Υπάρχει τίποτε σε μια σύγχρονη κοινωνία από την έμμεση ή άμεση αξιολόγηση;
Οι μαθητές μιας σχολικής μονάδας δεν αξιολογούνται από τους δασκάλους τους;
Οι φοιτητές; Ενα διδακτορικό δεν είναι αξιολογική διαδικασία; Ακόμη, η Ακαδημία για να εκλέξει τα μέλη της δεν τα αξιολογεί;
Για να ζητήσεις δουλειά σε μια εταιρεία, σε μια επιχείρηση, σ' έναν οργανισμό δεν καταθέτεις τα προσόντα σου, δεν δίνεις εξετάσεις συχνά με διεθνώς πιστοποιημένα τεστ κριτηρίων, δεν υπάρχει συμπληρωματικά και το λεγόμενο ίντερβιου;
Αφήνω τις εξετάσεις για να πάρει κανείς άδεια οδηγήσεως. Μάλιστα την άδεια οδηγήσεως πρέπει να ανανεώσει και κάποιος που ξεπέρασε ένα ορισμένο όριο ηλικίας ώστε να πιστοποιηθεί πως η υγεία του επιτρέπει να κρατάει τιμόνι.
Φαντάστηκε ποτέ κανείς σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική και Αμερική πως δάσκαλοι και καθηγητές σε μια πολιτισμένη χώρα όχι μόνο θα διαδήλωναν έξω από το υπουργείο Παιδείας, γιατί προωθείται ο διεθνώς αυτονόητος θεσμός της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών λειτουργών, αλλά πως θα υπήρχαν οργανωμένοι, με επικεφαλής τους συνδικαλιστές τους, δάσκαλοι των παιδιών μας που θα προπηλάκιζαν και θα χειροδικούσαν εναντίον ατόμων που εκπαιδεύονται για αξιολογητές του εκπαιδευτικού έργου;
Είμαστε στα καλά μας;
Ανθρωποι που μπαίνουν μέσα σε τάξεις και βαθμολογούν παιδιά, τιμωρούν παιδιά, βραβεύουν παιδιά ή αφήνουν στάσιμα παιδιά, αρνούνται να κριθούν αν κάνουν καλά τη δουλειά τους;
Γιατί αρνούνται κάθε αξιολόγηση; Δεν συμφωνούν με εκείνη που προτείνει το υπουργείο;


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου