"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η βαρύτητα των συντελεστών

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Πολλά αµερικανικά πανεπιστήμια είναι τα καλύτερα στον κόσμο. Το πιστοποιούν όλοι οι διεθνείς οργανισμοί, αλλά το δείχνει και η λαχτάρα των μαθητών να πάνε και των γονέων να στείλουν τα παιδιά τους εκεί.

Η συνταγή της επιτυχίας τους είναι απλή: δεν υπάρχει συνταγή. Κάθε πανεπιστήμιο κάνει τα δικά του (αυτοδιοικείται) και η επιτυχία ή η αποτυχία προκύπτει μέσω του ανταγωνισμού προσέλκυσης φοιτητών, κεφαλαίων, χορηγών κ.λπ. Εχουν ακόμη και την ελευθερία να επιλέγουν τους φοιτητές τους.  

Διαβάζουμε με κρυφό θαυμασμό για τα ελληνόπουλα που κατάφεραν να εισαχθούν και μάλιστα με υποτροφία σε κορυφαία πανεπιστήμια επειδή είχαν κάτι διαφορετικό να παρουσιάσουν. «Η 18χρονη Μαρία Γαβριηλίδου από τη Θεσσαλονίκη κατάφερε να εισαχθεί με υποτροφία στο Bridgewater College των ΗΠΑ, αφού δημιούργησε ένα βίντεο στο οποίο περιγράφει την ιστορία της προσφυγικής οικογένειάς της» (ΑΠΕ, 30.5.2022).

Τι συντελεστή βαρύτητας μπορεί να έχει ένα digital story, που ξεκινά από τον πόνο της προσφυγιάς του 1922 και την κληρονομιά που άφησε σε ένα δεκαοκτάχρονο κορίτσι του 2022; 

Απειρη για τα αμερικανικά ΑΕΙ, μηδενική για τα ελληνικά. Για τα τελευταία, αρκεί οι μαθητές να έχουν παπαγαλίσει και να γράψουν επακριβώς ότι «το εθνικό κίνημα των Τούρκων με επικεφαλής τον Μουσταφά Κεμάλ γινόταν διαρκώς ισχυρότερο τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της Τουρκίας. Ο μικρασιατικός πόλεμος έληξε τον Αύγουστο του 1922 με ήττα και υποχώρηση του ελληνικού στρατού. Χιλιάδες πρόσφυγες, ακολουθώντας τον στρατό, άρχισαν να φτάνουν στην Ελλάδα» (βιβλίο μαθητή, «Θέματα Νεοελληνικής Ιστορίας», Γ΄ Λυκείου).
ADVERTISING

Οι συντελεστές βαρύτητας ανά μάθημα είναι η «ανάπηρη ελευθερία» που η κυβέρνηση έταξε και θέσπισε για τα ΑΕΙ. Κάθε πανεπιστημιακό τμήμα όρισε τους συντελεστές βάσει των οποίων θα πολλαπλασιαστούν οι επιδόσεις των υποψηφίων σε καθένα από τα τέσσερα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα· προφανώς αναλόγως των στόχων κάθε τμήματος.  

Αποτέλεσμα;  

«Ενας υποψήφιος μπορεί να έχει έως και 249 διαφορετικές βαθμολογίες διεκδικώντας μία θέση στα ΑΕΙ της χώρας» («Καθημερινή», 1.6.2022).

«Μπέρδεμα», θα πει κάποιος. Φυσικά. Η ελευθερία είναι ένας λαβύρινθος επιλογών. Οι Σοβιετικοί πολίτες, για παράδειγμα, ήταν ξένοιαστοι κατά την αγορά αυτοκινήτου: είχαν να διαλέξουν μόνο μεταξύ Lada και Moskvitch, που μάλιστα δεν διέφεραν και τόσο. Οι δυτικοί, από την άλλη μεριά, έπρεπε να συνυπολογίσουν τα συν και πλην 40 εταιρειών και εκατοντάδων μοντέλων.

Επομένως, για να μπει κάποιος σε ένα ελληνικό πανεπιστήμιο θα έχει 249 διαφορετικές βαθμολογίες.

 Για να μπει σε ένα καλύτερο...


 θα έχει άπειρες…



Δεν υπάρχουν σχόλια: