ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι Ρουβίκωνες και ο Τσίπρας

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Αν έχεις τύχη, διάβαινε. Αν δεν έχεις, άσε καλύτερα... Η περασμένη Παρασκευή στη Βουλή ήταν μια μέρα την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Ν. Δ. θα ήθελαν να ξεχάσουν. Η συζήτηση σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, με θέμα την ανομία και την εγκληματικότητα, είχε καθορισθεί τουλάχιστον προ δεκαημέρου και την είχε προκαλέσει η ίδια η Ν.Δ. Ενιωθε ότι είχε το πάνω χέρι στο ζήτημα και πίστευε ότι θα παίξει στο γήπεδό της. Στο ενδιάμεσο διάστημα, όμως, είχαμε μια σειρά επιτυχιών της αστυνομίας: την απελευθέρωση του απαχθέντος Μ. Λεμπιδάκη, τη σύλληψη του αποστολέα της βόμβας στον πρώην πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο, τη σύλληψη του δολοφόνου του Ζαφειρόπουλου, καθώς και πρόοδο στον εντοπισμό του δολοφόνου της Ζέμπερη. Επειτα από τέτοιον καταιγισμό καλών ειδήσεων, το κλίμα είχε γυρίσει.

Η γενική ικανοποίηση της κοινής γνώμης από τις επιτυχίες της αστυνομίας σε υποθέσεις σοβαρής εγκληματικότητας επισκίασε τη διάκριση ανάμεσα στην καταπολέμηση του κοινού εγκλήματος, από τη μία πλευρά, και, από την άλλη, την κυβερνητική ανοχή έναντι της προερχομένης από την Αριστερά βίας και ανομίας. 

Στην πραγματικότητα, η διάκριση σχεδόν δεν είχε σημασία, ιδίως μετά τη σύλληψη και του βομβιστή Κ. Γιαγτζόγλου. Ετσι, η συζήτηση στη Βουλή έγινε με την κυβέρνηση σε πλεονεκτική θέση και τον Τσίπρα σε πλήρη φόρμα. Ηταν μια ανέλπιστη κοινοβουλευτική νίκη για την κυβέρνηση, δεδομένου μάλιστα ότι, ιστορικά και ιδεολογικά, ποτέ δεν είχε καλές σχέσεις με το αντικείμενο της συζήτησης.

Ομως η τύχη είναι απρόβλεπτη και ο Μακιαβέλι, στον «Ηγεμόνα» του, τη συγκρίνει με ένα αγριεμένο ποτάμι που πλημμυρίζει και τίποτα δεν μπορεί να σταθεί στον δρόμο του.  

Ξανά η τύχη, λοιπόν, σε λίγες ημέρες είχε αντιστρέψει τελείως το κλίμα της προηγούμενης εβδομάδας. 

Πρώτα, η δολοφονική επίθεση με καλάσνικοφ εναντίον των αστυνομικών έξω από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ, την περασμένη Δευτέρα. Υστερα, η  έξοδος από τη φυλακή ενός πασίχαρου Κουφοντίνα.  

Για τη διήμερη άδεια που του δόθηκε, επικαλέσθηκε την ανάγκη «για επαγγελματική αποκατάσταση, που είναι ο δρόμος για την επανένταξη στην κοινωνία»! (Σοβαρά; Μα το μόνο επάγγελμα που άσκησε στη ζωή του ο Κουφοντίνας ήταν του δολοφόνου και του ληστή. Πώς να αποκατασταθεί επαγγελματικά ο ισοβίτης δολοφόνος;) Οτι εξαιτίας αυτού η κυβέρνηση βρίσκεται ξαφνικά εκτεθειμένη σοβαρά το δείχνουν οι δηλώσεις των ξένων πρέσβεων· το δείχνει, με διαφορετικό τρόπο, και η συμμετοχή του υιού του προέδρου της Βουλής στην επιτροπή υποδοχής του Κουφοντίνα.

Βέβαια, ο Μακιαβέλι αρνείται να παραχωρήσει στην τύχη τον κορυφαίο ρόλο στην πολιτική. Επειδή, λέει, οι συνθήκες αλλάζουν απότομα (τα περίφημα «events» του Μακμίλαν), ωφελημένος αναδεικνύεται εκείνος που προσαρμόζει ευκολότερα τη δράση του στις ανάγκες της περίστασης. «Η τύχη ελέγχει τις μισές πράξεις μας», γράφει, «τις άλλες μισές μάς αφήνει να τις ελέγχουμε εμείς». 

Πάντως, ο Τσίπρας...

 δεν νομίζω ούτε να μπορεί ούτε και να θέλει να ελέγξει το φαινόμενο που ονομάσαμε «Εξάρχεια». Μιλώντας χθες σε μια Ευρωαραβική Σύνοδο για τις επενδύσεις, ο Αλέξης Τσίπρας καυχήθηκε ότι η χώρα «έχει διαβεί τον Ρουβίκωνα της κρίσης». Το βέβαιο είναι ότι διάθεση να υπερβεί τον άλλο Ρουβίκωνα η κυβέρνηση δεν έχει.