1) Μια χώρα χωρίς σύνορα
Είναι άλλο να κρατάς ανοιχτά τα σύνορά σου και
άλλο να τα καταργείς.
Είναι άλλο να λες ότι είσαι μια χώρα που
υποδέχεσαι την ανθρώπινη δυστυχία και σέβεσαι τους πρόσφυγες, και άλλο
να υπομένεις παθητικά τα ανθρώπινα κύματα που εκβράζονται στις ακτές
σου.
Στην πρώτη περίπτωση ενισχύεις τον έλεγχο των συνόρων σου και
προετοιμάζεις τις δυνατότητες υποδοχής.
Στη δεύτερη, κάνεις αυτό που
κάνει σήμερα η χώρα μας. Παραδίδεις τα όπλα, φωνάζεις βοήθεια και
εκδίδεις χαρτιά που επιτρέπουν στους ταλαίπωρους να μεταφερθούν από την
Κω και τη Λέσβο στην πλατεία Ομονοίας.
Αλήθεια, πόσοι πρόσφυγες ή μετανάστες κινούνται αυτήν τη στιγμή στο κέντρο της Αθήνας;
Πόσοι απ’ αυτούς που δηλώνουν Σύροι είναι όντως Σύροι και μπαίνουν στα τρένα για τη Γεβγελή και τον τελικό τους προορισμό, την Κεντρική Ευρώπη;
Και με ποια λογική θεωρείται λύση η αποσυμφόρηση των νησιών και η συμφόρηση του κέντρου της πρωτεύουσας; Ή η μεταφορά των ταλαίπωρων Αφγανών από το Πεδίον του Αρεως στον Ελαιώνα;
Το πρόβλημα δεν είναι η κ. Χριστοδουλοπούλου. Εχει αποδείξει ότι όχι μόνον δεν έχει την ικανότητα να το λύσει, αλλά και να το περιγράψει καν.
Το πρόβλημα είναι ο κ. Τσίπρας, η κυβέρνηση της χώρας, οι πολιτικές δυνάμεις και η διαλυμένη διοίκηση. Το θέμα δεν είναι να ενισχυθούν τα αστυνομικά τμήματα των νησιών προκειμένου να επιταχυνθεί η διεκπεραίωση. Το θέμα είναι η προστασία των συνόρων της χώρας από μετακινήσεις πληθυσμών, που έχουν γίνει ανεξέλεγκτες. Οικογένειες, κοινότητες ολόκληρες με τα μωρά τους που διεκδικούν την επιβίωσή τους.
Και αν εξαιρέσουμε τους Σύρους πρόσφυγες, οι οποίοι έχουν και τα χρήματα και τον τρόπο να φύγουν για την Κεντρική Ευρώπη, οι υπόλοιποι που συνωστίζονται στην Ελλάδα ως πρώτο σταθμό της οδού των Βαλκανίων τι κουβαλούν στις αποσκευές τους; Τι κουβαλούν στις αποσκευές τους εκτός από την απελπισία και τη φτώχεια τους;
Μεταφέρουν τα ήθη τους, τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, ενδεχομένως και τον φανατισμό τους.
Μπορεί η χώρα μας να σηκώσει το βάρος;
Σίγουρα δεν μπορεί.
Είναι αστείο να υποστηρίζουμε πως κι εμείς οι Ελληνες υπήρξαμε μετανάστες. Να θυμίσω απλώς τους όρους με τους οποίους κάποιος δικός μας περνούσε από το Ελις Αϊλαντ και τους όρους με τους οποίους γινόταν γκασταρμπάιτερ στη Γερμανία. Τι σχέση έχει αυτό με την κατάσταση που αντιμετωπίζουν σήμερα η Ελλάδα και η Ιταλία;
Διαφορά ιστορικής φάσης θα μου πείτε. Κι αν δεχθούμε τη θεωρία περί «κρίσιμης μάζας», τότε τι θα συμβεί αν κάποια στιγμή τα κύματα ξεπεράσουν το όριο;
Και ποιος θα μας πει ποιο είναι το όριο;
Ηρθε καιρός να ανοίξει μια σοβαρή δημόσια συζήτηση για το θέμα. Στην Ιταλία ήδη διεξάγεται ανάμεσα στην Καθολική Εκκλησία και τη Λέγκα του Βορρά. Είναι μείζον εθνικό, όπως δικαίως το αποκάλεσε ο Σταύρος Θεοδωράκης. Φοβάμαι πολύ, όμως, επειδή και ο χαρακτηρισμός «εθνικό» έχει φθαρεί στη συνείδησή μας, αφού τον χρησιμοποιούμε σε πρώτη ευκαιρία, ακόμη και για τον ΦΠΑ στα νησιά, αυτό δεν σημαίνει και πολλά.
Η καταφυγή στις ιδεοληψίες περί ανθρωπισμού υποκαθιστά την αδυναμία μας να περιγράψουμε αυτό που συμβαίνει. Και πάντως δεν προτείνουν λύση.
Ιερή αγανάκτηση προκάλεσε στα φιλάνθρωπα
αισθήματα κοινού και κριτικών το χαστούκι που έδωσε ο αστυνομικός στον
ταλαίπωρο μετανάστη. Και επαναλάμβαναν τη φάση χθες τα κανάλια, για να
καταλάβουμε ότι και μαχαίρι κρατούσε, και η ανατροπή έγινε εντός της
μεγάλης περιοχής, άρα δικαίως επεβλήθη η εσχάτη των ποινών. Πώς είναι δυνατόν, κάποιος να χάνει την ψυχραιμία του στη χώρα όπου όλοι την κρατούν με νύχια και με δόντια;
Πώς είναι δυνατόν, κάποιος επαγγελματίας να παραβεί τους κανόνες σε μια χώρα, όπου οι κανόνες του επαγγελματισμού περνούν μαζί με το μητρικό γάλα από γενιά σε γενιά;
Και τι κάνουν οι φυλές των Εξαρχείων; Πώς δεν οργάνωσαν αντεπιθέσεις με δημοκρατικές πέτρες και μολότοφ στις δυνάμεις της καταστολής;
Θα μου πείτε Αύγουστος είναι και οι δημοκρατικές φυλές αναπαύονται απ’ τους αγώνες στις Ικαρίες και τις Γαύδους, ευτυχώς.
Κι αν το χαστούκι προκάλεσε τα αισθήματα του εθνικού μας επαγγελματισμού, τότε τι να πει κανείς για την εικόνα των αστυνομικών στην Κω, οι οποίοι, αποκλεισμένοι μέσα στο τμήμα, προσπαθούν να απωθήσουν τους μετανάστες με έναν πυροσβεστήρα;
Και αφού η προοδευτική μας κυβέρνηση κατήργησε τα στρατόπεδα, όπου οι αστυνομικοί εγκλείουν μετανάστες, μήπως ήρθε καιρός να προβλέψει την κατάργηση των στρατοπέδων όπου οι μετανάστες εγκλείουν αστυνομικούς;
Και τι να πει κανείς για την απόπειρα άλλων να κάψουν την ελληνική σημαία στην Κάλυμνο τις προάλλες, ή γι’ αυτούς που στρατοπεδεύουν στον παραλιακό δρόμο και πετούν μπουκαλάκια νερό στα διερχόμενα αυτοκίνητα; Και γι’ αυτούς που φωνάζουν πως πρέπει να τους δίνουν το φύλλο πορείας για την πλατεία Βικτωρίας σε χρόνο συντομότερο των δύο ημερών;
Το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι οι δυστυχισμένοι έχουν αντιληφθεί σε ποια χώρα τούς έριξε η μοίρα τους και συμπεριφέρονται αναλόγως. Ξέρουν ότι δεν μπορείς να πετύχεις τίποτε αν δεν φωνάξεις, και όσο περισσότερο φωνάζεις τόσο το καλύτερο, και ξέρουν ότι οι αστυνομικοί φορούν στολή για να ξεχωρίζουν και να αποτελούν ευκολότερο στόχο για τα δημοκρατικά, τα ανθρωπιστικά και τα άλλα αισθήματα.
Ελάτε τώρα. Αστειεύομαι, υπερβάλλω, πέστε το όπως θέλετε, όμως δεν μπορώ παρά να μοιραστώ μαζί σας την ανασφάλεια που προκαλεί το εισαγόμενο χάος των πληθυσμών, οι οποίοι έρχονται να συνυπάρξουν με το εγχώριο χάος.
Το πρόβλημα δεν το δημιούργησε η κυβέρνηση της Αριστεράς. Η κυβέρνηση της Αριστεράς είναι μέρος του προβλήματος:
Κατήργησε όσα μέτρα πρόληψης είχαν κουτσά-στραβά ληφθεί αντί να τα βελτιώσει. Λόγω της πολιτικής, και όχι μόνον, ευηθείας που δεν της επιτρέπει να αντιλαμβάνεται το πέρασμα του χρόνου και τις αλλαγές που επιφέρει, δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν έχει σχέση με αυτό που συνέβαινε δύο χρόνια πριν. Και άφησε τα νησιά και την Αθήνα ανυπεράσπιστα απέναντι στις μετακινήσεις των πληθυσμών. Γιατί δεν χρησιμοποιείται ο στρατός και γιατί δεν εγκαθίστανται στα τόσα εγκαταλελειμμένα στρατόπεδα;
Τις προάλλες, ο κ. Τσίπρας, σε βαρυσήμαντη δήλωσή του, απεφάνθη ότι τα σύνορά μας είναι και ευρωπαϊκά. Εκτός από ευρωπαϊκά είναι, όμως, και ελληνικά, και είναι καθήκον της κυβέρνησης της χώρας να τα προστατεύει. Θα μου πείτε ανέθεσε το θέμα στον κ. Φλαμπουράρη. Εκανε ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου