Διακόπτουμε τη ροή του προγράμματος για ένα σύντομο ανέκδοτο 🤡 pic.twitter.com/kfMZFHa1ek
— omg3lolz (@omg3lolz) April 6, 2026
Αυτοί σε φορολογούν pic.twitter.com/a0dppndrjh
— Robert Mugabe 🖐🏿🖐🏿🖐🏿🖐🏿 (@MUGABE_ROBERT_) April 4, 2026
Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΙΤΣΗ
Οι προβλέψεις για βραχεία διάρκεια του πολέμου με μικρές επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία παραχωρούν τη θέση τους σε άλλες, για επιπτώσεις πιο σοβαρές και μακρύτερης διάρκειας, χωρίς να διαγράφεται ο κίνδυνος του στασιμοπληθωρισμού.
Τα πράγματα είναι δύσκολα, θα γίνουν δυσκολότερα και καθ’ ημάς βρίσκουν τη χώρα στα χειρότερά της μετά την κρίση χρέους. Μεταρρυθμιστική αδράνεια, όξυνση ανισοτήτων και πολύ κακή ποιότητα διακυβέρνησης συνθέτουν ένα επικίνδυνο μείγμα.
Στο πεδίο της οικονομίας, μετά το 2021 δεν έγινε οποιαδήποτε αξιόλογη μεταρρύθμιση, απλά μοιράζονταν λεφτά: περίπου 60 δισ. ευρώ για να περιοριστούν οι συνέπειες της πανδημίας και της ενεργειακής κρίσης – με αμφιλεγόμενα κριτήρια. Αμέσως μετά, άρχισε η διανομή των δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης, που αφήνουν σχεδόν μηδενικό αναπτυξιακό αποτύπωμα. Πριν από τον πόλεμο, η κυβέρνηση πρόβλεπε εξασθένηση της μεγέθυνσης του ΑΕΠ από 2,4% φέτος, σε 1,7% το 2027, 1,6% το 2028. Με παράταση του πολέμου, το ΑΕΠ θα αυξηθεί λιγότερο από 2% φέτος, με πληθωρισμό 4%-5%.
Αυτό οξύνει το κοινωνικό πρόβλημα, την αφόρητη στέρηση που βασανίζει μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας: το εισόδημα του 40% των νοικοκυριών τελειώνει πολύ πριν τελειώσει ο μήνας. Το 62,5% των μισθωτών (1,5 εκατ. νέοι, κυρίως, άνθρωποι) έχει μισθό κάτω από 956 ευρώ καθαρά. Και οι ανισότητες διευρύνονται: το 2019 τα κέρδη ξεπερνούσαν το εισόδημα της εργασίας κατά 21,3 δισ., το 2024 το ξεπέρασαν κατά 36,1 δισ., ήτοι 69,5% περισσότερο.
Και αυτά τροφοδοτούν το θεμελιώδες πολιτικό πρόβλημα: το πολιτικο-οικονομικό σύστημα γίνεται διαρκώς λιγότερο συμπεριληπτικό, η κοινωνική κινητικότητα περισσότερο ασθενής, όλο και πιο πολλοί πετάγονται στο περιθώριο.
Η μεταπολιτευτική δημοκρατία μας στηρίχτηκε σε μια διπλή υπόσχεση: για κοινωνική συμμετοχή στη διαμόρφωση της πορείας της χώρας με τη γνώμη όλων, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να μετράει. Και για ένα βιοτικό επίπεδο που επιτρέπει μια αξιοπρεπή διαβίωση, με όλους να απολαμβάνουν τα στοιχειώδη δικαιώματα στη μόρφωση, στην υγεία, στην ασφάλεια. Καμία από τις δύο υποσχέσεις δεν ισχύει σήμερα.
Ενα βαθύ ρήγμα υπάρχει στην καρδιά της «σταθερότητας». Και βαθαίνει και διευρύνεται από μια διακυβέρνηση που αποδεικνύεται πολύ κακή και, τώρα, γίνεται πολύ αδύναμη.
Πολύ κακή: έστω ότι η κυβερνητική ηγεσία δεν είχε άμεση εμπλοκή στο σκάνδαλο των αγροτικών επιδοτήσεων, όπου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο φαίνεται να εμπλέκονται δυο ντουζίνες βουλευτές και υπουργοί.
Πόσο άριστη είναι μια ηγεσία που κάτω από τη μύτη της γινόταν αυτή η λεηλασία χωρίς να παίρνει είδηση;
Και πόσο ικανό είναι αυτό το «επιτελικό κράτος» που λειτουργούσε καλά μόνο την περίοδο που γίνονταν υποκλοπές;
Πολύ αδύναμη: έστω ότι η κυβερνητική ηγεσία παρατείνει για λίγους μήνες τη θητεία της, μοιράζοντας άλλα 2 δισ. που θα μπορούσε να συγκεντρώσει από πληθωριστικά έσοδα. Αλλά…
έχει διαβεί το tipping point. Δεν μπορεί να κάνει αυτά που δεν έκανε στη μακρά περίοδο της κυριαρχίας της, και δη επαυξημένα στο μέτρο που απαιτούν οι συνθήκες της διεθνούς κρίσης. Θα περιμένει, απλώς, την επόμενη δικογραφία ή να γίνει κάποιο θάμα. Και η χώρα;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου