Που το βρήκατε αυτό το φιντάνι?#Ανδρουλάκης pic.twitter.com/ApuoMRN186
— George Lee (@Harhalas) April 9, 2026
Του Ηλία Ψυχογιού
ilpsychogios@gmail.com
Στην Ελλάδα του 2026, η επιλεκτική ευαισθησία έχει γίνει πλέον τέχνη.
Όταν οι νόμιμες τηλεφωνικές παρακολουθήσεις για την διερεύνηση του σκανδάλου του ΟΠΕΠΕΚΕ (οι οποίες έγιναν από την Ελληνική Αστυνομία κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας) οδηγούν σε απομαγνητοφωνήσεις συνομιλιών για ρουσφέτια και πιέσεις πολιτικών, η αντιπολίτευση (κυρίως ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ) δεν βγάζει άχνα για το προσωπικό απόρρητο ή, ακόμα χειρότερα, για τις διαρροές που είχαμε εδώ και μήνες. Αντίθετα, πανηγυρίζει για την "αποκάλυψη του γαλάζιου μηχανισμού διαφθοράς" και χρησιμοποιεί τις διαρροές ως πολιτικό όπλο εδώ και μήνες.
Οι ίδιοι όμως πολιτικοί σχηματισμοί, και συχνά οι ίδιοι άνθρωποι, όταν πρόκειται για την επίσης νόμιμη επισύνδεση του Νίκου Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ, μιλούν για "επιτελικό παρακράτος", "Μαξίμου-Gate" και "καταπάτηση της δημοκρατίας".
Νόμιμη και η πρώτη περίπτωση, νόμιμη και η δεύτερη.
Ποια είναι η διαφορά;
Το ποιος παρακολουθείται και ποιος έχει συμφέρον.
Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται με τις δικογραφίες των Τεμπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Στα μεν Τέμπη, όπου οι δικαστικές αρχές φρόντισαν να μην κυκλοφορήσουν μαζικά τα στοιχεία της ανάκρισης (και καλώς), οι ίδιοι κύκλοι κατηγορούν τη Δικαιοσύνη για "συγκάλυψη" και "μπάζωμα".
Στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αντίθετα, είχαμε συστηματικές διαρροές επί μήνες: ονόματα υπουργών, βουλευτών, απομαγνητοφωνήσεις συνομιλιών, ακόμα και "προαναγγελίες" για άρσεις ασυλίας. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ένας θεσμός ο οποίος υποτίθεται ότι λειτουργεί με διασφάλιση του απορρήτου, έγινε πηγή διαρροών πληροφοριών (έχετε ξαναδεί εσείς εισαγγελέα να κάνει συνέντευξη τύπου;) οι οποίες κρατούσαν και συνεχίζουν να κρατούν την ελληνική κοινωνία σε διαρκή πολιτική ομηρία. Και πάλι, καμία διαμαρτυρία από την αριστερά και το ΠΑΣΟΚ. Το αντίθετο μάλιστα, έδιναν και εύσημα.
Για τους συγκεκριμένους κύκλους, οι ελληνικές δικαστικές αρχές που φρόντισαν να μην κυκλοφορήσουν τα στοιχεία της δικογραφίας των Τεμπών, είναι κακοί δικαστές.
Για τους ίδιους, οι ευρωπαϊκές δικαστικές αρχές που σχεδόν έβγαζαν ανακοινώσεις για το πότε θα διαβιβαστεί η δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ στη Βουλή, είναι καλοί δικαστές.
Κι όμως, η μεγαλύτερη εντύπωση σε μένα δεν έχει γίνει από τα παραπάνω. Μπορώ να πω ότι ήταν σχεδόν αναμενόμενα.
Τη μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε ο ακραίος διαχωρισμός των ιδίων των πολιτών σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Βλεπετε, είχα μία ελπίδα ότι τα χρόνια των μνημονίων, των "γερμανοτσολιάδων”, της "άνω” και "κάτω” πλατείας, θα είχαν βάλει λίγο μυαλό στην πλειοψηφία των πολιτών, ώστε να μην γίνονται τόσο εύκολα έρμαια της συνθηματολογίας, από όπου κι αν προέρχεται αυτή. Πίστευα ότι το 62-38 του δημοψηφίσματος θα έχει ανατραπεί σε κάποιο βαθμό.
Είχα άδικο.
Κατάλαβα ότι όλο αυτό δεν είναι απλά θέμα λειτουργίας των θεσμών αλλά θέμα νοοτροπίας των πολιτών. Κατάλαβα ότι οι καθηγητές, οι οποίοι δίδασκαν το μάθημα "Στοιχεία Δημοκρατικού Πολιτεύματος" στα σχολεία και έβαζαν αβέρτα τα 20άρια για να μην "χαλάει ο μέσος όρος”, αντί να διδάξουν την ουσία της λειτουργίας των θεσμών μιας ευνομούμενης κοινωνίας, έκαναν τεράστια ζημιά. Επέτρεψαν η διαμόρφωση της κοινωνίας μας να πραγματοποιείται είτε από πολίτες που αναζητούν το ρουσφέτι και ψηφίζουν αναλόγως είτε από πολίτες που θα έπρεπε να επαναλαμβάνουν την κάθε τάξη τέσσερις φορές σαν τον Χατζηχρήστο στον "Μπακαλόγατο”.
Η νοοτροπία αυτή έχει βαθιές ρίζες σε όλες τις κοινωνικές, οικονομικές και μορφωτικές τάξεις. Έχει βαθιές ρίζες σε όλες τις ιδεολογικές κατευθύνσεις. ‘Έχει βαθιές ρίζες σε όλα τα κόμματα.
Οι βασικές αρχές ενός δημοκρατικού κράτους (απόρρητο, διαφάνεια, ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης) ισχύουν μόνο όταν βολεύουν την πλευρά μας.
Όταν η νόμιμη παρακολούθηση πλήττει τον αντίπαλο, γίνεται "αποκάλυψη σκανδάλου", όταν αφορά εμάς, γίνεται "παρακράτος".
Όταν η δικογραφία δεν διαρρέει και αυτό δεν μας βολεύει, είναι "συγκάλυψη". Όταν διαρρέει και μας βολεύει, είναι "καλή λειτουργία των θεσμών".
Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι καινούργια στη χώρα μας, δυστυχώς. Την έχουμε δει και από τις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος όταν αλλάζουν οι κυβερνητικοί ρόλοι.
Το πρόβλημα είναι ότι διαβρώνει την όποια εμπιστοσύνη των πολιτών έχει απομείνει προς τους θεσμούς. Όταν η Δικαιοσύνη, οι παρακολουθήσεις και οι διαρροές γίνονται εργαλεία πολιτικής εκμετάλλευσης ανάλογα με το ποιος κερδίζει ή χάνει, τότε δεν μένει τίποτα όρθιο από το πολίτευμα.
Ίσως ήρθε η ώρα να παραδεχτούμε ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι παρακολουθήσεις καθαυτές, ούτε οι δικογραφίες, αλλά…
η νοοτροπία που τις κρίνει με δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Και έως τότε, η ερώτηση "Τώρα οι παρακολουθήσεις είναι καλές;" θα παραμένει ρητορική με την απάντηση να είναι απλή:
Eξαρτάται από το αν είσαι από αυτούς που παρακολουθούν ή από αυτούς που παρακολουθούνται…
Να δεις ποιος το είπε αυτό με άλλο τρόπο… Α, ναι. Ο rebranded.
Καλό Πάσχα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου