Κι αν δεν χορτάσαμε παίξιμο, στις
γειτονιές και τις αλάνες της μεγαλούπολης, στις δεκαετίες του '50 και
του '60! Καθημερινή επαφή με μια μπάλα, με το χώμα, πετροπόλεμοι,
αγωνιώδες ψάξιμο για σπάνια καπάκια από φιάλες αναψυκτικών -εκείνο το
κίτρινο καπάκι με τα μπλε γράμματα «Ξυνό Νερό», που το ανταλλάσσαμε με
πέντε ή δέκα κοινά καπάκια-, μπίλιες, νεροπίστολα, κρυφτό, χαρτάκια με
τις σημαίες κρατών, εκείνο της Βραζιλίας, που μου άρεσε ιδιαίτερα!
Τέτοιο ολοήμερο ξέδομα με ανέμελο παιχνίδι, παιδικές φωνές σε
όλη τη γειτονιά, αλλά και τις διαμαρτυρίες του κόσμου που ήθελε να
κοιμηθεί τα μεσημέρια!
Αλλά και στα γήπεδα που πηγαίναμε, φανατιζόμασταν με το
ποδοσφαιρικό παιχνίδι και τα ινδάλματά μας, που δεν έπαιζαν για τα
εκατομμύρια ευρώ (των μετεγγραφών και αμοιβών), αλλά ιδρωκοπούσαν πρώτα
πρώτα για την τιμή και τη φανέλα της ομάδας, και ίσως και για κάποιες
επίσης σπάνια αποδιδόμενες και σίγουρα πενιχρές πάντως παροχές. Θυμάμαι,
στη δεκαετία του '50, ο αδαμάντινου χαρακτήρα διεθνής τότε Κουιρουκίδης
του ΠΑΟΚ, κορυφαίος σέντερ φορ, στη φόρμα ακριβώς του Γερμανού Μιούλερ
της Μπάγερν, ίσως και καλύτερος ακόμη, που του παραχωρήθηκε, στα
λουλουδάδικα της Θεσσαλονίκης, ένα πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ.
Και τι θα παίρναμε τότε μαζί μας, για ποια πράγματα θα
διακινδυνεύαμε τη ζωή μας, αν έπρεπε να μπούμε στο φλεγόμενο σπίτι μας,
για να τα σώσουμε;
Τι πάσχισε να φέρει άραγε ο Μικρασιάτης πρόσφυγας
πατέρας μου, και η οικογένειά του, κάτω από πιεστικές και απειλητικές
συνθήκες, στη μητέρα πατρίδα, κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών;
Ιερά
κειμήλια, τις ιερές φωτογραφίες, εφόσον υπήρχαν, των γονιών, των
παππούδων και των γιαγιάδων τους, μια φωτογραφία του Βενιζέλου, ένα
χειροποίητο χαλί της γιαγιάς και την εικόνα τα Αϊ-Δημήτρη.
Για ποια πράγματα θα διακινδυνεύαμε άραγε σήμερα την επιστροφή
μας στο φλεγόμενο σπίτι μας, ή τι θα παίρναμε μαζί μας, επιστρέφοντας
στο σπίτι για τελευταία φορά, βιαστικά και υπό καθεστώς μιας
οποιασδήποτε απειλής;
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να απαντήσω στα διόλου
θεωρητικά αυτά ερωτήματα. Ισως θα ήταν κοινωνιολογικά ενδιαφέρον να
γίνει μέσω ενός σχετικού ερωτηματολογίου μια ανάλογη έρευνα.
Μα αν εμείς ήμασταν αυτοί που -με την πλούσια «παιδική μας
προίκα» όπως από άλλη θέση έχω αναφέρει, με το παιχνίδι που ρίξαμε, το
ωραίο μας πραγματικό ξέδομα στις γειτονιές και τις αλάνες του κόσμου-
φέραμε τον κόσμο, τα πράγματα σ' αυτήν εδώ την κατάντια και τη μιζέρια,
πού θα οδηγήσει τα πράγματα, με όλη την αισιοδοξία μας για τους
σημερινούς νέους ανθρώπους, η ήδη λαβωμένη, πάλι από εμάς τους
μεγαλύτερους, νέα γενιά;
Και τι σχέση έχει το αλλοτινό παιχνίδι μας στις
γειτονιές και τις αλάνες, με τη φανέλα που ίδρωναν τότε οι
ποδοσφαιριστές για την τιμή της ομάδας και με τα πράγματα που θα σώζαμε
διακινδυνεύοντας σήμερα τη ζωή μας;
Εξηγούμαι λοιπόν:
Σήμερα τα παιδιά δεν παίζουν πλέον στους δρόμους. Κλεισμένα μέσα στους τέσσερις τοίχους έχουν μια συνεχή, αγχώδη και συχνότατα επικίνδυνη πρόσβαση στο Διαδίκτυο, μέσω του οποίου «παίζουν», συναναστρέφονται άλλους ανθρώπους, ερωτοτροπούν και ερωτεύονται, χαλάνε, φθείρονται και διαφθείρονται, νομίζουν ότι πληροφορούνται και μορφώνονται σωστά, ενώ βέβαια στην καλύτερη περίπτωση επισκέπτονται εντελώς γιαπικά και επιφανειακά ένα σουπερμάρκετ πληροφοριών, τις οποίες αδυνατούν, λόγω έλλειψης χρόνου και βασικών αρχών και αξιών, που δεν θα είναι απλώς ωφελιμιστικές, να επεξεργαστούν και να αφομοιώσουν.
Μια ώρα ανεξέλεγκτου σερφαρίσματος στο Διαδίκτυο, μια συνεχής
εμμονή με ηλεκτρονικά παιχνίδια άκρατης επιθετικότητας και καταστροφής,
μια συνεχώς επαναλαμβανόμενη από κάθε μέσο πληροφόρησης είδηση, σε πρώτο
μάλιστα πλάνο, για τα εκατομμύρια που δίνονται για τη μετεγγραφή ενός
σπουδαίου ποδοσφαιριστή, όταν άξιοι νέοι άνθρωποι εμφανίζονται συγχρόνως
στα ΜΜΕ και παρακαλούν, με πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά, για
μία απασχόληση που θα μπορούσε να τους δώσει 600 ευρώ, η σίγουρη άποψη
είναι ότι σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης αυτά για τα οποία οι
περισσότεροι θα διακινδυνεύαμε τη ζωή μας καμία σχέση δεν θα είχαν με
ουσιαστικές αξίες, αλλά με εντελώς επιφανειακά πράγματα - πόσοι θα
κοίταζαν να πάρουν άραγε πρώτα πρώτα ιερές φωτογραφίες κεκοιμημένων
αγαπημένων τους προσώπων, αντί του υπολογιστή τους;
Ναι, ξέρω, θα
μπορούσε ο υπολογιστής να περιέχει αυτές τις φωτογραφίες. Ναι, ναι.
Ολα λοιπόν αυτά και πολλά άλλα ακόμη, που δρουν προς την ίδια
κατεύθυνση, μπορούν να ακυρώσουν κατά ένα σημαντικό μέρος ή και να
καταστρέψουν πολύ εύκολα, μέσω του εντυπωσιασμού, του μιμητισμού, της
παραπλάνησης και της εξαπάτησης ένα εκπαιδευτικό έργο, που με μόχθο και
αγάπη έχει προγραμματιστεί και εφαρμοστεί, από τους εκπαιδευτικούς όλων
των βαθμίδων. Ακούει κανείς;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου