 |
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΕΡΑΚΗ
Το πρωί της Δευτέρας 6 Ιουλίου 2015, λίγες ώρες μετά τη θριαμβευτική επικράτηση του ΟΧΙ στο πιο ανεύθυνο και λαϊκίστικο δημοψήφισμα που έγινε ποτέ στην Ευρώπη, ο τότε Πρωθυπουργός Α. Τσίπρας, χλωμός και αμήχανος μπροστά στο βάρος της ευθύνης των επιλογών του, διέκοψε τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών και μίλησε στο τηλέφωνο με τον Πρόεδρο Πούτιν, κάνοντας μια τελευταία προσπάθεια μήπως δεχθεί η Ρωσία να τυπώσει δραχμές και να χρηματοδοτήσει τη χώρα μας.
Ευτυχώς για μας, ο Πούτιν, έχοντας ήδη αρκετούς μπελάδες τότε με το ζήτημα της προσάρτησης της Κριμαίας, δεν δέχθηκε, λίγες μάλιστα ώρες αργότερα την ίδια ημέρα, ενημέρωσε τον Γάλλο Πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ για το αίτημα του Έλληνα Πρωθυπουργού και για τη δική του άρνηση.
Η συνέχεια είναι γνωστή.
Η Ελλάδα σήμερα εξακολουθεί να είναι μια ελεύθερη και δημοκρατική χώρα, μέλος της ΕΕ, όχι επειδή έτσι επέλεξε, έστω και την τελευταία στιγμή, ο Α. Τσίπρας, αλλά επειδή εισέπραξε άρνηση όταν προσπάθησε να την κάνει κάτι άλλο.
Μας είχε προετοιμάσει άλλωστε γι αυτό, λίγες βδομάδες νωρίτερα, την 19 Ιουνίου 2015, στην Αγία Πετρούπολη, όπου κοιτάζοντας στα μάτια τον παριστάμενο Πούτιν είχε πει στη γνωστή ομιλία του το ανατριχιαστικό: "Η Ελλάδα είναι έτοιμη να πλεύσει σε νέες θάλασσες".
Σε όλα αυτά τα 200 χρόνια από τη γένεση του Ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει κατά τη γνώμη μου ούτε ένας Έλληνας Πρωθυπουργός -εγώ τουλάχιστον ειλικρινά δεν μπορώ να βρω κανέναν- που να έχει επιχειρήσει μεγαλύτερο ατόπημα εναντίον της πατρίδας.
Το αν αυτό οφείλεται σε ιδεοληψία, ανευθυνότητα, έλλειψη γνώσεων και γενικότερης παιδείας ή σε κακούς συμβούλους, είναι παντελώς αδιάφορο. Δεν είναι καθόλου καλύτεροι άλλωστε αυτοί που σήμερα αποτελούν τον στενό πυρήνα δίπλα του στη λήψη των αποφάσεων, όλοι σχεδόν βαρυνόμενοι με σοβαρές θεσμικές εκτροπές, κάποιοι δε εξ αυτών παλιοί γνώριμοι σε μας που πορευτήκαμε στο ΠΑΣΟΚ, μέσω του οποίου εκείνοι έχτισαν περιουσίες και πολιτικές καριέρες, λερώνοντας την ιστορία του, αντίθετα με κάποιους άλλους που και έντιμοι πάντοτε υπήρξαν και που ποτέ δεν καταδέχθηκαν να ξεπουληθούν μετακομίζοντας αλλού και υπηρετώντας τους μέχρι χθες υβριστές τους.
Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος σήμερα μας λέει πως είναι υπερήφανος για τον τρόπο που διαχειρίστηκε την ψήφο του ελληνικού λαού.
Εγώ, εντελώς προσωπικά, το μόνο που λέω είναι ότι ούτε αμνησία έπαθα ούτε λοβοτομή μου κάνανε ούτε...
παζαρεύω τίποτα.
Με αυτόν λοιπόν εγώ ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου