Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΕΡΖΗ
Θυμάμαι ακόμη τα πρωτοσέλιδα και την αναταραχή που είχε εύλογα προκληθεί
τα προηγούμενα χρόνια, όταν διαπιστώθηκε ότι τα κονδύλια για τους
βρεφονηπιακούς σταθμούς δεν επαρκούσαν για να καλυφθεί το σύνολο των
αιτήσεων. Και το βασικό επιχείρημα ήταν η ναρκοθέτηση της επαγγελματικής
ζωής του ζευγαριού, το οποίο θα έμενε με το... παιδί στο χέρι. Στην
ίδια λίστα επιχειρημάτων περιλαμβανόταν και αυτό που ήθελε και τους
άνεργους να δικαιούνται θέσεων στους βρεφονηπιακούς σταθμούς,
προκειμένου να διεκδικήσουν πιο ενεργά θέση απασχόλησης.
Ο κυριακάτικος Τύπος ήταν αποκαλυπτικός για το πώς η πολιτική της κυβέρνησης και η συμφωνία που δρομολόγησε, παρότι μονόδρομος, συνιστά ευθεία απειλή και όχι μόνον σε οικονομικό επίπεδο.
Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι ένα ζευγάρι, από αυτά τα «τυχερά» που με μειώσεις αποδοχών, εντατικοποίηση και αποδοχή διαφόρων μορφών ελαστικότητας στην εργασία τους έχουν και οι δύο δουλειά, έχει δύο παιδιά, εκ των οποίων το μεγαλύτερο ετοιμάζεται να πάει στο δημοτικό, και οι ίδιοι προβληματίζονται αν θα στείλουν το παιδί τους στο ολοήμερο δημόσιο σχολείο της περιοχής ή αν θα κάνουν επιπλέον αιματηρές οικονομίες για να το γράψουν σε ένα οικονομικό ιδιωτικό.
Ο κυριακάτικος Τύπος ήταν αποκαλυπτικός για το πώς η πολιτική της κυβέρνησης και η συμφωνία που δρομολόγησε, παρότι μονόδρομος, συνιστά ευθεία απειλή και όχι μόνον σε οικονομικό επίπεδο.
Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι ένα ζευγάρι, από αυτά τα «τυχερά» που με μειώσεις αποδοχών, εντατικοποίηση και αποδοχή διαφόρων μορφών ελαστικότητας στην εργασία τους έχουν και οι δύο δουλειά, έχει δύο παιδιά, εκ των οποίων το μεγαλύτερο ετοιμάζεται να πάει στο δημοτικό, και οι ίδιοι προβληματίζονται αν θα στείλουν το παιδί τους στο ολοήμερο δημόσιο σχολείο της περιοχής ή αν θα κάνουν επιπλέον αιματηρές οικονομίες για να το γράψουν σε ένα οικονομικό ιδιωτικό.
Εχουν διχαστεί,
αλλά μάλλον κλίνουν προς το Δημόσιο, αφού ουδείς μπορεί να εγγυηθεί ότι
η χώρα έχει πιάσει πάτο. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει.
Τι διάβασε, λοιπόν, το ανδρόγυνο του παραδείγματός μας στις εφημερίδες;
Τι διάβασε, λοιπόν, το ανδρόγυνο του παραδείγματός μας στις εφημερίδες;
Αυτό: «Στον αέρα βρίσκονται για την καινούργια σχολική χρονιά τα
ολοήμερα δημοτικά σχολεία της χώρας, καθώς στο υπουργείο Παιδείας
εξετάζεται η κατάργησή τους, με στόχο τα κονδύλια που θα δίνονταν για
την κάλυψη των αναγκών στο ολοήμερο σχολείο να αξιοποιηθούν για
προσλήψεις εκπαιδευτικών για το βασικό σχολικό πρόγραμμα» (Απ. Λακασάς,
«Η Καθημερινή»).
Η συζήτηση που ακολούθησε είναι, λίγο ώς πολύ, αναμενόμενη για χιλιάδες οικογένειες:
– Και τι θα κάνουμε αν δεν λειτουργήσουν τα ολοήμερα; Ποιος θα παίρνει το παιδί στις 12 το μεσημέρι;
– Ακόμη κι αν λειτουργήσουν, με τόσα κενά η χρονιά θα είναι πολύ δύσκολη.
– Μήπως να ξαναδούμε το ιδιωτικό;
– Μπορούμε;
Μέχρι που ανοίγουν τα υπόλοιπα κυριακάτικα φύλλα και διαβάζουν ότι στα μέτρα που συζητά η κυβέρνηση περιλαμβάνεται και η επιβολή ΦΠΑ 23%, από 0%, στα ιδιωτικά σχολεία. Αυξάνοντας άμεσα το κόστος που θα πρέπει να επωμισθούν κατά αντίστοιχο ποσοστό! Παρέλκει αυτή την ώρα η συζήτηση εάν θα έπρεπε να επιβάλλεται ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση ή όχι. Υποθέτω ότι ένας από τους λόγους εξαίρεσής της ήταν και η παραδοχή της πολιτείας ότι πολλές εκπαιδευτικές εκφάνσεις του ιδιωτικού τομέα συνιστούν συμπλήρωμα του ελλειμματικού δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος.
Οπως κι αν έχει, το ζευγάρι του παραδείγματος, από τα χιλιάδες αντίστοιχα, που μου διηγήθηκε χθες το... αδιέξοδό του, είναι άμεσα απειλούμενο από τις επιλογές της κυβέρνησης, καθώς ούτε το Δημόσιο δύναται να παράσχει υπηρεσίες που θα του επιτρέψουν να συνεχίσει να εργάζεται κανονικά, αν υποθέσουμε ότι θα διατηρήσουν και οι δύο τη δουλειά τους, ούτε φυσικά του επιτρέπει να αναζητήσει εναλλακτική λύση.
Με τη δημόσια εκπαίδευση σε φάση διάλυσης και την ιδιωτική να καθίσταται απλησίαστη, εκτός των ελάχιστων προνομιούχων, η κυβέρνηση της Αριστεράς μοιάζει να θέτει σε εφαρμογή το δεύτερο στάδιο της πολιτικής της, μετά την αποκήρυξη της αριστείας και το ξερίζωμα των πρότυπων σχολείων:
Η συζήτηση που ακολούθησε είναι, λίγο ώς πολύ, αναμενόμενη για χιλιάδες οικογένειες:
– Και τι θα κάνουμε αν δεν λειτουργήσουν τα ολοήμερα; Ποιος θα παίρνει το παιδί στις 12 το μεσημέρι;
– Ακόμη κι αν λειτουργήσουν, με τόσα κενά η χρονιά θα είναι πολύ δύσκολη.
– Μήπως να ξαναδούμε το ιδιωτικό;
– Μπορούμε;
Μέχρι που ανοίγουν τα υπόλοιπα κυριακάτικα φύλλα και διαβάζουν ότι στα μέτρα που συζητά η κυβέρνηση περιλαμβάνεται και η επιβολή ΦΠΑ 23%, από 0%, στα ιδιωτικά σχολεία. Αυξάνοντας άμεσα το κόστος που θα πρέπει να επωμισθούν κατά αντίστοιχο ποσοστό! Παρέλκει αυτή την ώρα η συζήτηση εάν θα έπρεπε να επιβάλλεται ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση ή όχι. Υποθέτω ότι ένας από τους λόγους εξαίρεσής της ήταν και η παραδοχή της πολιτείας ότι πολλές εκπαιδευτικές εκφάνσεις του ιδιωτικού τομέα συνιστούν συμπλήρωμα του ελλειμματικού δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος.
Οπως κι αν έχει, το ζευγάρι του παραδείγματος, από τα χιλιάδες αντίστοιχα, που μου διηγήθηκε χθες το... αδιέξοδό του, είναι άμεσα απειλούμενο από τις επιλογές της κυβέρνησης, καθώς ούτε το Δημόσιο δύναται να παράσχει υπηρεσίες που θα του επιτρέψουν να συνεχίσει να εργάζεται κανονικά, αν υποθέσουμε ότι θα διατηρήσουν και οι δύο τη δουλειά τους, ούτε φυσικά του επιτρέπει να αναζητήσει εναλλακτική λύση.
Με τη δημόσια εκπαίδευση σε φάση διάλυσης και την ιδιωτική να καθίσταται απλησίαστη, εκτός των ελάχιστων προνομιούχων, η κυβέρνηση της Αριστεράς μοιάζει να θέτει σε εφαρμογή το δεύτερο στάδιο της πολιτικής της, μετά την αποκήρυξη της αριστείας και το ξερίζωμα των πρότυπων σχολείων:
Μία
ακραία ταξική επιλογή που αντιμετωπίζει, με όρους εκδικητικούς, ό,τι
έχει απομείνει από τη (μικρο)μεσαία και (μικρο)αστική τάξη της χώρας.
Αυξάνει με αυτό τον τρόπο τις διακρίσεις στο εσωτερικό της κοινωνίας. Με
τους ίδιους τους εμπνευστές-αυτουργούς των εξελίξεων να διατηρούν
ασφαλώς για τον εαυτό τους το δικαίωμα στην πλέον ακριβή εκδοχή των
ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου