Ζω σε μια γειτονιά του κέντρου της
Αθήνας, ανάμεσα στο Χίλτον, τον Ευαγγελισμό και το Μέγαρο Μουσικής,
κέντρο-απόκεντρο, όπως λέγαν οι παλαιοί. Από μακριά ακούγεται η βοή της
Μιχαλακοπούλου και τα αγκομαχητά των παλαιών λεωφορείων ανεβαίνοντας
προς του Ζωγράφου. Εχουμε την ευλογία να συνορεύουμε με το άλσος του
Νοσοκομείου Συγγρού, παλιά συνοικία Κουπόνια, το άλσος της
Πανεπιστημιούπολης.
Κι όμως, απόλυτη ερημιά. Αλλοτε
αυτή η γειτονιά έσφυζε από ζωή. Το δασύλλιο ήταν γεμάτο από φωνές
παιδιών στις δύο παιδικές χαρές, σκυλομαμάδες και σκυλομπαμπάδες με
αμολημένα τα σκυλιά να χοροπηδούν γύρω από τις κούνιες ή να τρέχουν
ελεύθερα έως τις παρυφές του δάσους γαβγίζοντας χαρούμενα.
Εκεί τα ζευγαράκια, κυρίως σκασιάρχες φοιτητές και φοιτήτριες,
χεράκι χεράκι, κι άλλοτε με θερμά δάκρυα και νευρικά γελάκια. Εκεί και
γέροντες συνταξιούχοι να κάνουν τον απαραίτητο περίπατο άλλοτε
ευθυτενείς και κοτσονάτοι, άλλοτε με το τρίτο πόδι, τη βακτηρία, αλλά
και την πατερίτσα.
Τις Παρασκευές που υπάρχει Λαϊκή Αγορά, τα δρομάκια του δάσους
και οι σύνοροι δρόμοι κατακλύζονται από γυναίκες κυρίως, με τα γνωστά
καροτσάκια με τα λίγα ή πολλά εβδομαδιαία λαχανικά, φρούτα και ψάρια.
Τώρα όλα είναι σιωπηλά, χωρίς φωνούλες, χωρίς κίνηση, χωρίς
σκυλιά, παρά σπάνια, και χωρίς φασαρία τα βράδια.
Πριν από λίγα χρόνια
στο προαύλιο της εκκλησίας του Αγίου Χαραλάμπους παρέες νεαρών της
γειτονιάς μαζεύονταν με τα ποδήλατα και τα μηχανάκια μετά το μεροκάματο
και μετά το φροντιστήριο. Τραγούδια, διαπληκτισμοί, ποδοσφαιρικά σχόλια,
πειράγματα στα θηλυκά που ξεμύτιζαν.
Τώρα σιγή.
Και μόνη παρηγοριά ένας
ξένος προφανώς με ένα ακορντεόν κάθε Σάββατο πρωί και κάθε Κυριακή με
έντονη ξενική προφορά στέκεται στα σταυροδρόμια και τραγουδάει το:
Του ρίχνουμε τα κέρματα της μνήμης μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου