Δριμύτατη ήταν η κριτική του Αλέξη Καραμήτρου στην κατ’ ευφημισμόν λεγόμενη προοδευτική αντιπολίτευση. Της καταλογίζει ότι, με τη σημερινή μορφή της, δεν μπορεί να εκπροσωπήσει αυτό που εκείνος ονομάζει «το αναγκαίο “ναι” σε μια ρεαλιστική, προοδευτική απάντηση, διέξοδο, εναλλακτική στο καθεστώς της διαφθοράς και της ανασφάλειας».
Υφολογικά, κατ’ αρχάς, παρατηρούμε συμπτώματα λεξιλαγνείας στον λόγο του κ. Καραμήτρου, όπως η παράθεση λέξεων οι οποίες μέσα στα συμφραζόμενα του κειμένου έχουν το ίδιο νόημα.
Δεν πρόκειται για κάτι πρωτόγνωρο, δεδομένου ότι ο στόμφος ήταν ανέκαθεν ο φερετζές της ανασφάλειας.
Επί της ουσίας όμως της κριτικής του για την αντιπολίτευση, γιατί δεν επιχειρεί να κάνει ο ίδιος αυτό που οι άλλοι δεν μπορούν;
Αντί να κάνει τον έξυπνο και τον προπονητή της εξέδρας, ας κατεβεί ο ίδιος να τους μάθει μπαλίτσα! Τι τον εμποδίζει;
Τον εμποδίζει ότι δεν μπορεί, και το ξέρει. Βλέπει την αδυναμία του στην προσέλευση του κόσμου, τη βλέπει και στις μετρήσεις της κοινής γνώμης.
Το βιβλίο του, πολιτικά κρινόμενο, πέτυχε το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο. Αντί να του ανοίξει την πόρτα στο μέλλον, τον γύρισε πίσω στο παρελθόν. Ετσι, το περίφημο «rebranding» κατέληξε στον Βελουχιώτη. Επομένως, όταν ο κ. Καραμήτρος επικρίνει την αντιπολίτευση, κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Απλώς, δεν το έχει καταλάβει ακόμη. Θα του πάρει λίγο χρόνο ακόμη – πάντα χρειάζεται χρόνο, γιατί η σκέψη κουράζει και, γι’ αυτό, δεν χρειάζεται υπερβολή.
Τέλος, υπάρχει και η πεζή διάσταση του θέματος, η οποία στην περίπτωσή μας μπορεί να είναι η σημαντικότερη.
Εννοείται ότι θα μετάσχει στις επόμενες εκλογές, δεν περιμένουμε να μας το πει ο ίδιος. Χωρίς έδρα στη Βουλή, θα εκλείψει τελείως – αφήστε δε το άλλο, ότι δεν θα έχει μισθό και η σύνταξη αργεί.
Επάγγελμα άλλο δεν έχει ο κ. Καραμήτρος, ενώ από τον ιδιωτικό τομέα δεν νομίζω να υπάρχει ενδιαφέρον για τις διοικητικές του ικανότητες.
Συνεπώς…
ο μόνος δρόμος για την επιβίωση περνά μέσα από τη Βουλή.
Υστερόγραφο. Ξέχασα και έναν ακόμη λόγο, για τον οποίο ο πρώην πρωθυπουργός δεν μπορεί να ανταποκριθεί στον ενωτικό ρόλο που θα ήθελε γσια τον εαυτό του: η Πέτη Πέρκα ανέλαβε την ηγεσία της Νέας Αριστεράς…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου