Παρουσιάστηκε πριν από λίγες μέρες
μελέτη του υπ. Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης για την
απασχόληση στον δημόσιο τομέα. Παρουσιάστηκαν στοιχεία με αριθμούς,
ποσοστά του ΑΕΠ και του εργατικού δυναμικού, μισθολογική δαπάνη, και
συγκρίσεις, διαχρονικές και με άλλες χώρες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.
Προφανής
η προσπάθεια να δείξει ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε υπερβολικά πολλούς
δημοσίους υπαλλήλους. Μάταιος κόπος, αλλά και πολιτικά «ύποπτη» και
επικίνδυνη προσπάθεια, αν σκοπός είναι να προσλάβουμε και άλλα από τα
«δικά μας παιδιά».
Εξίσου λάθος είναι και η συχνά
επαναλαμβανόμενη «μάντρα» περί άχρηστων δημοσίων υπαλλήλων και της
ανάγκης απολύσεων, αλλά και του ιδιωτικού τομέα που, τάχα μου, θα ήταν
«η λύση». Και οι δύο θέσεις είναι λάθος, πολιτικά ιδιοτελής η πρώτη,
αφελής η δεύτερη.
Μοιράζονται το ίδιο σφάλμα, αποφεύγουν δηλαδή να
ρωτήσουν την κρίσιμη ερώτηση: «Τι θέλουμε από τον δημόσιο τομέα και πόσο
καλά κάνει τη δουλειά».
Τυχαίο παράδειγμα η σύγκριση Βρετανίας και
Ολλανδίας.
Στην πρώτη, γιατροί και νοσηλευτές είναι κυρίως δημόσιοι
υπάλληλοι, στην Ολλανδία όχι, αλλά και στις δύο χώρες το σύστημα Υγείας
είναι θαυμάσιο.
Αλλά και αυτή η σύγκριση δεν αρκεί, αν δούμε τη Βρετανία
και την Ελλάδα, χώρες με κρατικά συστήματα Υγείας, αλλά τραγικά
διαφορετικές επιδόσεις. Δεν είναι λοιπόν το αν έχουμε πολλούς ή λίγους
δημοσίους υπάλληλους, αλλά το τι κάνουν και πόσο καλά το κάνουν. Εκεί
πάσχει, διαχρονικά, η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία. Ιστορικά εθισμένη
και εξαρτημένη από το «ρουσφέτι», κάθε κυβέρνηση «ασελγεί» με τη
διόγκωση του δημόσιου τομέα αδιαφορώντας για το τι ακολουθεί τον
διορισμό και τη μονιμοποίηση.
Η δημιουργία του ΕΣΥ ήταν το κλασικό
παράδειγμα. Στρατιές μονίμων γιατρών, κανένα ενδιαφέρον για το έργο
τους. Και διακομματικά, με ζωντανό μάρτυρα τον σημερινό Πρόεδρο της
Δημοκρατίας.
Είναι η ώρα που πρέπει να μας απασχολεί η επόμενη, μετά τη
σημερινή λαίλαπα, μέρα. Ο ρόλος του κράτους στην Υγεία, την Εκπαίδευση
και όχι μόνο, πρέπει να μας απασχολήσει, όχι αριθμητικά, αλλά ποιοτικά,
σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα.
Το ζήτημα έχει και ιδεολογική πτυχή,
αλλά είναι πρωτίστως πρακτικό. Ας αποφασίσουμε τι θέλουμε από την Υγεία
και την Παιδεία και μετά ας... αξιολογήσουμε. Τα εργαλεία υπάρχουν, αυτό
που χρειάζεται είναι...
κυβέρνηση με το θάρρος να πάρει σωστές αποφάσεις
και ένας λαός-κριτής που, κάποτε, πρέπει να ενηλικιωθεί. Τώρα πια, τα
έχει ζήσει όλα. Ας διαλέξει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου