ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο δογματισμός θέλει να κρυφτεί, αλλά η λαϊκίστικη πλειοδοσία δεν τον αφήνει.

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

 Ας πούμε ότι έχει δίκιο ο Ευκλείδης Τσακαλώτος – και πολλοί σύντροφοί του από τον ΣΥΡΙΖΑ που εξέφρασαν την ίδια άποψη. 

Ας πούμε ότι το να μοιράζεις προεκλογικά εφάπαξ επιδόματα συνιστά όντως αναβίωση του πιο παρωχημένου πελατειασμού.  

Τότε γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση ζητάει επέκταση των επιδομάτων που καταγγέλλει και σε άλλες κατηγορίες δημόσιων λειτουργών;

Ας υποθέσουμε ότι σήμερα ένας γιατρός συλλαμβάνεται να χρηματίζεται ή διαπράττει από εγκληματική αμέλεια θανάσιμο ιατρικό λάθος. Θα έπρεπε γι’ αυτό να αρνηθούμε σε όλους τους γιατρούς μια έξτρα αμοιβή για τις υπηρεσίες τους; 

Τότε γιατί η μειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ συσχετίζει την παροχή επιδόματος στους αστυνομικούς (και τους λιμενικούς) με το φονικό σφάλμα ενός μέλους του Σώματος στη Θεσσαλονίκη;

Ακόμη κι αν έχουν δίκιο τα 270 μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία συνέταξαν επιστολή για να διαμαρτυρηθούν στην ηγεσία του κόμματος που αποφάσισε, μετά από δεινό επαμφοτερισμό, να υπερψηφίσει το επίδομα: Ακόμη κι αν η κυβέρνηση όντως σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τα Σώματα Ασφαλείας για να φτιάξει, όπως είπε ο Τσακαλώτος, αυταρχικό κράτος, γιατί ευθύνονται γι’ αυτό οι εργαζόμενοι στα Σώματα;  

Γιατί πρέπει να τιμωρηθούν στερούμενοι ένα μικρό βοήθημα;

H αφέλεια των ερωτήσεων αντανακλά τη ρηχότητα της ενδοσυριζαϊκής αντιπαράθεσης.  

Στην περίπτωση του επιδόματος συγκρούονται δύο κομματικά ένστικτα: Ο λαϊκισμός κουτουλάει με τον δογματισμό. Ο αυτοματισμός υπέρ της παλαιάς πολιτικής «τεχνολογίας» των παροχών αναμετριέται με την αρχέγονη αποστροφή κατά της Αστυνομίας – κατά εκείνων που στην επιστολή χαρακτηρίζονται «πραιτωριανοί».

Τα ένστικτα κινούν όλο το συριζαϊκό σώμα.  

Σχηματικά όμως θα μπορούσε να πει κανείς ότι στην κεφαλή –την τσιπρική ηγεσία– ο λαϊκισμός κατισχύει του δόγματος. 

Αντιθέτως, στην εσωκομματική μειοψηφία δίνουν πάντα προτεραιότητα στο δόγμα, φροντίζοντας, όσο γίνεται, να μην αντιστέκονται στη δημαγωγική ροπή της πλειοψηφίας.  

Ετσι καταλήγουμε στο τσακαλώτειο: Το προεκλογικό επίδομα στους αστυνομικούς είναι πελατειακό, ενώ ένα προεκλογικό επίδομα σε γιατρούς, νοσηλευτές και εκπαιδευτικούς –σαν αυτό που ο ίδιος προτείνει– δεν είναι. Ο δογματισμός θέλει να κρυφτεί, αλλά η λαϊκίστικη πλειοδοσία δεν τον αφήνει.

Διευθετημένη οργανωτικά, η εσωκομματική πόλωση στον ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να οδηγήσει προεκλογικά σε εξάρσεις. Στην αξιωματική αντιπολίτευση έχουν μάθει να ζουν με αυτή την αντίφαση – με τον ερμαφροδιτισμό ενός κόμματος εξουσίας που δεν μπορεί να απαλλαγεί από τα γονίδια του μικρού κόμματος διαμαρτυρίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως συντηρεί και μια πόλωση που δεν αφορά μόνο τον ίδιο: Μια πόλωση με...

 

 τα ίδια τα Σώματα Ασφαλείας, τα οποία δεν αντιμετωπίζει ως θεσμούς, αλλά ως πολιτικούς του αντιπάλους. 

Είναι η πόλωση που δικαιολογεί τη «βία στη βία». Και καταλήγει έτσι να εμποδίζει τη νηφάλια μεταρρύθμιση της Αστυνομίας.