«Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε». Θυμάστε το σύνθημα;
Λεγόταν τραγουδιστά, από μια χορωδία, και με αυτό κατέβηκε ο Κώστας Καραμανλής (ο μετέπειτα Ακάματος) στις εκλογές του 1996 και τις έχασε.
Ηταν επινόηση κάποιου γκουρού της διαφήμισης από τη Θεσσαλονίκη (οξύμωρο, αλλά έτσι τον παρουσίαζαν), τον οποίο είχε ανακαλύψει ο Αρης Σπηλιωτόπουλος – αυτός που σήμερα θαυμάζει τον Αλέξη Καραμήτρο.
Το επανέφερε στη μνήμη μου η ανακοίνωση της Μαρίας Καρυστιανού, το «Ξεκινάμε».
Πρόκειται για ρετρό ηθικολογία του είδους που χρησιμοποιούσε η Νεοκαραμανλική ΝΔ: οι διεφθαρμένοι είναι απέναντι, εμείς είμαστε οι ηθικοί.
Το ξαναζήσαμε επίσης με τον ΣΥΡΙZΑ, που το σερβίρισε στη δική του παραλλαγή.
Γενικώς, δεν είναι τίποτα πρωτότυπο, είναι ένα παμπάλαιο κόλπο, που λειτουργεί εφόσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις.
Για την κ. Καρυστιανού, δεν υπάρχουν. Αρκεί και μόνο το ότι, στο εισαγωγικό κείμενο της ιστοσελίδας, βάζει έναν αφηγητή ή, μάλλον, πολλούς, γιατί μιλούν στον πληθυντικό, να παρουσιάζουν σε τρίτο πρόσωπο την κ. Καρυστιανού. Αρκεί για να καταλάβεις πόσο έχει υπερτιμήσει τις δυνατότητές της και πόσο έχει υποτιμήσει τον στόχο της.
Εχει σημασία ότι, για πρώτη φορά, της επιτέθηκε ευθέως ο Κυριάκος Βελόπουλος.
Ευλόγως, διότι αυτός κινδυνεύει από την κ. Καρυστιανού και το κόμμα της, το δικό του κοινό είναι ευεπίφορο στη σαγήνη της.
Αν υποθέσουμε ότι το κοινό στο οποίο ψαρεύουν βρίσκεται σε εκείνο το τρομακτικό 30% που πιστεύει ότι μας ψεκάζουν, τότε ο κ. Βελόπουλος εκπροσωπεί τη «low brow» ψέκα, ενώ η κ. Καρυστιανού, με την καθωσπρέπει παρουσία της και την ευπρέπειά της, εκπροσωπεί…
τη «high brow» ψέκα – τη διανόηση της ψέκας ούτως ειπείν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου