Γράφει ο Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης
Μια άλλη τριανδρία, εξίσου μισητή με τη σημερινή τρόικα, έχει γνωρίσει η
χώρα μας. Το 1832. Τους αντιβασιλείς του Όθωνα. Τον κόμη Αρμανσμπεργκ,
τον φον Μάουρερ και τον υποστράτηγο Εϊντεκ. Προηγήθηκε η «ιδίαις χερσίν»
ενθρόνισή τους. Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια και η δίνη των
πολιτικών παθών που ακολούθησε νομιμοποίησαν τις «προστάτιδες δυνάμεις»
να ιππεύσουν στον εθνικό μας αυχένα.
Μετά από 177 χρόνια
προχωράμε σε ριμέικ του 1832, βάζοντας τη χώρα υπό Διεθνή Οικονομικό
Ελεγχο. Τριανδρία και πάλι. Πωλ Τόμσεν, Ματίας Μορς, Κλάους Μαζούχ.
Εξίσου αποσυνάγωγοι για όλους μας. Όχι ως φυσικά πρόσωπα, αλλά ως εκ του
ρόλου τους.
Οσο και αν οι συνθήκες και τα προτάγματα
διαφοροποιούνται, η αιτία της απόρριψης παραμένει ευδιάκριτη. Αποτελεί
εθνική ταπείνωση η παρουσία τους. Και το χειρότερο; Επαναφέρουν στη
μνήμη μας τον εθνικό δαίμονα του «ιδίαις χερσίν». Με αναθέματα στην
παρουσία τους φιλοδοξούμε υποσυνείδητα να εξορκίσουμε τις δικές μας
ευθύνες.
Να ξεκουμπιστούν, λοιπόν, μια ώρα γρηγορότερα. Πώς,
όμως, θα τους «ξωπετάξουμε» κατά την έμπλεη αριστερής βαρβατίλας έκφραση
των φοιτητικών μας χρόνων;
Προτείνω απλούστερες ασκήσεις.
Υπευθυνότητας και λογικής. Να τις επιχειρήσουμε και εφόσον αποτύχουν να
πάμε σε άλλες. Όχι επαναστατικής γυμναστικής αλλά και επανάστασης. Ας
δώσουμε λοιπόν λίγο από τον χρόνο μας στη λογική, γιατί στην επανάσταση
αφιερώσαμε δεκαετίες.
Οι πολιτικοί μας ταγοί να πάψουν -και αν
όχι να τους «πάψουμε» εμείς- να δελεάζουν τους πολίτες με ευπώλητες πλην
ανέφικτες πολιτικές. Να πάψουν να λένε σαχλαμάρες οι μεν και να μην τις
επαναλαμβάνουν οι δε.
Σταχυολογώ γεγονότα τελευταίας εσοδείας.
Οι «δε» με ψηφισμένο εδώ και δύο χρόνια το ενιαίο μισθολόγιο στο
Δημόσιο ανακαλύπτουν αίφνης(;) από δημοσιεύματα ότι αυτό δεν εφαρμόζεται
στο σύνολο των δημόσιων φορέων. Σε 370 ΝΠΙΔ. «Ξαφνιάζονται» λοιπόν και
δίκην τιμωρού εξαγγέλλουν ότι θα ζητηθούν από το Δημόσιο 5 εκατ. ευρώ ως
«αχρεωστήτως καταβληθέντα».
Ερώτημα: Γιατί δεν τους τα έκοψαν εξ
αρχής; Επειδή, όπως λένε, κάποιοι από αυτούς τους φορείς ισχυρίζονταν
ότι δεν ανήκουν στην κατηγορία της «Γενικής Κυβέρνησης»;
Ας προσέφευγαν,
λοιπόν, στο ΣτΕ. Και εάν και εφόσον -με χρόνους με καιρούς- δικαιωθούν
να αποδείξουν ότι ήσαν «αδίκως παρακρατηθέντα» τα ποσά των περικοπών.
Μπορεί αλήθεια να διανοηθεί κάποιος από εμάς μια απόφαση για οριζόντια
μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα την οποία δεν θα είχε ήδη επεξεργασθεί
το λογιστήριο της εταιρείας ώστε πανέτοιμο να την εφαρμόσει στο επόμενο
λεπτό;
«Οι δε» πάλι κανακεύουν έναν πρύτανη ο οποίος αρέσκεται
να παίζει τον πρύτανη. Όχι. Ο ψόγος δεν αφορά το καλλιτεχνικό του
απωθημένο, προσωπικά τον συγχαίρω για το θάρρος του να εκτεθεί στο
σανίδι. Πρωτίστως, όμως, κρίνεται για τον ρόλο του με την ακαδημαϊκή
τήβεννο και όχι με αυτήν του χιτώνα στον ρόλο του Ιουλιανού. Επ' αυτού
μάλλον τον Πόντιο Πιλάτο θα 'πρεπε να υποδυθεί. Άλλωστε τα 'χει
καταφέρει τόσο καλά.
Ερώτηση: Δεν αφορά όλους μας η τρίμηνη
δοκιμασία των φοιτητών και των γονιών τους; Δεν μας αφορά ότι ένα
ολόκληρο εξάμηνο συμποσούται τώρα σε ένα διδακτικό πενθήμερο δίκην εν
αντι-Κανά θαύματος; Δεν μας αφορά ότι οι διοικητικοί υπάλληλοι ακόμα και
αν υποθέσουμε προς στιγμήν ότι δικαίως απήργησαν για τρεις ολόκληρους
μήνες δεν θα πληρωθούν παρά μόνο για οκτώ ημέρες;
Ποιος διανοείται στον
ιδιωτικό τομέα να απεργήσει χωρίς να ματώσει; Πότε ξανάγινε αυτό;
Και αλήθεια, ποιοι στήριξαν ή ανέχτηκαν αυτή την ηθική ασχήμια;
Οι
ίδιοι που αντιτάχθηκαν σθεναρά στον θεσμό των Συμβουλίων Διοίκησης των
Πανεπιστημίων και όσοι συνέπραξαν στον ευνουχισμό του.
Στον
θεσμό ο οποίος διά του Διοικητικού του Συμβουλίου εγκαλεί τον κ.
Πελεγρίνη για κακοδιαχείριση που στοίχισε στο Πανεπιστήμιο απώλεια 70
εκατ. ευρώ μέσα σε μια διετία. Από την έκθεση των «κακών» που
«παραβιάζουν την αυτοτέλεια των ΑΕΙ» αναφέρω ένα και μόνο γεγονός: Ποσό
1,2 εκατ. ευρώ οφείλει για μισθώματα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών εμπορική
επιχείρηση που ενοικιάζει κτίριο του ΕΚΠΑ στο κέντρο της Αθήνας!
«Άρχοντας ο Πελεγρίνης», ο οποίος δεν φρόντισε καν να ζητήσει τα
μισθώματα... Άρχοντας βεβαίως με τα λεφτά των άλλων.
Το πρόβλημα,
εννοείται, δεν είναι προσωπικό. Είναι όμως αποδεικτικό των παθογενειών
μας. Τόσο ώστε να μερακλώνουμε όταν οι άλλοι πίνουν εις υγείαν των
κορόιδων. Αυτοί πίνουν και εμείς μεθάμε.
Πώς αλήθεια -για να πάμε
σε ένα άλλο θέμα- θα προστατευθεί η πρώτη κατοικία από τους «μανιακούς»
της τρόικας; Μήπως, μήπως λέμε, αντί κραυγών για να μην πάρουν οι
τράπεζες τα σπίτια του λαού -να τα κάνουν τι άραγε(;)- μήπως ήταν
προτιμότερο να διαχωρίσουμε τους αμνούς από τα ερίφια;
Τους μη έχοντες
από τους κατέχοντες; Τους άνεργους από τους εισοδηματίες; Τους
δανειολήπτες με ένα διαμερισματάκι και τους δανειολήπτες με πολυτελείς
κατοικίες;
Είναι ίδιας μεταχείρισης ο δανειολήπτης των 50.000 ευρώ και
ίδιος εκείνος των 500.000 ευρώ;
Και πώς ορίζεται το «λαϊκό σπίτι»; Με
ετήσιο εισόδημα 40.000 ευρώ προσαυξημένο κατά 5.000 για κάθε παιδί, όπως
διατείνονται οι σύντροφοι; Πόσα τέτοια εισοδήματα υπάρχουν σήμερα;
Αφήστε. Μην επιχειρήσετε πολλαπλασιασμό και διαίρεση γιατί πρέπει να
ξεκινήσετε για το κυνήγι των χαμένων υψηλόμισθων.
Αυτά λοιπόν λέω
εγώ. Για την Αριστερά που χάνει το δίκιο της και για μια κυβέρνηση που
επειδή δεν αντέχει τις μεταρρυθμίσεις επιδίδεται -όχι λίγες φορές- σε
συνδικαλισμό προς την τρόικα. Και η Αριστερά σε συνδικαλισμό προς την
κυβέρνηση. Χωρίς να αυτοπροστατεύεται από απίστευτες ανοησίες. Όπως οι
αχρείαστοι μικρομεγαλισμοί του κ. Τσίπρα προς τον Ολι Ρεν του τύπου
«κουράγιο κύριε Ρεν» ή άλλων παλαιών γνώριμων που φαντασιώνονται ότι
«υπάρχει μια περίπτωση (οι εταίροι μας) να υποχωρήσουν αν καταλάβουν ότι
έχουν μπροστά τους μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ».
Και αν δεν το βάλουν στα
πόδια παρ' όλα αυτά αγαπητοί μου; «Αν θελήσουν να μας εκβιάσουν, αυτό
που μπορεί να μας κάνουν είναι να μας κόψουν τη χρηματοδότηση. Στην
περίπτωση που αυτοί μονομερώς μας κόψουν τη χρηματοδότηση, εμείς θα
κόψουμε την αποπληρωμή των τόκων και θα κινηθούμε με τις δαπάνες και τα
έσοδα του εσωτερικού της χώρας».
Θα έλεγα ακριβώς τι θα κόψουμε
απατημένοι μου αγάδες, αλλά δεν μου επιτρέπεται...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου