EΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Στόχοι του έθνους και της εθνικής

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Εδώ και δύο μέρες παρακολουθώ το δράμα του κ. Λοβέρδου ο οποίος περιηγείται κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες λέγοντας μέσες άκρες πως επειδή στόχος της κυβέρνησης είναι να «γυρίσει σελίδα» θα πρέπει πρώτα να ενημερωθεί για την προηγούμενη προκειμένου να περάσει στην επόμενη. 

Δεδομένου ότι οι σεισμογράφοι της πολιτικής μας κοσμογονίας κατέγραψαν πάνω από πέντε συνεντεύξεις του αρχηγού της «Συμφωνίας για τη Νέα Ελλάδα» το τελευταίο εικοσιτετράωρο, ευλόγως αναρωτιέται κανείς μήπως μια ορθολογικότερη αξιοποίηση του χρόνου θα τον βοηθούσε να ενημερωθεί και γρηγορότερα. 

Ερώτημα μάλλον άτοπο, αφού η φάση της ενημέρωσης είναι και η δεύτερη σημαντικότερη της υπουργικής θητείας η οποία προηγείται χρονικά της σημαντικότερης όλων, της φάσης όπου ο υπουργός προετοιμάζει το έδαφος για τις επόμενες εκλογές. Ανάμεσα στις δύο μεσολαβεί η κατεξοχήν υπουργική θητεία η οποία συνήθως συνίσταται στην προώθηση μεταρρυθμίσεων που δεν γίνονται, με αποτέλεσμα να «ροκανίζεται» ο χρόνος που λένε και στο ποδόσφαιρο.  

Ούτως ή άλλως είναι τόσος ο κόπος και τέτοια η αγωνία που έχει ξοδευτεί για να γίνει κάποιος υπουργός ώστε ευλόγως, μόλις πεισθεί ότι όντως έγινε και δεν επρόκειτο περί τηλεφωνικής φάρσας, να θεωρεί πως πέτυχε τον στόχο του. Από εκεί και πέρα έχει όλον τον χρόνο να ενημερωθεί, γεγονός που αποδεικνύει πως μάλλον τυχαία βρίσκεται εκεί που βρίσκεται αφού, αν δεν τον είχαν επιλέξει τυχαία, θα ήταν ήδη ενημερωμένος για τα ζητήματα τα οποία εκλήθη να διαχειρισθεί.
Αν και ανειδίκευτος θεατής του Παγκοσμίου Κυπέλλου οφείλω να πω πως διακρίνω μια εκλεκτική συγγένεια ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας και τους υπουργούς: Είναι μάλλον προφανές πως και αυτοί θεωρούν ότι ο στόχος τους έχει εκπληρωθεί μόνον και μόνον από το γεγονός ότι συμμετέχουν στην τελική φάση του κυπέλλου. Οπως και οι υπουργοί, επειδή δεν το πολυπιστεύουν ότι τα κατάφεραν χρειάζονται κάποιον χρόνο για να συνηθίσουν στην ιδέα και να ενημερωθούν. 

Το κακό είναι ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο αντίπαλος παίζει ποδόσφαιρο, με αποτέλεσμα η δική μας εθνική να χάνει τον αγώνα, κερδίζοντας τις στατιστικές, όμως αυτό λίγη σημασία έχει για τους «διεθνείς» μας. Σημασία έχει ότι τα κατάφεραν να είναι παρόντες στη «μεγάλη γιορτή» και ανοιχτοχέρηδες άρχοντες όπως είναι αφήνουν τους άλλους να απολαύσουν ποδόσφαιρο και να βάζουν γκολ. Γι’ αυτό και λένε πως «οι ήρωες παίζουν σαν Ελληνες» - δυστυχώς ακούστηκε και αυτό ανάμεσα στα πολλά ωραία των αναμεταδόσεων. Χρειάζεται όντως ηρωισμός να τρως «τριάρα» χωρίς να αντιδράς και όχι μόνον να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά, γιατί το μέτωπό σου είναι καθαρό, αλλά να διατείνεσαι πως ήσουν και ο καλύτερος στο γήπεδο.
Είναι η ίδια ποιότητα ηρωισμού που διακρίνει και τους πολιτικούς διαχειριστές της παιδείας: 

Εχει γίνει πια τόσο δύσκολο να κρατούν ανοιχτά τα σχολεία και τα πανεπιστήμια ώστε μόνον και μόνον το γεγονός ότι το καταφέρνουν τους φτάνει. Τι γίνεται εκεί μέσα από εκεί και πέρα ελάχιστα ενδιαφέρει. Εξάλλου έχουν τη στατιστική με το μέρος τους. Εικάζω ότι η Ελλάδα είναι η χώρα με την καλύτερη αναλογία εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και πληθυσμού, η χώρα που δίνει θέση στον καθένα για την ανώτατη εκπαίδευση. Οπως είναι και η χώρα όπου όλοι συζητούν για το ποδόσφαιρο, όλοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, παρ’ όλ’ αυτά η ποιότητα του ποδοσφαίρου παραμένει απελπιστική και το τυχαίο πάντα ισχυρότερο από τη μαεστρία, την τέχνη και το ταλέντο. 

Πόσοι αλήθεια πιστεύουν, ακόμη και σήμερα, πως το ευρωπαϊκό κύπελλο του 2004 ήταν αποτέλεσμα ποδοσφαιρικής αριστείας; 

Κι αν ήταν πώς εξανεμίστηκε την αμέσως επομένη; 

  Λεπτομέρειες θα μου πείτε που μόνον οι ανθέλληνες ξέρουν να προβάλλουν επειδή αγνοούν πως για μας το ουσιώδες είναι που τους κάναμε να σκάσουν.