Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Λατρεύω αυτή τη συγκεκριμένη σιωπή. Τρελαίνομαι
να τη μελετάω. Των μεσημεριών. Σε κείνα τα μαγευτικά χωριά. Της Τήνου.
Νησί επιλογής. «Καταγωγή» εξ έρωτος.
Η σιωπή του μεσημεριού είναι άλλη σιωπή. Ίσως γιατί τη σημαδεύει ήλιος. Τη λες και friendly σιωπή. Η σιωπή του μεσημεριού γεννοβολάει, η σιωπή της νύχτας σκάβει. Είναι που τη σημαδεύει φεγγάρι. Δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφύγεις από τον ανακριτικό φακό του φεγγαριού. Θα σε βασανίσει όπως κι αν δηλώνεις ότι είσαι. Στον ήλιο είναι αλλιώς... Είσαι σ' ωραία εκκρεμότητα ζωής. Σ' ετοιμότητα θορύβου. Γι' αυτό και περπατάς στα νύχια διασχίζοντας τα σοκάκια χωρίς βέβαια να στο επιβάλλει κανείς. Ανασηκώνεις αφτί σαν σκύλος... Κι όντως...! Όλο και κάτι προκύπτει από το πουθενά. Τόσο υπαινιγμοί ζωής. Λέξεις χωρίς το στόμα... Αποσπασματικές... Από κάποιο σπίτι... Ποιο; Από κάποιους. Ποιους; «'Σύχας σ' λέω», «Πιάσ' αυτό» και δεν βλέπεις το «αυτό», ούτε αυτόν που ζητάει το «αυτό», ούτε τον άλλον που του απευθύνεται για να πιάσει το «αυτό».
Κι όμως τους βλέπεις. Τους στήνεις σε κάμαρη. Τους ντύνεις. Ένας ολόκληρος διάλογος ανθρώπων χωρίς ανθρώπους. Και ήχοι ξαφνικοί. Ένα φτάρνισμα γέρου χωρίς το στόμα, ένα «γείτσες!» μιας γριάς χωρίς τη γριά. Κάτι που έπεσε. Από μπουφέ; Από τραπέζι; Λέρωσε; Χύθηκε; «Άι σιχτίρ!». Λέρωσε. Μιας φουριόζας γάτας τη σκιά χωρίς τη γάτα. Μια μυρουδιά. Αυτή κυρίως. Κάτι κεφτέδες που σου σπάνε τη μύτη. Πιο κάτω γεμιστά! Ξέχειλο τα ταψί λαδάκι που έχει λιώσει μέσα του πελτές... Κι ας μη βλέπεις το ταψί.
Τα μεσημέρια αυτά τ' αγαπημένα... Μου θυμίζουν εκείνα τα βαριεστημένα της παιδικής μας ηλικίας. Που μας επιβάλλανε σιωπή «Μην ακούσω κιχ!». Και μεις παραπονιόμασταν «Μα δεν θέλω να κοιμηθώ. Δεν νυστάζω». Τι εφιάλτης εκείνα τα μεσημέρια! Κι εκείνοι επέμεναν «Κλείσε τα ματάκια σου κι ας μην σε πιάσει ο ύπνος»... Αν το καλοσκεφτείς, η πιο ευεργετική προσταγή όλης μας της ζωής.
Χρόνια μετά την προχωρώ... Την κάνω τρυφερή... «Κλείσε τα ματάκια σου και μακάρι να μην σε πιάσει ο ύπνος. Αφέσου στη φαντασία σου. Ονειρέψου. Κτίσε κόσμους και αν δεν σ' αρέσουν, γκρέμισέ τους. Φέρε όποιον θέλεις να ξαπλώσει δίπλα σου. Έρθει, δεν έρθει. Πέτα στο χθες και στο αύριο-αύριο και στο πιο μετά από αύριο. Δημιούργησε δικούς σου χρόνους. Άσε το μυαλό να ξανοιχτεί. Όχι το μυαλό-μυαλό... Αυτό που χρησιμοποιείς κάθε μέρα σου είναι άχρηστο και μέσα σου το ξέρεις. Το άλλο το μυαλό, το πίσω από το μυαλό. Το ένστικτο. Το μυαλό το ελεύθερο.
Αφέσου στο ταξίδι του και να δεις, όλο και κάπου θα σε βγάλει. Ευτυχισμένος ο άνθρωπος που γίνεται όταν μεγαλώσει αυτό που ονειρευότανε ότι θα γίνει εκείνα τα μεσημέρια. Και να φανταστείς τα λέγαμε βασανιστικά...
Νησί επιλογής. «Καταγωγή» εξ έρωτος.
Η σιωπή του μεσημεριού είναι άλλη σιωπή. Ίσως γιατί τη σημαδεύει ήλιος. Τη λες και friendly σιωπή. Η σιωπή του μεσημεριού γεννοβολάει, η σιωπή της νύχτας σκάβει. Είναι που τη σημαδεύει φεγγάρι. Δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφύγεις από τον ανακριτικό φακό του φεγγαριού. Θα σε βασανίσει όπως κι αν δηλώνεις ότι είσαι. Στον ήλιο είναι αλλιώς... Είσαι σ' ωραία εκκρεμότητα ζωής. Σ' ετοιμότητα θορύβου. Γι' αυτό και περπατάς στα νύχια διασχίζοντας τα σοκάκια χωρίς βέβαια να στο επιβάλλει κανείς. Ανασηκώνεις αφτί σαν σκύλος... Κι όντως...! Όλο και κάτι προκύπτει από το πουθενά. Τόσο υπαινιγμοί ζωής. Λέξεις χωρίς το στόμα... Αποσπασματικές... Από κάποιο σπίτι... Ποιο; Από κάποιους. Ποιους; «'Σύχας σ' λέω», «Πιάσ' αυτό» και δεν βλέπεις το «αυτό», ούτε αυτόν που ζητάει το «αυτό», ούτε τον άλλον που του απευθύνεται για να πιάσει το «αυτό».
Κι όμως τους βλέπεις. Τους στήνεις σε κάμαρη. Τους ντύνεις. Ένας ολόκληρος διάλογος ανθρώπων χωρίς ανθρώπους. Και ήχοι ξαφνικοί. Ένα φτάρνισμα γέρου χωρίς το στόμα, ένα «γείτσες!» μιας γριάς χωρίς τη γριά. Κάτι που έπεσε. Από μπουφέ; Από τραπέζι; Λέρωσε; Χύθηκε; «Άι σιχτίρ!». Λέρωσε. Μιας φουριόζας γάτας τη σκιά χωρίς τη γάτα. Μια μυρουδιά. Αυτή κυρίως. Κάτι κεφτέδες που σου σπάνε τη μύτη. Πιο κάτω γεμιστά! Ξέχειλο τα ταψί λαδάκι που έχει λιώσει μέσα του πελτές... Κι ας μη βλέπεις το ταψί.
Τα μεσημέρια αυτά τ' αγαπημένα... Μου θυμίζουν εκείνα τα βαριεστημένα της παιδικής μας ηλικίας. Που μας επιβάλλανε σιωπή «Μην ακούσω κιχ!». Και μεις παραπονιόμασταν «Μα δεν θέλω να κοιμηθώ. Δεν νυστάζω». Τι εφιάλτης εκείνα τα μεσημέρια! Κι εκείνοι επέμεναν «Κλείσε τα ματάκια σου κι ας μην σε πιάσει ο ύπνος»... Αν το καλοσκεφτείς, η πιο ευεργετική προσταγή όλης μας της ζωής.
Χρόνια μετά την προχωρώ... Την κάνω τρυφερή... «Κλείσε τα ματάκια σου και μακάρι να μην σε πιάσει ο ύπνος. Αφέσου στη φαντασία σου. Ονειρέψου. Κτίσε κόσμους και αν δεν σ' αρέσουν, γκρέμισέ τους. Φέρε όποιον θέλεις να ξαπλώσει δίπλα σου. Έρθει, δεν έρθει. Πέτα στο χθες και στο αύριο-αύριο και στο πιο μετά από αύριο. Δημιούργησε δικούς σου χρόνους. Άσε το μυαλό να ξανοιχτεί. Όχι το μυαλό-μυαλό... Αυτό που χρησιμοποιείς κάθε μέρα σου είναι άχρηστο και μέσα σου το ξέρεις. Το άλλο το μυαλό, το πίσω από το μυαλό. Το ένστικτο. Το μυαλό το ελεύθερο.
Αφέσου στο ταξίδι του και να δεις, όλο και κάπου θα σε βγάλει. Ευτυχισμένος ο άνθρωπος που γίνεται όταν μεγαλώσει αυτό που ονειρευότανε ότι θα γίνει εκείνα τα μεσημέρια. Και να φανταστείς τα λέγαμε βασανιστικά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου