Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΠΡΟΥΝΗ
Σοκαριστικές ήταν οι ατάκες του Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξή του στο
δημοσιογράφο Πολ Μέισον. Αποκάλυψαν την ανυπαρξία στοιχειώδους επαφής
της «πρώτη φορά Αριστερά» με την πραγματικότητα. Και τι δεν είπε…
«Νομίζω πως χάσαμε χρόνο»!
Θυμάστε τι απαντούσε ο πρωθυπουργός και τα
στελέχη του την άνοιξη;
Πως η χώρα δεν χρειάζεται χρήμα, αλλά χρόνο.
Πως
δεν υπάρχει περίπτωση οι Ευρωπαίοι να αρνηθούν το ελληνικό «σχέδιο».
Πως η διαπραγμάτευση του Βαρουφάκη θα οδηγήσει σε μια καλή συμφωνία,
χωρίς υπογραφή Μνημονίου. Και κατηγορούσαν ως «προδότες» όσους
υποστήριζαν πως η συμφωνία έπρεπε να γίνει τον Φεβρουάριο.
«Στο τέλος μας τελείωσαν τα χρήματα και οι δυνάμεις»! Η θεωρία ήταν απλή και αστεία, γι’ αυτό και γύρισε μπούμερανγκ: θα απειλήσουμε την Ευρώπη πως θα χρεοκοπήσουμε, θα φοβηθούν το ντόμινο και θα βγούμε νικητές στο μπρα ντε φερ. Και πάλι η κυβέρνηση κατηγορούσε όσους προειδοποιούσαν πως η χώρα ξεμένει από ρευστό και θα φτάσει παντελώς αδύναμη στο τραπέζι της τελικής αναμέτρησης.
«Αν έφευγα (σ.σ.: από τη σύνοδο της 12ης Ιουλίου) θα ήμουν ήρωας, αλλά θα κατέρρεαν οι τράπεζες και η οικονομία»! Λες και δεν το ήξερε ο πρωθυπουργός το βράδυ που έκανε την προκήρυξη του ψευδοδημοψηφίσματος.
Πώς το είχε πει ο Νίκος Παππάς; Πως ήταν μια «καλή νύχτα για τη χώρα»;
Γιατί, σύμφωνα με την προχθεσινή δήλωση του πρωθυπουργού, η χώρα είδε
μπροστά της μια «νύχτα» που θα κρατούσε για χρόνια!
«Αν το ήξερα, θα είχα πάρει πιο γενναίες αποφάσεις από την αρχή»! Εντάξει, κατανοητό, δεν ήξερε. Δεν ρώταγε, όμως;
Και δεν ήθελε να
ρωτήσει τους «γερμανοτσολιάδες» της αντιπολίτευσης. Γιατί δεν ρώταγε τον
Ρέντσι και τον Ολάντ στις συναντήσεις του; Ή μήπως ρώτησε, αλλά δεν του
άρεσε η απάντηση; Και… συνέχισε στο δρόμο προς τον τοίχο.
Το mea culpa για να γίνει αποδεκτό πρέπει να πληροί δύο βασικές προϋποθέσεις:
Να μην έχει προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά και να μην
επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη.
Και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ισχύει
τίποτε από τα δύο παραπάνω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου