Το είπε χθες για τον πρωθυπουργό η Ντόρα Μπακογιάννη: «Εχω την τιμή να
είμαι βουλευτής εδώ και 25 χρόνια. Από το έδρανο στο οποίο κάθεστε
πέρασαν σπουδαίοι ηγέτες. Ουδείς δεν έχει επιδείξει τέτοια οίηση. Είναι
νωρίς για επιδείξεις τέτοιου καισαρισμού. Ολοι όσοι έχουμε ασκήσει
εξουσία παραδεχόμασταν ότι κάναμε νομοτελειακά λάθη», στη συζήτηση για
την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που, ως γνωστόν, περνούν πια μαζί με
τα δάνειά μας σε ξένα χέρια.
Η θέση του Αλέξη Τσίπρα ήταν φυσικά η γνωστή «Κοίτα ποιοι μιλάνε. Αυτοί που λεηλάτησαν τον τόπο επί δεκαετίες».
Το ύφος, που πράγματι παραπέμπει σε οίηση, δεν είναι αποκλειστικό του
προνόμιο, το αντίθετο, είναι κοινό χαρακτηριστικό της πλειοψηφίας των
κυβερνητικών στελεχών.
Προχθές, για παράδειγμα, ο νέος κυβερνητικός αστέρας, ο αναπληρωτής Υγείας Παύλος Πολάκης, εξειδίκευσε ως προς τις… ράτσες «τα σκυλιά που ουρλιάζουν» όταν το κυβερνητικό καραβάνι προχωρά, χαρακτηρίζοντας τους δημοσιογράφους που καλύπτουν το χώρο της Υγείας «πεκινουά» και «μαντρόσκυλα της διαπλοκής».
Οι πολιτικοί της πρώτης-φοράς-αριστερής κυβέρνησης δεν έχουν καμία απολύτως συναίσθηση ότι κυβερνούν και δεν αντιπολιτεύονται, άρα θεσμικά ελέγχονται τόσο από την αντιπολίτευση όσο και από τη λεγόμενη 4η εξουσία, τον Τύπο.
Το τονίζω: Δεν ελέγχουν, ελέγχονται.
Ως εκ τούτου, συνεχίζουν να καταγγέλλουν τους πάντες κατά την παγιωμένη αντίληψή τους περί την πολιτική, αρνούμενοι πεισματικά να δώσουν εξηγήσεις, να απαντήσουν, πόσω μάλλον να απολογηθούν για λάθη ή παραλείψεις κατά την άσκηση εξουσίας, στον οποιονδήποτε.
Κι αν το κλίμα γίνει έντονο, αν δηλαδή τεθούν με επιτακτικό τρόπο και σκληρό ύφος τα όποια ερωτήματα ή αιτιάσεις, τότε το προσωπείο φεύγει και το πρόσωπο που εμφανίζεται είναι αυτό του «τσαμπουκά», του πολιτικού που δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν, μόνον ζητά το λογαριασμό μαζί… με τα ρέστα!
Φαινομενικά, είναι μια επίδειξη πολιτικού θράσους, αλλά κάτω από την επιφάνεια κρύβεται η πραγματική αιτία. Που δεν είναι άλλη από:
Tην
αντικειμενική ανεπάρκεια, την ανικανότητα άσκησης διακυβέρνησης που
χαρακτηρίζει τους περισσότερους -δείτε ότι οι επαρκείς και ικανοί
αντιδρούν πολύ διαφορετικά- και η οποία μετατρέπεται σε μόνιμη
επιθετικότητα.
Αυτό δεν είναι δικαιολογία, είναι εξήγηση που δεν κάνει
την κατάσταση καλύτερη, μάλλον το αντίθετο.
Αλλά είναι κι ο λόγος που
40άρης πρωθυπουργός μας ζωντανεύει και λάμπει μόνον όταν επιτίθεται
στους «εχθρούς». Τις υπόλοιπες ώρες και μέρες μαραζώνει χαμένος στην
κυβερνητική θολούρα του Μαξίμου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου