ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ (Καθώς η γειτονική μας Μπανανία ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ...)
Του Παύλου Ευθυμίου
Ερευνητή στις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ
Προκαλούν πραγματικό ενδιαφέρον οι πιέσεις που δέχεται η Τουρκία από
τις ΗΠΑ, μεγάλες Ευρωπαικές πρωτεύουσες και τα Διεθνή ΜΜΕ να επέμβει
στην Συρία (στο Κομπάνι).
Προκαλούν πραγματικό ενδιαφέρον, διότι
πρόκειται για ένα απίθανο μείγμα δυτικής υποκρισίας, ευφάνταστης
‘διπλωματικής’ πίεσης και μιας προσπάθειας να πείσουν ένα σοβαρό
περιφερειακό παίκτη να κάνει ανευ αντικρίσματος - και πιθανώς με σύνθετο
κόστος για τον ίδιο – «την δύσκολη δουλειά» για ένα σύνολο πρόθυμων στα
λόγια και απρόθυμων στο έργο.
Ο Μπαράκ Ομπάμα διατρανεί σε όλους τους τόνους, με κάθε ευκαιρία, πως
δεν θέλει Αμερικανούς στρατιώτες στο έδαφος («no boots on the ground»)
στη μάχη κατά του ISIS παρά την αναγνώριση της αναγκαιότητας τους από
βασικούς στρατηγούς του.
Την ίδια στιγμή όμως, η Ουάσινγκτον ζητά από τη
σύμμαχο Τουρκία να το πράξει εκείνη, μονομερώς.
Μα δεν επικρίναμε την Ρωσία που επικαλέστηκε πως προστάτευε τους
πολίτες της το 2008 όταν εισέβαλε στην συνορεύουσα Γεωργία;
Γιατί είναι
όχι μόνο αποδεκτό, αλλά και «αυτονόητο» ή «επιβεβλημένο» να το πράξει
αυτό η Τουρκία;
Γιατί ενώ οι Ομπάμα, Κάμερον, Ολάντ και άλλοι εκ των συμμάχων δεν
διανοούνται χερσαία επέμβαση, οι Νταβούτογλου και Ερντογάν επικρίνονται
για την στάση τους;
Η οποία στάση τους μάλιστα είναι πιο ξεκάθαρη,
λογική και αποφασιστική.
Οι Τούρκοι λένε: να επέμβουμε, με στρατεύματα στο έδαφος, ακόμα και
μόνοι σε πρώτη φάση, αλλά με συνολικό όραμα και πλάνο που να
συμπεριλαμβάνει την μετάβαση στη Δημοκρατία στη Συρία και την διασφάλιση
της ασφάλειας και σταθερότητας στην χώρα.
Στο κάτω κάτω δίκιο δεν έχει η Άγκυρα;
Οι Ευρωπαίοι και οι ΗΠΑ δεν
ηγηθήκαμε της προσπάθειας αλλαγής καθεστώτος στη Συρία;
Υπό μία έννοια η
στάση της Τουρκίας είναι πιο ορθολογική, πιο υπεύθυνη - τόσο με το
Διεθνή Νόμο, όσο και με τις ευρύτερες δεσμεύσεις της Διεθνούς Κοινότητας
στο Συριακό. Ορθώς αναρωτιέται η Τουρκία – τα περίφημα χτυπήματα από
αέρα της Συμμαχίας κατά του ISIS, όπως αποδείχτηκε περίτρανα στο
Κομπάνι, έχουν τα όρια τους και δεν επαρκούν για την καταστροφή της
οργάνωσης. Οι σύμμαχοι, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, έχουν δεσμευθεί να
αποδυναμώσουν και να εξουδετερώσουν τους τρομοκράτες. Γιατί λοιπόν
καλούνται να αναλάβουν τόσο δυσανάλογες ευθύνες και κόστη οι Τούρκοι
στρατιώτες σε αυτή την προσπάθεια;
Εν ολίγοις, η Τουρκία έχει μάθει πως παίζεται το παιχνίδι των Διεθνών
Σχέσεων:
Της ζητείται να επέμβει στην γειτονιά της, με
ρίσκο να ανοίξει με νέα δυναμική το κουρδικό ζήτημα, να ενισχύσει τον
Ασάντ, να πληρώσει ακριβά – τόσο σε οικονομικό όσο και ανθρώπινο κόστος
την όποια επέμβαση....γιατί;
Κλείνοντας – κάποιοι λένε ότι πρέπει να επέμβει γιατί το «θέμα έχει
φτάσει στα σύνορα τους».
Μπα; Τα σύνορα αυτά δεν είναι ΝΑΤΟικά; Αν
απειλούνται τα σύνορά της, δεν καλούμαστε όλοι να βοηθήσουμε;
Τελευταία
φορά που έλεγξα η Τουρκία παραμένει στην καρδιά του ΝΑΤΟ, με μεγάλες
συνεισφορές και στρατηγικό ρόλο. Από όπου και αν το πιάσει κανείς, δεν
υπάρχει πραγματική βάση για την πίεση που ασκείται στην Τουρκία. Αν
πράγματι θέλουμε την συμβολή της Τουρκίας, που όντως δύναται να είναι
καθοριστική για τις εξελίξεις στην περιοχή και το μέτωπο κατά του ISIS,
απαιτείται μια πιο σύνθετη, πιο συνολική, πιο αποφασιστική πολιτική. Ο
ρόλος του Ιράν πρέπει επίσης να μπει στην εξίσωση.
Τέλος, πρέπει να
αποδεχτούμε πως δεν γίνεται να ζητάς από άλλους να κάνουν κάτι μόνο και
μόνο επειδή δεν θες να το κάνεις εσύ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου