Είναι θλιβερό να αντιλαμβάνεσαι σχεδόν κάθε ημέρα πόσο ρηχός είναι ο
πολιτικός λόγος στην Ελλάδα, εκτός των άλλων και σε ζητήματα που αφορούν
την πολιτική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία πλέον απειλεί ανοικτά,
εκτός από βραχονησίδες, και κατοικημένα νησιά, όπως οι Οινούσσες.
Το
έχουμε ξαναγράψει, όσο επικίνδυνο είναι να υποτιμάς τον αντίπαλο τόσο
επικίνδυνο είναι και να υπερεκτιμάς τις δυνατότητές του.
Και
αναφέρομαι στην περίφημη εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, η οποία για
άλλη μια φορά αποδεικνύεται κούφια και εν τέλει επικίνδυνη για τα
συμφέροντα της ίδιας της γειτονικής χώρας.
Η Τουρκία είχε την
ευκαιρία να προβλέψει την πορεία των εξελίξεων σε γεωπολιτικό επίπεδο
στην ευρύτερη περιοχή και στις χώρες που την περιβάλλουν. Και λέω ότι
είχε την ευκαιρία, γιατί, αφού το προβλέψαμε εμείς από το 2002 με το
άρθρο μας «Η επόμενη μέρα στην Τουρκία - Μεταξύ Λωζάννης και Σεβρών»,
που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Αμυνα και Διπλωματία», θα είχαν τη
δυνατότητα να το προβλέψουν και οι Τούρκοι αναλυτές και διπλωμάτες, που
έχουν και όλα τα στοιχεία στα χέρια τους.
Η Τουρκία, λοιπόν, την
εξωτερική πολιτική της οποίας εκθειάζουν διάφοροι κονδυλοφόροι εδώ κι
εκεί, θα είχε τη δυνατότητα να προβλέψει ήδη από τα μέσα της δεκαετίας
του '80 ότι οι ΗΠΑ είχαν ως στρατηγικό σχεδιασμό την ανακατανομή των
ζωνών επιρροής και τον επανασχεδιασμό των συνόρων στις χώρες που
βρίσκονται στα νότιά της, στη Μεσοποταμία και στην περιοχή της λεγόμενης
«εύφορης ημισελήνου».
Αν από τότε η Αγκυρα είχε αποδεχτεί ότι το
μοντέλο «ένα κράτος, ένα έθνος, μία γλώσσα, μία θρησκεία», το οποίο
στηρίχτηκε στις πολιτικές της γενοκτονίας, δεν μπορεί πλέον να σταθεί
στη νέα εποχή και στο νέο γεωπολιτικό περιβάλλον που είχαν πρόθεση να
δημιουργήσουν οι ΗΠΑ στην περιοχή, και είχε προβεί σε γενναίες
παραχωρήσεις προς τους Κούρδους και τις λοιπές εθνοτικές και
θρησκευτικές ομάδες που συναπαρτίζουν το «τουρκικό» έθνος, τότε η
Τουρκία θα είχε αρπάξει τη χρυσή ευκαιρία για να μετασχηματιστεί σε ένα
δημοκρατικό ομοσπονδιακό κράτος, χωρίς να χυθεί ούτε σταγόνα αίμα.
Επιπλέον,
ακριβώς επειδή δεν θα είχε χυθεί ούτε σταγόνα αίμα και επειδή θα
αποτελούσε στην κυριολεξία κράτος-μοντέλο, στο οποίο οι πολίτες του θα
απολάμβαναν κάθε ελευθερία, θα αποτελούσε και πόλο έλξης για τους
γειτονικούς λαούς και θα απολάμβανε την αποδοχή της διεθνούς κοινότητας.
Αντ'
αυτού, οι σοφοί (sic) της Αγκυρας, και επί κεμαλικού και επί
ερντογανικού καθεστώτος, επέλεξαν την πεπατημένη, δηλαδή την πολιτική
της γενοκτονίας, αποτέλεσμα της οποίας είναι το κουρδικό απελευθερωτικό
κίνημα, το οποίο θα είχε εντελώς άλλα χαρακτηριστικά, αν δεν το
εξωθούσαν στον ένοπλο αγώνα οι πολιτικές της Αγκυρας.
Γιατί τα αναφέρουμε όλα αυτά!
Την ώρα που γράφονται αυτές οι
γραμμές η Τουρκία παρακολουθεί, στην κυριολεξία, τον πολιτικό θάνατό της
και εννοούμε την Τουρκία του μοντέλου «ένα κράτος, ένα έθνος, μία
γλώσσα, μία θρησκεία».
Οι ένοπλες δυνάμεις των Κούρδων της ηρωικής
πόλης Κομπάνι, με τη συμμετοχή Αράβων και Τουρκομάνων, που παίζουν τον
ρόλο του «φερετζέ» για την τουρκική κυβέρνηση, που δεν θέλει να φανεί η
γύμνια της στην τουρκική κοινή γνώμη, έχουν περικυκλώσει την πόλη
Μένπετζ, την ελληνιστική Ιεράπολη, και όλα δείχνουν ότι επίκειται η
απελευθέρωσή της από τους τρομοκράτες τζιχαντιστές, οι οποίοι,
σημειωτέον, αποτελούν φυσικούς συμμάχους της Αγκυρας.
(...) Ηδη, όπως πληροφορούμαστε, έχουν εγκαταλείψει την πόλη
τρομοκράτες τζιχαντιστές, οι οποίοι, μαζί με τις οικογένειες και όσους
συνεργάστηκαν μαζί τους εναντίον των απλών πολιτών, ανέρχονται σε
αρκετές χιλιάδες. Οσον αφορά τους τζιχαντιστές που πολεμούσαν στο πλευρό
του Ι.Κ. και κατάγονται από ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίοι στις
περισσότερες των περιπτώσεων είναι εγκληματικά στοιχεία, εγκαταλείπουν
τις τάξεις του Ι.Κ. και μέσω της πόλης Τζαραμπλούς - Εύρωπος μπαίνουν
στην Τουρκία και από εκεί ψάχνουν τρόπους, σε συνεργασία με τις
τουρκικές Αρχές, να επανέλθουν στην Ευρώπη.
Εκτός από τους Αμερικανούς, που, συμμετέχουν ενεργά στην επιχείρηση απελευθέρωσης της Ιεράπολης και συνένωσης των καντονιών Κομπάνι και Αφρίν, φέρνοντας τους Κούρδους στην κυριολεξία δυο βήματα από τη Μεσόγειο Θάλασσα, ένα άλλο στοιχείο που αποτελεί αντικείμενο μελέτης είναι το γεγονός ότι ήλθε και η σειρά των Γάλλων να ανακοινώσουν ότι συμμετέχουν και αυτοί στην εν λόγω επιχείρηση, με μονάδες των ειδικών δυνάμεων και στρατιωτικούς συμβούλους επί του εδάφους.
Να σημειωθεί ότι η Γαλλία, που στην επίσημη ανακοίνωσή της αναφέρει ότι στην επιχείρηση απελευθέρωσης της Ιεράπολης συμμετέχουν και άλλες χώρες στο πλευρό των Δημοκρατικών Δυνάμεων της Συρίας, που είπαμε ότι αποτελούν «φερετζέ» για να καλυφθεί η γεωπολιτική συντριβή και... η σεμνοτυφία της Αγκυρας, κατασκευάζει στρατιωτική βάση στο καντόνι Τζεζίρε, απέναντι από την πόλη Κιζίλτεπε, του νομού Μαρντίν. Η βάση κατασκευάζεται κατόπιν σχετικής συμφωνίας της Γαλλίας με το Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας του Κουρδιστάν (PYD) και των Δυνάμεων Προστασίας του Λαού (YPG), που, κατά την Αγκυρα, είναι τρομοκρατικές οργανώσεις.
Με άλλα λόγια, η Αγκυρα, εκτός των άλλων, καλείται να διαχειριστεί μια κατάσταση που διαμορφώνεται κατά μήκος των νότιων συνόρων της, μήκους περίπου 700 χλμ., την οποία υποστηρίζουν ενεργά και φανερά δύο από τα πέντε μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι ΗΠΑ και η Γαλλία, ενώ είναι τοις πάσι γνωστό ότι τις προσπάθειες για δημιουργία των τριών κουρδικών καντονιών και τη δημιουργία του δεύτερου κουρδικού κράτους στην περιοχή στηρίζει πλέον και η Ρωσία, κυρίως μετά την κατάρριψη του αεροσκάφους της από την τουρκική πολεμική αεροπορία.
Είναι σε όλους γνωστό ότι ο Ερντογάν...
ειδικά μετά τον τορπιλισμό των προσπαθειών Νταβούτογλου να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας, μετά τις εκλογές της 7ης Ιουνίου 2015, τον τορπιλισμό της ειρηνευτικής διαδικασίας με τους Κούρδους και τον σφοδρό πόλεμο που άνοιξε εναντίον των μαχητών του ΡΚΚ στο τουρκικό έδαφος, τον απόλυτο έλεγχο της δικαστικής εξουσίας, του στρατού, του κράτους και των ΜΜΕ, είναι πανίσχυρος.
Επίσης, είναι σε πολλούς γνωστό ότι η ισχύς του αυτή επισφραγίζεται από μια τεράστια περιουσία που διαθέτει σε μετρητά, που ξεπερνά αρκετά τα 10 δισ. δολάρια, περιουσία που απέκτησε μέσα από τις «δοσοληψίες» του με το Αζερμπαϊτζάν, τους Κούρδους του νότιου Κουρδιστάν και τον αραβικό κόσμο.
Ομως, όσο ισχυρός είναι στο εσωτερικό, όσο φαντάζει ως απόλυτος άρχων στο προεδρικό μέγαρο τόσο ευάλωτος είναι όχι σε ένα αλλά σε πολλά μέτωπα ο Ερντογάν, ο οποίος θα κληθεί να διαχειριστεί μια στρατηγικής σημασίας ήττα, στο μέτωπο που άνοιξε ο ίδιος με τις άφρονες πολιτικές του, στα νότια σύνορά του, που πολύ σύντομα θα επηρεάσει τα πολιτικά πράγματα σε σχέση με τους «δικούς» τους Κούρδους στο εσωτερικό της Τουρκίας και όχι μόνο.
Με άλλα λόγια, ενώ ο Ερντογάν έχει κατισχύσει έναντι όλων των αντιπάλων του στο πολιτικό, στο στρατιωτικό, στο δικαστικό, στο οικονομικό και το επικοινωνιακό πεδίο, καλείται να διαχειριστεί και να δώσει εξηγήσεις στην τουρκική κοινή γνώμη, που ο ίδιος δηλητηρίασε με εθνικιστικό και σουνιτικό σοβινισμό, για μια τεράστιας σημασίας στρατηγική ήττα, που βρίσκεται σε εξέλιξη στα νότια σύνορα της χώρας.
Τέλος, οι εξελίξεις αυτές είναι περισσότερο από προφανές ότι θα προκαλέσουν κρίση στις σχέσεις της Αγκυρας με τις χώρες που εμπλέκονται στο θέμα.
Και τα δύο ζητήματα χρήζουν προσοχής και ανάλυσης από την Κύπρο και την Ελλάδα.
Προσοχή, λοιπόν!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου