ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μπορούμε να ζήσουμε όλοι μαζί;

Του Ανδρέα Ζαμπούκα 

azampoukas@gmail.com

 
Μετά τις εκλογές αλλά και τον πρόσφατο ανασχηματισμό, μου προέκυψαν έντονα φιλοσοφικά και υπαρξιακά ζητήματα. 

 Τι να πρωτοαναλύσω και ποια πολιτική αξιολόγηση να κάνω στο σύστημα και στους τρόπους που επιλέγει να διοικήσει τη χώρα; Κι αν πραγματικά υπάρχει πρόβλημα με τα πρόσωπα που εκλέγονται ή με τις μεθόδους που καταφεύγει η εξουσία, γιατί δεν το βλέπουν όλοι και γιατί τέλος πάντων δεν αντιδρούν;
 

Πολύ φοβάμαι ότι η δική μας «κοινωνία», των «ορθολογιστών» έχει πάθει ένα είδος ιδρυματισμού.  

Γιατί να έχουμε εμείς δίκιο και να μην έχουν οι άλλοι; Γιατί να υπάρχει μια πραγματικότητα και όχι δέκα; Στο κάτω κάτω, από πού έχει αποδειχθεί ότι ο κόσμος λειτουργούσε πάντα με ανθρώπινα δικαιώματα, με αξιοκρατία, με σοβαρότητα, ορθή λογική και γνήσια αντιπροσώπευση των πολιτών στην εξουσία; 
 

Στις εκλογές, ο «λαός» έστειλε στην Ευρωβουλή τους τηλεοπτικούς σταρ και στα δημαρχεία τους καλύτερους «διαχειριστές» των «δικτύων». 

Στον ανασχηματισμό ανέλαβαν διοικητικές θέσεις άτομα που «διασκεδάζουν» τον κόσμο στην τηλεόραση και «πρωταγωνιστούν» πάντα σε σατιρικές εκπομπές. 

 Από τη μία λοιπόν, η δημοκρατία μίλησε στην κάλπη και από την άλλη η «σοφή» εξουσία διέκρινε ότι για να συνεχίσει να κυβερνά τη χώρα, μάλλον, οφείλει να της χαρίζει γέλιο και ψυχαγωγία (τζέρτζελο στα κανάλια, κουτσομπολιό, ίντριγκες, χιουμοριστικούς διαλόγους, ατάκες κτλ).
 

Γιατί λοιπόν, εμείς οι «εξυπνάκηδες» νομίζουμε ότι έχουμε δίκιο; 

Μα, οι άλλοι είναι περισσότεροι και προφανώς πιο δυνατοί και ευέλικτοι! Δηλαδή, δεν σας έτυχε να βρεθείτε στο ίδιο τραπέζι με συμπολίτες σας που θαυμάζουν την Πάολα, που τρελαίνονται με τον Θρύλο και τον Μαρινάκη, που γουστάρουν παθιασμένα το αυθεντικό λαϊκό ύφος του Τζέρυ (Γιακουμάτος) ή που «ερεθίζονται» από την εικόνα του Αργύρη Ντινόπουλου στα Ίμια αγκαλιά με τον «μπουρλοτιέρη» παπά; 
 

Απορώ λοιπόν με το θράσος μας που νομίζουμε ότι επειδή διαβάσαμε δυο βιβλία παραπάνω και επειδή τα λέμε μεταξύ μας στο facebook για εκτόνωση, θα πρέπει να έχουμε και δίκιο. 

Ας το πάρουμε μια και καλή απόφαση:

Αυτοί που κοροϊδεύουμε δεν ζουν απλά ανάμεσα μας, δεν κυκλοφορούν αδέσποτοι και ανεξέλεγκτοι αλλά είναι οι περισσότεροι και συνιστούν μια άλλη ή και πολλές άλλες πραγματικότητες που εμείς δεν είμαστε σε θέση να καταλάβουμε. Όπως εμείς τους κοιτάμε παράξενα και γελάμε πίσω από την πλάτη τους, έτσι κι αυτοί κουνούν τα κεφάλια τους, όταν δεν τους βλέπουμε και μας οικτίρουν για την αφέλεια μας. 
 

Και τι θα γίνει; Θα αλλάξουμε χώρα; 

Δεν είναι εύκολο ούτε και είναι καλύτερα αλλού. Αυτές οι τάσεις απόδρασης που έχουμε όταν τελειώνει η συζήτηση με κάποιον «αντιφρονούντα» μάλλον είναι κραυγές απελπισίας και ευσεβείς πόθοι. Τα ξέρουν αυτά εν τω μεταξύ, οι Σαμαράδες και οι Βενιζέλοι και γι΄αυτό μας δουλεύουν. Και γι΄αυτό μας γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι... Γιατί οι άλλοι είναι περισσότεροι. Γι΄ αυτό τους αγαπούν τόσο πολύ! Με μας θα ασχοληθούν;  

Δεν πα να φωνάζουμε και να στεναχωριόμαστε, καρφί δεν τους καίγεται. Κι όσο για τα μίντια, που δηλώνουν την «αποστροφή» τους για το νέο κυβερνητικό σχήμα, αύριο θα έχουν καλεσμένους όλους αυτούς για τους οποίους σήμερα, διατύπωναν τις «ενστάσεις» τους.
Ας το πάρουμε λοιπόν απόφαση: 

Θα ζήσουμε μαζί τους για το υπόλοιπο της ζωής μας. Ποτέ δεν θα φύγουν από κοντά μας. Θα τους συναντάμε στις τηλεοράσεις, στα τσιπουράδικα, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στις πλατείες, στις υπηρεσίες και στην καθημερινότητα μας. Εμείς τώρα, αργότερα τα παιδιά μας. Το μόνο που μένει είναι να μάθουμε να τους «αγαπάμε» και να τους «νοιαζόμαστε». Και που ξέρεις, μπορεί να έχουν και δίκιο και κάποια στιγμή να προσχωρήσουμε στη δικιά τους «πραγματικότητα» (ο κόσμος άλλωστε, έζησε στο σκοτάδι για χίλια πεντακόσια χρόνια μέχρι να γυρίσει το βλέμμα της η ιστορία. Δεν είναι τρομακτικό...;).
 

Νομίζω ότι η ατάκα των ημερών είναι η απάντηση της Εύας Καϊλή ένα πρωί, στο «ποιμεναρχείο» του Παπαδάκη. Τη ρωτάει: «Πως τα κατάφερες και πήρες τόσες ψήφους βρε κορίτσι μου..;» και του απαντάει με το «αθώο» παιδιάστικο ύφος της «Έλα ντε...». 
 

Όλο το πολιτικό σύστημα κλεισμένο σε δυο λέξεις...