ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο πλήρης διαχωρισμός (των ασύμβατων μεταξύ τους) Πολιτικής και Διοίκησης ως προϋπόθεση σωτηρίας του κωλοχανείου

Του ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Σε μια Δημοκρατία, οι εξελίξεις άμεσες και μακροχρόνιες καθορίζονται στη Βουλή. Εκεί παίρνονται οι αποφάσεις και αποφασίζεται η Πολιτική για το παρόν και το μέλλον μιας χώρας.  

Η Βουλή, όμως, δεν εμπλέκεται στο «πώς» θα εφαρμοστεί η εκάστοτε Πολιτική.  

Αυτό ανατίθεται στη «Διοίκηση», δηλαδή στα υπουργεία.  

Στην «ιδανική» περίπτωση, αποφασίζονται σωστές πολιτικές που εφαρμόζονται σωστά. Τότε έχουμε τον «ενάρετο κύκλο» όπου η Δημοκρατία «λειτουργεί» σε όφελος της κοινωνίας.

Αυτό, όμως, είναι ασυνήθιστο. Στη ζωή άλλοτε αποτυγχάνει η Πολιτική και άλλοτε η Διοίκηση, συχνά και τα δύο.  

Στην Ιταλία, για πολλά χρόνια η Διοίκηση «ξελάσπωνε» φαύλους πολιτικούς, νόμους και κόμματα. 

Στην Ελλάδα, ακόμη και όταν υπήρξαν σωστοί νόμοι, τους διάβρωνε και τους «αχρήστευε» η Διοίκηση, επικεφαλής της οποίας ήταν υπουργός, δηλαδή πολιτικός. Η Πολιτική αποδείχθηκε μοιραία όχι μόνο επειδή έλλειψε το σχέδιο για τη χώρα, αλλά και επειδή δεν επέτρεψε την ικανή και χρηστή Διοίκηση. 

Η αποτυχία της Πολιτικής στην Ελλάδα είναι «νομοτελειακή» λόγω συμμετοχής της στη Διοίκηση. Το ανίκητο δέλεαρ της εξουσίας του υπουργού έβλαψε με τρεις τρόπους. Με νόμους που διαιώνιζαν παθογένειες, με πλημμελή εφαρμογή ακόμη και «σωστών» νόμων και με την κομματοκρατία και τη φαυλότητα στη Διοίκηση. Ετσι, έγινε η νομοθέτηση της «μονιμοποίησης των συμβασιούχων», η υλοποίηση από τον ίδιο υπουργό και η επικύρωση από «πειραγμένα» υπηρεσιακά συμβούλια. Το «τέλειο έγκλημα», μία από τις κύριες αιτίες της χρεοκοπίας της χώρας. 

Στην Ελλάδα σήμερα δεν υπάρχει πολυτέλεια άσκησης Πολιτικής. Ο κ. Σκουρλέτης δεν μπορεί να «διώξει» την «Ελληνικός Χρυσός» ή ο κ. Δρίτσας τους Κινέζους. Το τι θα γίνει το «κανονίζει» το Μνημόνιο. 

 Η δουλειά του υπουργού είναι...

να «εφαρμόσει» υπογεγραμμένα, με τα οποία συνήθως διαφωνεί, και να «αξιοποιήσει» το υπουργείο για να «βολέψει» όσους μπορεί. Αν και όταν αρχίσει η ανάκαμψη, οι «πολιτικές» θα είναι πάλι δεδομένες. Πολιτική επενδύσεων και Διοίκηση με στόχο οικονομίες στη διαχείριση.

Για τα υπόλοιπα πολλά χρόνια η θεσμική αναδιοργάνωση της πολιτικής μας ζωής είναι επιβεβλημένη. Οι νόμοι πρέπει να έρχονται από έναν εκλεγμένο Πρόεδρο, να ψηφίζονται από τα κόμματα στη Βουλή και να εφαρμόζονται από τη Διοίκηση. Συνεπώς, οι υπουργοί δεν πρέπει να είναι πολιτικοί που εκλέγονται, αλλά ανώτερα διοικητικά στελέχη με μη ανανεούμενη θητεία που ορίζονται από τον πρωθυπουργό και εγκρίνονται από τη Βουλή. 

Ο πλήρης διαχωρισμός Πολιτικής και Διοίκησης είναι η προϋπόθεση σωτηρίας της χώρας