Ναι, γιατί όχι; Κανάλι mou, γλώσσα mou, και αργότερα γλόσα μου, ή ακόμη και glosa mou!!! Ζήτω λοιπόν το εγκώμιο για τη μητρική γλώσσα και κάθε αγωγή... ανάγωγη.
Βέβαια δεν μπορώ να μιλήσω ως
ειδικός για τη γλώσσα. Τη μιλάω όμως, γράφω στη γλώσσα αυτή, είναι κτήμα
μου, φωτισμένοι δάσκαλοι με ευαισθητοποίησαν, κάποτε, στα γλωσσικά και
λογοτεχνικά ζητήματα, και ουδείς δικαιούται να τη βανδαλίζει έτσι
ανέμελα.
Η γλώσσα βέβαια δεν είναι μόνο ένας κώδικας επικοινωνίας. Είναι
συγχρόνως και ένα ηθικό επίσης μέσο δημιουργίας και μετάδοσης
συναισθημάτων και αξιών. Είναι επομένως μία δημιουργός κόσμων και μία
παραγωγός πολιτισμού. Μέχρι εδώ όμως φτάνει η ευφυΐα μου. Γιατί από εδώ
και πέρα αδυνατώ να κατανοήσω κάποια βασικά πράγματα, που όπως φαίνεται,
στη χώρα αυτή, τα έχουν πολύ σωστά κατανοήσει, αγαπητοί συντηρητικοί
και προοδευτικοί συμπολίτες μου.
Τι δεν μπορώ να κατανοήσω, ο ηλίθιος;
Θα σας πω αμέσως λοιπόν.
Ολοι μας πιστεύω αναγνωρίζουμε -στις ειδήσεις από τη διεθνή
επικαιρότητα, στα κινηματογραφικά ξένα έργα- τη διαφορετική γραφή, το
διαφορετικό αλφάβητο πολλών άλλων λαών, που χιλιάδες χρόνια τώρα
διατηρούν, με πείσμα και αξιοσημείωτη πατριωτική αξιοπρέπεια (ας με
συγχωρήσουν οι ανά τον ελλαδικό χώρο «προοδευτικοί»), την ιδιόμορφη,
πολυπλοκότατη στη σχολική της εκμάθηση, και πράγματι πολύ δύσκολη γλώσσα
τους, με τα ιδεογράμματα και τους δυσκολόγραφους χαρακτήρες τους.
Διερωτώμαι λοιπόν, πράγματι, πώς δεν σκέφτηκαν κάποιοι
«πεφωτισμένοι διανοητές», στις χώρες αυτές, όπως στην Ιαπωνία, στην
Κίνα, αλλά και στην Ινδία, το Ισραήλ, τη Ρωσία αλλά και τις αραβικές
χώρες, που έχουν επίσης τη δικιά τους γραφή (όπως και τόσες άλλες
χώρες), να απαλλάξουν τους μαθητές και τις μαθήτριές τους από αυτή τη
γλωσσική βάσανο, τη χρονοβόρα καλλιγραφία, τη δύσκολη απομνημόνευση;
Εδώ θα τα είχαμε αυτά ξεπετάξει στο πιτς-φιτίλι. Μα πώς αλλιώς,
όταν έχεις «πεφωτισμένους» πολιτικούς που ήθελαν να καταστήσουν επίσημη
γλώσσα του κράτους την αγγλική, άλλους που ήθελαν να συγχωνεύσουν το
υπουργείο Παιδείας με το υπουργείο Εμπορίου, ενώ γλωσσολόγοι και
ραδιοτηλεοπτικά συμβούλια ενοχλούνται κυρίως με το κάθε «fuck it»;
Και
να σκεφτεί κανείς ότι οι περισσότερες από τις χώρες αυτές είναι
οικονομικοί κολοσσοί, με τεράστιο εξαγωγικό εμπόριο, που μια
διεθνοποίηση (αγγλοποίηση σήμερα, αν μου επιτρέπεται η έκφραση) της
γωσσικής τους γραφής θα τους εξοικονομούσε ίσως τεράστια χρηματικά ποσά,
χώρια την ευκολία που θα επέφεραν, σχολική και μη, στην εκμάθηση της
γλώσσας.
Επειδή λοιπόν, προφανώς λόγω δικιάς μου μωρίας, ή ίσως και
πατριωτικής ευφορίας, αδυνατώ να κατανοήσω τα απλούστατα αυτά πράγματα,
ας μου επιτραπεί...
Εχω ένα φίλο, λοιπόν, που μένει στη Χαρίλαου (ναι, όχι
Χαριλάου), όπου έχει και ένα μικρό ψαροτροφείο, είναι νεροβιολόγος,
ασχολείται επίσης με τις αβγοθήκες των θηλαστικών, έχει το γραφείο του
στην οδό Ερμή (όχι Ερμού, γιατί είμαι «προοδευτικός» εγώ), ο οποίος μου
είπε, προχθές, ότι προτίθεται, για κάποιο πολύ σοβαρό επιστημονικό
ζήτημα, να ζητήσει τον Γιούνη (δεν είναι γερμανικά, Juni, είναι
προοδευτικά, που είναι αρκετό από μόνο του στη χώρα αυτή) ακρόαση από το
σεβαστό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, και μου ζητούσε τη συμβουλή μου για το
αν τα αθλητικά του παπούτσια θα έπρεπε να ήταν πράσινα ή κόκκινα (ή να
έβαζε καλύτερα σαντάλια;).
Προτείνω λοιπόν μια τέτοια γλωσσική επικοινωνία, και γενικότερη
επικοινωνία, κατ' αρχάς και κατ' αρχήν, για ένα μικρό χρονικό διάστημα,
ύστερα να περάσουμε πρώτα στην αφαίρεση όλων τον τόνων, για ένα επίσης
μικρό ακόμη διάστημα, και τέλος να περάσουμε, ό,τι έχει απομείνει, στη
λατινική γραφή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου