Tου Νικου Βατοπουλου
Είναι ίσως παγκόσμια πρωτιά, αντιεξουσιαστές να υιοθετούν το όνομα
μιας βασίλισσας του 19ου αιώνα για να βαφτίσουν τη «γιάφκα» τους στην
οδό Αχαρνών.
Πιθανώς να μη γνώριζαν (και σαφώς δεν τους ενδιαφέρει) ότι η
Λεωφόρος Αμαλίας έχει ιστορική ταυτότητα, όπως δεν γνώριζαν (και σαφώς
δεν τους ενδιαφέρει να μάθουν) την προσφορά του Γρηγορίου Μαρασλή όσοι
επιτέθηκαν στην προτομή του στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο.
Συμπτωματικά, ή όχι, η... «βίλα» της Πατησίων, όπου έμενε κάποτε σε ένα
διαμέρισμα η Μαρία Κάλλας, συνδέεται και αυτή με βασικές πηγές του
αστικού πολιτισμού. Δεν είναι τυχαίο, όπως διαχρονικά συμβαίνει, ότι η
δράση των αντιεξουσιαστών περιλαμβάνει, συνειδητά ή όχι, την υπονόμευση
της αστικής δημοκρατίας και των συμβόλων της.
Αλλά αυτό που κάποτε μπορεί να φόβιζε ή να εξόργιζε, σήμερα εμφανίζεται
ολοένα και πιο απομονωμένο. Οι αντιεξουσιαστές και όσοι
αυτοπροσδιορίζονται αναρχικοί (εντός κι εκτός Κοινοβουλίου) είναι ένα
ποσοστό κάθε κοινωνίας, ειδικά εκείνης που διέρχεται μία τόσο σοβαρή
κρίση αξιών όσο η δική μας. Οι αντιεξουσιαστές προκαλούν θόρυβο,
προκαλούν βία, προκαλούν το σύστημα. Νομιμοποιούν την ύπαρξή τους μέσα
από τις εστίες ανάφλεξης. Αν κλείσουν οι «βίλες» ή τα «πολιτιστικά
κέντρα», χάνουν τα σημεία ανατροφοδότησης της κοινωνικής τους
ταυτότητας.
Οι αθηναϊκές «βίλες» μπορεί να είναι και άλλες, και όσα κλειστά σπίτια παραμένουν ερημωμένα είναι εν δυνάμει «βίλες». Αλλά, αν επιχειρήσει να κάνει κανείς μία τομή στο σώμα της κοινωνίας, θα δει ότι η μεγάλη δεξαμενή, της κάποτε κραταιάς μικρομεσαίας ταξης, που ναι μεν έχει απολέσει την αγοραστική της δύναμη αλλά κρατάει ακόμη πολλά από τα λοιπά χαρακτηριστικά της, τείνει να ανακτήσει τη συνοχή της. Είναι ακόμη νωρίς, αλλά οι ενδείξεις –μέσα από τη δημόσια έκθεση των ιδεολογικών άκρων– είναι ενθαρρυντικές. Τα άκρα, που πάντα υπήρχαν σε ελαστικές μειοψηφίες στην Ελλάδα, δείχνουν να έχουν εξαντλήσει τη συσπειρωτική τους έλξη και να έχουν απογυμνωθεί από ρητορείες και συμβολισμούς.
Η
ανάγκη για τη ρεαλιστική επαφή με την καθημερινή ζωή οδηγεί νομοτελειακά
σε απομάκρυνση από τον παραλογισμό. Αργά ή γρήγορα, ο μέσος πολίτης θα
σταθεί υπεύθυνα απέναντι σε προτάσεις που συνθέτουν με επίγνωση ότι για
όλα χρειάζεται επένδυση χρόνου και σταθερό έργο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου