«Τι θέλεις; Λουλούδι, ωραίο φρούτο, ή το υπέροχο πουλί;
Φίλε, λέει το ελληνόπουλο, λέει το γαλανομάτικο παιδί.Θέλω μπαρούτι και βόλια».
Είναι σε πρόχειρη μετάφραση οι τελευταίοι στίχοι από το «Παιδί», το διάσημο ποίημα του Βίκτωρος Ουγκώ, που βρίσκεται στις Orientales του. Το έγραψε το 1828.
Το θυμήθηκα όταν άκουσα ότι ο πρόεδρος της Ουκρανίας Ζελένσκι απάντησε στην πρόταση των Αμερικανών να τον φυγαδεύσουν. Δεν ζητάει τρόπο διαφυγής. Ζητάει όπλα για να αντισταθεί.
Και οι δυτικές δημοκρατίες αντέδρασαν αμέσως. Η «Ωραία Κοιμωμένη», η Ευρώπη, ξύπνησε απ’ τον μακάριο ύπνο της, άνοιξε τα αθώα ματάκια της κι, αφού τρεμόπαιξε τα βλέφαρά της για να συνηθίσει στο φως της πραγματικότητας, αναρωτήθηκε: «Μα πού βρίσκομαι επιτέλους;». Για τους γαλλόφωνους καταγράφω την έκφραση στα γαλλικά διότι είναι από τις αγαπημένες μου: Où suis-je donc?
Φαντασθείτε κορασίδα σε ακρογιαλιά μετά από ναυάγιο. Οι δυτικές δημοκρατίες στέλνουν όπλα στην Ουκρανία. Δεν τελούν σε χειμερία νάρκη όπως πιστεύαμε, μαζί μας και ο Πούτιν, έως την περασμένη εβδομάδα ακόμη. Οπως έγραψε ο Μαζάουερ, η Ελληνική Επανάσταση άλλαξε την Ευρώπη. Μια αντίστοιχη αλλαγή διαφαίνεται σήμερα μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ο μεγάλος πολιτισμός αφυπνίζεται από τη νάρκωση που του είχε επιβάλει ο μερκελισμός.
Τροχοπέδη η ενεργειακή εξάρτηση;
Καμία αμφιβολία.
Ομως για πρώτη φορά, ύστερα από δεκαετίες αδράνειας, ενεργοποιεί τις αμυντικές της δυνάμεις.
Μπορεί στο μέλλον να ευγνωμονούμε τον τσάρο γι’ αυτό.
Εμείς οι Ελληνες πρέπει να τον ευγνωμονούμε επειδή, αντί να τυπώσει δραχμές όπως του είχε ζητήσει η κυβέρνηση Συριζανέλ το 2015, κέρασε ένα τσάι τον Λαφαζάνη και του έδειξε τον δρόμο για το σπίτι του.
Πριν πέσετε για ύπνο, φαντασθείτε αν σήμερα η Ελλάδα είχε δραχμή που εξαρτιόταν απ’ το ρούβλι. Η αϋπνία είναι χρήσιμη, αρκεί να έχεις τα νεύρα για να την αξιοποιήσεις δημιουργικά. Ο Σελίν έλεγε ότι αν δεν έπασχε από αϋπνίες δεν θα είχε γράψει ποτέ τα αριστουργήματά του.
Η εισβολή ενεργοποιεί το πολιτισμικό ρήγμα που χρειαζόταν η Ευρώπη.
Από τη μία οι Γερμανοί Πράσινοι, που υπερασπίζονται την πολεμική βοήθεια στην Ουκρανία, και ας έχουν ως πάγιο αίτημα τους αφοπλισμούς.
Από την άλλη, οι παρ’ ημίν αριστεροί, που παλεύουν να σωθούν απ’ τον πνιγμό με το οξυγόνο της ουδετερότητας. «Ανθρωπιστική βοήθεια ναι. Οχι όμως και στρατιωτική», δήλωσε ο κ. Ηλιόπουλος.
Η διχοτομία δεν είναι πλέον ανάμεσα στη Δεξιά και στην Αριστερά.
Είναι ανάμεσα...
στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες της Δυτικής Ευρώπης και στον ανατολικό ολοκληρωτισμό της Ρωσίας.
Δεν υπάρχει ουδετερότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου