Του ΚΩΣΤΑ Δ. ΚΑΒΒΑΘΑ
Θα επιχειρήσω ένα recap για τις πρόσφατες γεγονότων προκειμένου οι αναγνώστες να κατανοήσουν τις εξελίξεις στη βίλα Αμαλία ή, άλλως, στο πρώην 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών.
Όπως είναι γνωστό, μετά από 20 χρόνια, η αστυνομία απομάκρυνε τους καταληψίες από το κτήριο επειδή σε αυτό ευρέθησαν 800 (άδεια) μπουκάλια μπύρας που σημαίνει
α. ράβδος εν γωνία άρα βρέχει
β. οι ένοικοι τα «κοπανούσαν» κανονικά.
Η επιχείρηση έλαβε χώρα τη στιγμή που, ο Αλεξάντρ Λουί ντε Φινέ παρελάμβανε (για 2η φορά) από την Γαλλική κυβέρνηση την λίστα Λαγκάρντ αλλά, αυτό το αναφέρω σαν μία απλή “κοϊνσιντάνς”.
Ο κ. Πρέσβης παρέδωσε το CDROM στον Ζορζ ντε Παπακωσταντέν, που ενημέρωσε τον Γοδεφρείγο τον 2ο Παπανδρέου τον 3ο ο οποίος, ως άλλος Ναπολεόν, έδωσε πλήρεις και αυστηρές εντολές. Είπε: «προχώρα». Για να είναι σίγουρος ότι η λίστα δεν θα αλλοιωθεί ζήτησε από ένα υπάλληλο να του κάνει ένα αντίγραφο σε στικάκι (ο ίδιος δεν γνώριζε τον τρόπο). Στη συνέχεια παρέδωσε το USB σε κάποιο πρόσωπο (δεν ενθυμείτε σε ποίο), και άφησε το CDROM στο «γραφείο του» (δεν ενθυμείτε αν το παρέδωσε στο δεξί ή στο αριστερό έπιπλο). Απ’ εκεί το πήρε, πρώτα ο de Capelere και μετά ο Monsieur Dioti. Ο τελευταίος το παρέδωσε στον Benny de Shrek ο οποίος το έβαλε σε ένα συρτάρι και το ξέχασε. Οι εξελίξεις ανάγκασαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης να απαιτήσουν την δημιουργία τεσσάρων Εξεταστικών Επιτροπών προκειμένου να λάμψουν τέσσερις αλήθειες.
Επειδή η αλλαγή του ονόματος μου σε Duncan McLeod (of Clan McLeod) μου χάρισε την αθανασία, το 2160 της ημερομηνίας μας θα είμαι εδώ να δω τα αποτελέσματα. Ακόμα, επειδή πολλοί Έλληνες δεν έχουν εμπιστοσύνη στις εξεταστικές επιτροπές θα βοηθήσω λέγοντας ότι, δουλειά δεν είχε ο διάβολος μιλούσε στα παιδιά του.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που, η «βίλα Αμαλία» χρησιμοποιείται για αντιπερισπασμό. Την 10ετία του 50 την χρησιμοποίησα κι’ εγώ προκειμένου να αποφοιτήσω απ’ το Γυμνάσιο. Ως άριστος μαθητής αλλά, και ένας απ’ τους μεγαλύτερους ταραξίες της γενιάς μου, είχα φοιτήσει (και αποβληθεί (για “τεντιμποϊσμό”), από τα εξής Γυμνάσια: 1ο , 6ο, 10ο και 12ο και τα «Λύκεια» Μπερζάν και Γκιζελή. Απ’ το τελευταίο γιατί φορούσα μπλου τζιν, έβαζα ζάχαρη στα ντεπόζιτα των σχολικών λεωφορείων, έκανα κοπάνες για ταινίες στο Μεγάλο Άλφα και συμμετείχα σε διαδηλώσεις για τη Κύπρο. Έκανα μία προσπάθεια να ανεβώ κοινωνικά δίνοντας εξετάσεις στα Ανάβρυτα, όπου καθηγητής ήταν ο αδελφός του πατέρα μου αλλά, το βύσμα δεν λειτούργησε. Για την αποφοίτηση μου επέλεξα το 2ο Γυμνάσιο Αρρένω, τελευταία γνωστό ως «Βίλα Αμαλία». Οι αναμνήσεις ήταν οι καλύτερες αφ’ ενός διότι Γυμνασιάρχης ήταν ο Παναγιώτης Πάτρας ο οποίος με χαστούκιζε και μου έλεγε «ντροπή σου κι’ αίσχος σου η μητέρα σου είναι χαρτορίχτρα» – εννοώντας χαρτοπαίκτρια, “και ο πατέρας σου εργάτης στον ΟΛΠ”.
Εις το 2ον φοίτησαν πολλοί και διακεκριμένοι Έλληνες (δεν ανήκω σε αυτούς) όπως οι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Θ. Αγγελόπουλος, Χρήστος Γιανναράς, Αλέκος Φασιανός, Γιάννης Μαρίνος (ο καλλιτέχνης), ο φίλος μου Οδυσσέας Χατζόπουλος και άλλοι λιγότερο προβεβλημένοι αλλά, εμφανώς πυροβολημένοι.
Κλείνω τα μάτια και βλέπω τη πρωινή προσευχή, το μονόζυγο στη μία άκρη της αυλής, τον Παναγιώτη Πάτρα να χαστουκίζει τους άτακτους που απορώ πως επέζησαν αυτή, τη αντιπαιδαγωγική δοκιμασία.
Μπαίνω στη τάξη του ισογείου, με τους 60 μαθητές, ακούω το μάθημα, τρέμω μη με σηκώσουν στον πίνακα κι’ ονειρεύομαι ότι θα γίνω …αστροναύτης, οδηγός αγώνων, πιλότος.
Τα σ/κ πάμε στο Silver House στη Γλυφάδα χορεύουμε μπλουζ, πίνουμε βερμούτ, μασουλάμε φιστίκια κι’ ερωτευόμαστε μέχρι θανάτου. Με τον Τάκη τον Τσολάκο, το Φοίβο τον Μητρόπουλο και το Γιώργο τον Σμυρλή δουλεύουμε για να φτιαχτούν οι «9 Μούσες» στην Πλάκα. Λαβαίνω μέρος σε διαγωνισμούς rock en’ roll στο “igloo” και στο “whiskey a go-go” του Γιώργου του Φλίσκου, ακούω τζαζ στου Λαβράνου.
Ζώ σ’ έναν αθώο κόσμο που, για καλό ή για κακό, χάθηκε για πάντα.
Από κάπου σκάει μύτη ο Νίκος ο Νικολαΐδης. «Μη στενοχωριέσαι, λέει, Στο τέλος ο χαμένος τα παίρνει όλα»._Κ.Κ.
α. ράβδος εν γωνία άρα βρέχει
β. οι ένοικοι τα «κοπανούσαν» κανονικά.
Η επιχείρηση έλαβε χώρα τη στιγμή που, ο Αλεξάντρ Λουί ντε Φινέ παρελάμβανε (για 2η φορά) από την Γαλλική κυβέρνηση την λίστα Λαγκάρντ αλλά, αυτό το αναφέρω σαν μία απλή “κοϊνσιντάνς”.
Ο κ. Πρέσβης παρέδωσε το CDROM στον Ζορζ ντε Παπακωσταντέν, που ενημέρωσε τον Γοδεφρείγο τον 2ο Παπανδρέου τον 3ο ο οποίος, ως άλλος Ναπολεόν, έδωσε πλήρεις και αυστηρές εντολές. Είπε: «προχώρα». Για να είναι σίγουρος ότι η λίστα δεν θα αλλοιωθεί ζήτησε από ένα υπάλληλο να του κάνει ένα αντίγραφο σε στικάκι (ο ίδιος δεν γνώριζε τον τρόπο). Στη συνέχεια παρέδωσε το USB σε κάποιο πρόσωπο (δεν ενθυμείτε σε ποίο), και άφησε το CDROM στο «γραφείο του» (δεν ενθυμείτε αν το παρέδωσε στο δεξί ή στο αριστερό έπιπλο). Απ’ εκεί το πήρε, πρώτα ο de Capelere και μετά ο Monsieur Dioti. Ο τελευταίος το παρέδωσε στον Benny de Shrek ο οποίος το έβαλε σε ένα συρτάρι και το ξέχασε. Οι εξελίξεις ανάγκασαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης να απαιτήσουν την δημιουργία τεσσάρων Εξεταστικών Επιτροπών προκειμένου να λάμψουν τέσσερις αλήθειες.
Επειδή η αλλαγή του ονόματος μου σε Duncan McLeod (of Clan McLeod) μου χάρισε την αθανασία, το 2160 της ημερομηνίας μας θα είμαι εδώ να δω τα αποτελέσματα. Ακόμα, επειδή πολλοί Έλληνες δεν έχουν εμπιστοσύνη στις εξεταστικές επιτροπές θα βοηθήσω λέγοντας ότι, δουλειά δεν είχε ο διάβολος μιλούσε στα παιδιά του.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που, η «βίλα Αμαλία» χρησιμοποιείται για αντιπερισπασμό. Την 10ετία του 50 την χρησιμοποίησα κι’ εγώ προκειμένου να αποφοιτήσω απ’ το Γυμνάσιο. Ως άριστος μαθητής αλλά, και ένας απ’ τους μεγαλύτερους ταραξίες της γενιάς μου, είχα φοιτήσει (και αποβληθεί (για “τεντιμποϊσμό”), από τα εξής Γυμνάσια: 1ο , 6ο, 10ο και 12ο και τα «Λύκεια» Μπερζάν και Γκιζελή. Απ’ το τελευταίο γιατί φορούσα μπλου τζιν, έβαζα ζάχαρη στα ντεπόζιτα των σχολικών λεωφορείων, έκανα κοπάνες για ταινίες στο Μεγάλο Άλφα και συμμετείχα σε διαδηλώσεις για τη Κύπρο. Έκανα μία προσπάθεια να ανεβώ κοινωνικά δίνοντας εξετάσεις στα Ανάβρυτα, όπου καθηγητής ήταν ο αδελφός του πατέρα μου αλλά, το βύσμα δεν λειτούργησε. Για την αποφοίτηση μου επέλεξα το 2ο Γυμνάσιο Αρρένω, τελευταία γνωστό ως «Βίλα Αμαλία». Οι αναμνήσεις ήταν οι καλύτερες αφ’ ενός διότι Γυμνασιάρχης ήταν ο Παναγιώτης Πάτρας ο οποίος με χαστούκιζε και μου έλεγε «ντροπή σου κι’ αίσχος σου η μητέρα σου είναι χαρτορίχτρα» – εννοώντας χαρτοπαίκτρια, “και ο πατέρας σου εργάτης στον ΟΛΠ”.
Εις το 2ον φοίτησαν πολλοί και διακεκριμένοι Έλληνες (δεν ανήκω σε αυτούς) όπως οι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Θ. Αγγελόπουλος, Χρήστος Γιανναράς, Αλέκος Φασιανός, Γιάννης Μαρίνος (ο καλλιτέχνης), ο φίλος μου Οδυσσέας Χατζόπουλος και άλλοι λιγότερο προβεβλημένοι αλλά, εμφανώς πυροβολημένοι.
Κλείνω τα μάτια και βλέπω τη πρωινή προσευχή, το μονόζυγο στη μία άκρη της αυλής, τον Παναγιώτη Πάτρα να χαστουκίζει τους άτακτους που απορώ πως επέζησαν αυτή, τη αντιπαιδαγωγική δοκιμασία.
Μπαίνω στη τάξη του ισογείου, με τους 60 μαθητές, ακούω το μάθημα, τρέμω μη με σηκώσουν στον πίνακα κι’ ονειρεύομαι ότι θα γίνω …αστροναύτης, οδηγός αγώνων, πιλότος.
Τα σ/κ πάμε στο Silver House στη Γλυφάδα χορεύουμε μπλουζ, πίνουμε βερμούτ, μασουλάμε φιστίκια κι’ ερωτευόμαστε μέχρι θανάτου. Με τον Τάκη τον Τσολάκο, το Φοίβο τον Μητρόπουλο και το Γιώργο τον Σμυρλή δουλεύουμε για να φτιαχτούν οι «9 Μούσες» στην Πλάκα. Λαβαίνω μέρος σε διαγωνισμούς rock en’ roll στο “igloo” και στο “whiskey a go-go” του Γιώργου του Φλίσκου, ακούω τζαζ στου Λαβράνου.
Ζώ σ’ έναν αθώο κόσμο που, για καλό ή για κακό, χάθηκε για πάντα.
Από κάπου σκάει μύτη ο Νίκος ο Νικολαΐδης. «Μη στενοχωριέσαι, λέει, Στο τέλος ο χαμένος τα παίρνει όλα»._Κ.Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου