Ο γνωστός αστικός μύθος θέλει τον Χένρι Κίσινγκερ να μην μπορεί να κρατηθεί από τα γέλια, λεπτά προτού παραλάβει στη Στοκχόλμη το Νομπέλ Ειρήνης.
Αυτή είναι η μεγάλη αντίθεση ανάμεσα στο μύθευμα και στον μύθο: το πρώτο είναι ένα ψέμα που λέει ένα ψέμα. Το δεύτερο είναι ένα ψέμα που λέει μια αλήθεια.
Η αλήθεια εδώ, στην περίπτωση του Νομπέλ Ειρήνης στον Κίσινγκερ, έχει να κάνει με το γεγονός ότι ειρήνη και Κίσινγκερ δεν πάνε ακριβώς μαζί – εκτός κι αν τυχαίνει, στη δεδομένη στιγμή, η ειρήνη να βολεύει τα πλάνα του άλλοτε ισχυρού αρχηγού του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Η περίφημη «ρεάλ πολιτίκ», εκφρασμένη με την υγρή, μπάσα φωνή του Κίσινγκερ, είναι η άλλη ονομασία του πολιτικού κυνισμού.
Πιθανολογώ ότι ο Κίσινγκερ ήταν σοβαρός και μετρημένος την ημέρα της απονομής του Νομπέλ, όπως αρμόζει στην περίπτωση, επειδή θα πίστευε ότι το άξιζε το βραβείο. Είχε εργαστεί σκληρά για τη διεθνή ειρήνη.
Το ζήτημα εδώ είναι πώς κάποιος καταλαβαίνει την ειρήνη. Ας πούμε, για τον 99χρονο Κίσινγκερ, ειρήνη το 2022 είναι οι Ουκρανοί να παραδώσουν γη και ύδωρ στους Ρώσους εισβολείς.
«Ειρηνευτική επιχείρηση», εξάλλου, είχε βαφτίσει η Τουρκία την εισβολή στην Κύπρο το 1974, την οποία ο Κίσινγκερ είχε θεωρήσει περίπου αναγκαία.
Τώρα είναι η δική μας η σειρά να κρατήσουμε την κοιλιά μας από τα γέλια. Κυρίως με τους χειροκροτητές του Κίσινγκερ σχετικά με τις δηλώσεις του περί του Ουκρανικού. Είναι, εν πολλοίς, οι ίδιοι που χρόνια τώρα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι ο Κίσινγκερ είχε δηλώσει πως για να πλήξεις τους δυσκολοκυβέρνητους Ελληνες πρέπει να πλήξεις τη γλώσσα τους.
«Δυσκολοκυβέρνητοι» και οι Ουκρανοί, λοιπόν: έχουν αυτή την παράλογη απαίτηση να μη θέλουν μια ξένη χώρα να κυβερνά τη δική τους. Ή, μάλλον, να πάψει επιτέλους η συγκεκριμένη ξένη χώρα να καταδυναστεύει την πατρίδα τους.
Την απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο Ζελένσκι:
«Στο Νταβός εμφανίστηκε ο κύριος Κίσινγκερ από το βαθύ παρελθόν και είπε πως ένα κομμάτι της Ουκρανίας θα έπρεπε να δοθεί στη Ρωσία ώστε να μην αποξενωθεί η Ρωσία από την Ευρώπη. Φαίνεται πως το ημερολόγιό του είναι στο 1938 και όχι στο 2022».
Το θέμα είχε και συνέχεια. Από έναν άλλο ενενηντάχρονο, τον σκηνοθέτη Ζαν-Λικ Γκοντάρ, ο οποίος μίλησε επιθετικά, απαξιωτικά και προσβλητικά για τον Ζελένσκι. Τον Ζελένσκι ως εκπρόσωπο της Ουκρανίας.
Θυμάμαι ακόμα τα αριστουργήματα του Γκοντάρ, από το «Με κομμένη την ανάσα» και την «Περιφρόνηση» έως το «Αλφαβίλ». Αλλά, αν ο Κίσινγκερ έχει κολλήσει στο 1938, ο Γκοντάρ έχει ξεμείνει στο 1968 και στην εκλεκτική βαρβαρότητα του μαοϊσμού. Ευτυχώς που υπάρχει το σινεμά.
Ο Πούτιν έχει μεγάλα μυαλά με το μέρος του. Κυριολεκτικά μεγάλα όμως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου