KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Και οι φάρσες γράφουν Ιστορία

Toυ ΚΩΣΤΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗ

Λίγοι κάτοικοι της Γης πίστευαν ακόμα στην ακινησία του πλανήτη, ο Αλβέρτος Αϊνστάιν είχε ήδη καταθέσει στον κόσμο μιαν άλλη, αιρετική θέαση του σύμπαντος χώρου, και ο Χίτλερ ζέσταινε τις μηχανές του ολέθρου. Ηταν 1938.  

Κι αν σήμερα μιλάμε αυθαιρετώντας στο ζύγι για τη δίκη του αιώνα, τον γάμο του αιώνα, το σκάνδαλο του αιώνα, το γκολ του αιώνα, εκείνη τη χρονιά έλαβε χώρα η αδιαμφισβήτητη φάρσα του περασμένου αιώνα· αλήθεια, τι γρήγορα περνούν οι αιώνες. Η ανθρωπότητα την οφείλει στο ταλέντο του Ορσον Γουέλς. Ο αθεόφοβος, σκηνοθετώντας ραδιοφωνικά στις ΗΠΑ το έργο του Βρετανού Χ. Τζ. Γουέλς, «Ο πόλεμος των Κόσμων», περιέγραφε με δαιμονική αληθοφάνεια και πρωτογενή πληροφόρηση την «εν εξελίξει» εισβολή Αρειανών, με όπλα φοβερά. 

Πανικός στο έδαφος από τα λόγια του αέρα. Κάτοικοι πόλεων αλλόφρονες αναζητούσαν καταφύγιο, τα τηλέφωνα των Αρχών έσπασαν, οι φήμες για παρέλαση των Αρειανών προς τη Νέα Υόρκη έγιναν πιστευτές από μεγάλη μερίδα ακροατών. Η αστυνομία τότε ανέλαβε να σώσει τον κόσμο εισβάλλοντας στο στούντιο, διακόπτοντας με λογικά επιχειρήματα την απάνθρωπη φάρσα του «κακού πολίτη» Ορσον.

 
Το ελληνικό επενδυτικό καλοκαίρι του 1999 -η ευκαιρία του αιώνα- έμοιαζε από μακρινή απόσταση σαν καλοστημένη φάρσα. Δεν ήταν. Γενική υστερία στον χορό της αγοράς, το κέρδος διαφαινόταν μια τόσο εύκολη υπόθεση για όλους, μάννα εξ ουρανού με τη μορφή μετοχών. Στις κάθιδρες καφετέριες οι τηλεοράσεις έπαιζαν το ίδιο μονόπρακτο, τις διακυμάνσεις (εκτινάξεις) στο Χ.Α., και οι περισσότεροι έκαναν μακρόπνοα σχέδια με τα κέρδη τους. Ας ευθυμήσουμε με άλλη φάρσα. Εκείνο το καλοκαίρι, εν πλω, φίλος με καταπιεσμένες υποκριτικές ικανότητες αποφάσισε, σαν να τον τσίμπησε μύγα, να διασκεδάσει το κατάστρωμα προσφέροντας θέαμα. Κρατώντας ένα πλαστικό ψεύτικο κινητό, από τα πανηγύρια, έκανε ότι μιλούσε με τον χρηματιστή του, καθυβρίζοντάς τον φωναχτά για μη έγκαιρη εκτέλεση των επενδυτικών εντολών του: «Σου είπα πούλα τις Χ, αγόρασε τις Ψ». Από το ακροατήριο άλλοι ξεκαρδίστηκαν και άλλοι (οικολόγοι) πάγωσαν όταν ύστερα από ένα ξεγυρισμένο «άντε στο διάβολο», ο φίλος εν εξάλλω πέταξε το «κινητό» στη θάλασσα. Ουδείς χειροκρότησε.
 

Τόσο πειστικός ήταν αυτός ή τόσο εύπιστο το κοινό του; 

Η φάρσα, στενή συγγενής της κωμωδίας, διατηρεί άριστες σχέσεις με την υπερβολή, τα μυθεύματα, το απρόοπτο αλλά και με τις παραδοξολογίες, τις χωρίς φειδώ δεσμεύσεις και τις νεφελώδεις αερολογίες.  

Σήμερα, με τη στερνή μας γνώση, το αστραπιαίο διχαστικό δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου μάς φέρνει όλους εγγύτερα μετά τη χθεσινή επώδυνη -δεν φανταζόμαστε ακόμα πόσο...- συμφωνία:  

Ούτε οι πλέον πονηρεμένοι υποστηρικτές του «ηρωικού» ΟΧΙ ανέμεναν τη ραγδαία -υπέρ σωτηρίας της πατρίδας, όπως ομολογήθηκε- μετάλλαξή του σε ένα πένθιμο ΝΑΙ.

Ναι, και από τις φάρσες γράφεται Ιστορία.