Με αφορμή τη διαγραφή του πιο σημαντικού κύκλου του Κωνσταντίνου του Εργατικού, εξαιτίας κάποιων φλογερών αναρτήσεων στα μέσα της κοινωνικής της δικτύωσης, έκανα ένα μικρό περίπατο στους λογαριασμούς του Ευάγγελου του Αντώναρου. Και δεν σας κρύβω ότι γοητεύτηκα από την προσωπικότητα του οσιομάρτυρα του Νεοκαραμανλισμού. Και είμαι σίγουρος πως, αν οι αντιαδωνικές αναρτήσεις ήταν ένας καλός λόγος να τεθεί εκτός Νέας Δημοκρατίας, αυτές εδώ είναι ένας καλός λόγος να μείνει για πάντα.
Γιατί οι αναρτήσεις αυτές αποκαλύπτουν και έναν πολυταξιδεμένο μπον βιβέρ.
Έναν άνθρωπο που προβληματίζει, χωρίς (όπως κάθε καλός δάσκαλος) να δίνει έτοιμες απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει.
Έναν εχέμυθο Καραμανλικό (κι άλλα αποσιωπητικά).
Έναν ποιητή.
Έναν νυχτερινό στοχαστή που μπορεί να φτάσει να κάνει ακόμα και τρεις σκέψεις μέσα σε ένα βράδυ.
Έναν μοναχικό πατριώτη που δεν μπορεί να μη μοιραστεί την αγάπη του για την πατρίδα.
Έναν άνθρωπο που ως παιδί υπήρξε διχασμένη προσωπικότητα.
Ως Βαγγέλης ήταν φωνακλάς.
Μα πάνω απ’ όλα, έναν άνθρωπο που...
δεν φοβάται τη σκληρή αυτοκριτική.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου