Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ
Tην Τετάρτη το βράδυ θα πρέπει να έγινε φανερό σε
όλους το μέγεθος της αποτυχίας του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ.
Συμπυκνώνεται στη φράση του κ. Βούτση ότι το μέιλ Χαρδούβελη ήταν πολύ
καλύτερο από την πρόταση των Θεσμών. Και βέβαια καθιστά σαφές ότι η
καμπάνα χτυπά για τον πρωθυπουργό και δυστυχώς για την Ελλάδα, την οποία
με γοργά και σταθερά βήματα οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο.
Το δίλημμα που
έχουμε μπροστά μας είναι προκρούστειο.
Η μια επιλογή είναι να
αποδεχθούμε ένα πακέτο μέτρων το οποίο πολιτικά πιθανότατα δεν αντέχει η
κυβέρνηση και κοινωνικά μπορεί να έχει απρόβλεπτες επιπτώσεις.
Και η
άλλη να πάμε σε ρήξη με βέβαιη οικονομική κατάρρευση, κοινωνική έκρηξη
και πολιτική αποσταθεροποίηση.
Ακόμα κι έτσι η ευρωπαϊκή επιλογή
παραμένει η μόνη ρεαλιστική. Η κυβέρνηση, όμως, κατάφερε να την κάνει
πολύ περισσότερο επώδυνη. Σε τέτοιο βαθμό που κανείς αναρωτιέται ποιες
ήταν οι πραγματικές προθέσεις της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.
Για τον κ. Τσίπρα δεν
υπάρχει η παραμικρή δικαιολογία. Για όλα όσα συμβαίνουν σήμερα είχε
προειδοποιηθεί μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Πηγαίνοντας στη
δήθεν πολιτική διαπραγμάτευση και εμμένοντας σε εξωπραγματικές θέσεις,
εν μέρει από αβυσσαλέα άγνοια, εν μέρει από ιδεοληψία, πυροδότησε ένα
ντόμινο εξελίξεων που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού.
Το καταστροφικό
τετράπτυχο ήταν αβεβαιότητα, πιστωτική ασφυξία, ύφεση και κατά συνέπεια
ανάγκη λήψης όλο και πιο σκληρών μέτρων. Κι αυτά με την επιταχυνόμενη
δυναμική ενός φαύλου κύκλου, καθώς όσο παρατεινόταν το αδιέξοδο τόσο
μεγάλωνε το πρόβλημα. Η αιτία θα πρέπει να αναζητηθεί στα αλλεπάλληλα
και εγκληματικά λάθη που αγγίζουν τα όρια του φόνου εκ προμελέτης.
Εχουμε και λέμε:
Πρώτον, πήγαμε στις αρχικές
διαπραγματεύσεις τελείως απροετοίμαστοι, ανίκανοι να βάλουμε αριθμούς
στις έτσι κι αλλιώς νεφελώδεις προτάσεις μας. Χάθηκε έτσι πολύτιμος
χρόνος και σπαταλήθηκε η αξιοπιστία μας με μόνο απτό αποτέλεσμα τη
μετονομασία της Τρόικας σε Θεσμούς.
Δεύτερον, υιοθετήσαμε
μια επιθετική επικοινωνιακή τακτική που αρχικά έφερε στο διεθνές
προσκήνιο το ελληνικό ζήτημα, σταδιακά όμως έγινε μπούμερανγκ και
οδήγησε στη διπλωματική απομόνωση της χώρας. Ακόμα χειρότερα, οι
διαφωνίες πήραν πολλές φορές προσωπικό χαρακτήρα δυσκολεύοντας την
επικοινωνία.
Τρίτον, πιστέψαμε ότι η πολιτική
διαπραγμάτευση είναι ένα πασπαρτού που θα κάμψει όλες τις αντιστάσεις.
Υποτιμήσαμε δηλαδή τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων, τις πολιτικές
ανησυχίες των εταίρων και την αποφασιστικότητά τους να μην υποκύψουν σ'
αυτό που οι ίδιοι θεωρούσαν εκβιασμό από μια αριστερή, λαϊκιστική
κυβέρνηση. Οσο κι αν επιθυμούν λύση, τόσο η κ. Μέρκελ όσο και ο κ. Ραχόι
δίνουν λογαριασμό στους δικούς τους ψηφοφόρους κι όχι στους δικούς μας.
Γι' αυτό εμείς βαράγαμε τα νταούλια, αλλά κανείς δεν χόρευε στον σκοπό
μας.
Τέταρτον, υπήρξε πλήρης παρανόηση του ρόλου
του ΔΝΤ, του γεγονότος ότι λειτουργεί με τους δικούς του άκαμπτους
κανόνες, αλλά και της σημασίας που δίνουν ορισμένες ευρωπαϊκές
κυβερνήσεις στη συμμετοχή του στο πρόγραμμα, ιδίως με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ,
που κανείς δεν εμπιστεύεται. Ετσι σπαταλήσαμε άδικα χρόνο στοχοποιώντας
το με ιδεολογικές ιερεμιάδες περί νεοφιλελευθερισμού αντί να επιδιώξουμε
προσέγγιση και πρακτικές λύσεις.
Πέμπτον, η
κυβέρνηση ουδέποτε κατάλαβε ότι ο χρόνος λειτουργεί σε βάρος της
Ελλάδας. Σε βάρος της οικονομίας κατ' αρχάς. Αλλά και πολιτικά, καθώς η
υπομονή των πολιτών εξαντλείται. Αντιθέτως για τους Θεσμούς η
καθυστέρηση δεν δημιουργούσε κανένα πρόβλημα: μας άφησαν να ψηνόμαστε
και να μπαίνουμε πιο βαθιά στην τρύπα.
Εκτον, υποτιμήθηκε
η εξάρτηση της οικονομίας από τη χρηματοδότηση της ΕΚΤ, με αποτέλεσμα
την πιστωτική ασφυξία. Σημειωτέον ότι είχε προειδοποιήσει σχετικά πριν
από τις εκλογές ο ίδιος ο κ. Βαρουφάκης, η κυβέρνηση όμως έδειξε και
δείχνει μια ακατανόητη ανεμελιά μπροστά στη ραγδαία χειροτέρευση της
πραγματικής οικονομίας.
Εβδομον, η κυβέρνηση δεν
κατανόησε ποτέ τη φύση της διαπραγμάτευσης. Ετσι, σε μια κατ' εξοχήν
οικονομική συμφωνία έδωσε υπαρξιακές προεκτάσεις μιλώντας για
δημοκρατία, εθνική αξιοπρέπεια και λαϊκή κυριαρχία, την ώρα που οι
εταίροι ζητούσαν κυρίως «να βγαίνουν τα νούμερα». Μιλούσαμε, δήθεν, για
ζητήματα αρχών, αλλά στο διά ταύτα ζητούσαμε παραπάνω χρήματα που κανείς
δεν ήταν διατεθειμένος να δώσει χωρίς πρόσθετους όρους. Ακόμα
χειρότερα, προτάσσοντας αυτά τα θέματα δυσκολεύαμε όλο και πιο πολύ τις
δυνατότητες συμβιβασμού, ανεβάζοντας τις προσδοκίες της κοινής γνώμης
για μια υπερήφανη «εθνική» επιτυχία.
Δεν είναι ακόμα σαφές
πού θα καταλήξουν οι διαπραγματεύσεις και αν θα υπάρξει τελικά
συμφωνία.
Ο κ. Τσίπρας ασφαλώς κατανοεί ότι διακυβεύονται πολύ
περισσότερα από το προσωπικό του πολιτικό μέλλον.
Θα τον βοηθούσε ωστόσο
να οργανώσει καλύτερα τη σκέψη του το ενδεχόμενο η επόμενη Επιτροπή της
Βουλής να μην είναι απλώς Εξεταστική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου