Στην εποχή της ηλεκτρονικής ταχύτητας που υπερβαίνει προφανώς την
ταχύτητα του φωτός (αν κάνω λάθος ας με συγχωρέσουν οι φυσικοί, πάντως
όμως υπολείπεται της ταχύτητας του σκότους!) καταναλώνουμε τα πάντα με
ταχυφαγία που δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει το στομάχι και κυρίως το
πνεύμα του ανθρώπου.
Εκείνο το καταναλωτικό προϊόν που μας πέφτει πολύ
βαρύ και αχώνευτο είναι η ιστορία που την προσλαμβάνουμε σε τεράστιες
ποσότητες ιδίως στα βραδινά δελτία ειδήσεων. Τρώμε λοιπόν τηλεοπτική
ιστορία στην πιο ακατάλληλη ώρα, που κανονικά θα πρέπει να έχουμε ελαφρύ
στομάχι και ήρεμο πνεύμα. Το τηλεκοντρόλ είναι ένα... βουλιμικό πιρούνι
τρόπον τινά και η οθόνη της τηλεόρασης είναι ένα τεράστιο πιάτο γεμάτο
γεγονότα και φρέσκια ιστορία. Είναι έξω από τις βιολογικές ικανότητες
του μυαλού να αφομοιώσει ετερόκλητα συγκλονιστικά γεγονότα, όπως ας
πούμε την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους, τον πόλεμο με τους
τζιχαντιστές, τη σφαγή και τον πνιγμό αθώων ανθρώπων, τις συντάξεις, το
Mνημόνιο.
Αν ήμασταν κανονική ευρωπαϊκή χώρα, θα πρόσθετα στα
παραπάνω δεινά και τον φόβο τρομοκρατικής απειλής, αλλά ο θεός της
Ελλάδος (διά των αντιπροσώπων του) αποφάσισε να καταντήσουμε μια
δυστυχισμένη, αξιολύπητη χώρα, ανίκανη για καλό ή κακό και επομένως οι
τζιχαντιστές μας παρακάμπτουν, ποιος θα τους πει μπράβο αν ανατιναχτούν
στο μετρό ή κυρίως στις κατάμεστες καφετέριες της Αθήνας! Θα σκοτώσουν
είτε ανέργους είτε μετανάστες.
Για να επανέλθουμε στο θέμα της
κατανάλωσης τηλεοπτικής ιστορίας καθημερινώς και σε μεγάλες ποσότητες
πρέπει να επισημάνουμε την αναπότρεπτη συνέπεια που δημιουργείται στην
ικανότητα του πνεύματος του ανθρώπου να κατανοεί και να αναλύει τα
γεγονότα με τους κανόνες της αριστοτελικής λογικής και με τα διδάγματα
της αφομοιωμένης ιστορίας μέσα από χιλιετίες της ανθρώπινης εμπειρίας.
Εχουμε
λοιπόν λειτουργική ανικανότητα επεξεργασίας των πληροφοριών και των
εικόνων που προσλαμβάνουμε καθημερινά, με αποτέλεσμα τα συμπεράσματά μας
να είναι παιδαριώδη, γεμάτα καχυποψία και παραλογισμό.
Ακόμα και όταν
είμαστε μέρος της ιστορίας καθόμαστε απέναντι στην οθόνη, βλέπουμε την
ταινία της ημέρας, συνήθως μελόδραμα, τρώμε την ιστορία σαν ποπ-κορν με
μηδέν θρεπτική ουσία και ύστερα κοιμόμαστε κατά τη φράση του ποιητή...
ανίδεοι και χορτάτοι. Η πλειονότητα. Οποιος είναι εξαίρεση είναι σοφός
και λυπημένος, αυτά τα δύο πάνε μαζί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου