Toυ Μιχάλη Τσιντσίνη
Λέγε με παλιόπαιδο, λέγε με αλήτη. Αλλά δεν μπορείς να πεις ότι έκλεψα. Αυτό είναι τελικά το απόσταγμα δύο ετών rebranding: μια αναδιατύπωση της θεωρίας του ηθικού πλεονεκτήματος, όχι πια για την παράταξη της Αριστεράς, αλλά σε ατομική συσκευασία.
Ο Αλέξης Τσίπρας επανασυστήνεται στο εκλογικό ακροατήριο ως ο πρωθυπουργός που, παρότι κυβέρνησε τόσα χρόνια, έμεινε «ηθικά αγρατζούνιστος» (sic).
Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι, μην μπορώντας πια να διαφημίσει την πολιτική του, ο Τσίπρας καταφεύγει στην αλληγορία του ηθικού του αμαξώματος – που το καμάρωνε γυαλισμένο και κερωμένο, φαντασιακά άτρωτο από τα διαδοχικά εκλογικά του στουκαρίσματα.
Αλλωστε, η ηθική δεν είναι λαμαρίνα να τη θωπεύσεις. Ποιος θα κρίνει αν συνιστά γρατζουνιά ή βαθούλωμα η προσπάθειά σου να διασύρεις ποινικά τους πολιτικούς σου αντιπάλους;
Ο Τσίπρας επιχειρεί έτσι να αφυπνίσει εκείνο το είδωλο του νεανία που με την ορμή της αντισυστημικής του αθωότητας ερχόταν να σαρώσει το διεφθαρμένο και χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα.
«Δεν έχω να αποδείξω κάτι», έλεγε προχθές στην τηλεόραση. «Στα 40 μου έγινα ο νεότερος πρωθυπουργός της χώρας».
Εγινε και ο νεότερος βετεράνος της.
Τόσο νέος, ώστε…
στα 52 του να αναζητεί φανοποιείο, ενώ τον περιμένει το σκραπατζίδικο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου