ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΝΕΡΓΕΙΑ: ΗΠΑ και Ε.Ε. πιέζουν Κρεμλίνο και Gazprom

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και οι συνεργάτες του, ανάμεσα στους οποίους και ο πρόεδρος της Gazprom Αλεξέι Μίλερ, βλέπουν πλέον καθαρά τον κίνδυνο να χάσουν κάθε επιρροή στη νότια Ευρώπη και την ανατολική Μεσόγειο. Ευρωπαίοι και Αμερικανοί δείχνουν να έχουν παραμερίσει τις όποιες διαφορές και διαφωνίες τους, σε μια προφανή προσπάθεια να αποτρέψουν την κάθοθο της «ρώσικης αρκούδας» και την ενίσχυση της επιρροής της σε αυτή την καίρια, οικονομικά και γεωπολιτικά, περιοχή του πλανήτη.

Η απόφαση αυτή, μάλιστα, έχει ήδη ληφθεί εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες, δηλαδή μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, όπως απέδειξε η -πρακτικά ενιαία- στάση που τήρησαν η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ στη βίαιη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Οι δυο τους φρόντισαν, στη συνέχεια, να γκρεμίσουν μεθοδικά όλα σχεδόν τα στηρίγματα της Μόσχας στην περιοχή, χρησιμοποιώντας πότε το στρατιωτικό μαστίγιο (Βοσνία και Κόσοβο), πότε το οικονομικό καρότο (ευρωπαϊκά κονδύλια), πότε τον ωμό εκβιασμό (Σερβία) και πότε τις απειλές για αντίποινα (Κύπρος, αλλά και ΔΕΠΑ).

Οι Ρώσοι, από την πλευρά τους, διαπιστώνοντας ότι πλέον δεν είναι υπερδύναμη και υστερούν σε πολιτική-στρατιωτική ισχύ, αποφάσισαν να αξιοποιήσουν το πιο ισχυρό χαρτί που διαθέτουν: την ενέργεια. 

Ο Βλ. Πούτιν κατέστρωσε το σχέδιό του και η Gazprom αναδείχθηκε σε βασικό μοχλό άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Έτσι, πολύ γρήγορα, κατάφερε να γίνει ο βασικός προμηθευτής ολόκληρης της Ευρώπης σε φυσικό αέριο, να συνάψει στρατηγικές και μακρόχρονες συμμαχίες, αλλά και να βάλει τις βάσεις για ακόμη πιο ισχυρή παρουσία στο άμεσο μέλλον.

Οι Αμερικανοί ανησυχούσαν και προειδοποιούσαν από καιρό βλέποντας αυτή την εξέλιξη. Οι Ευρωπαίοι και κυρίως οι Γερμανοί θεωρούσαν, μέχρι τώρα, ότι όσο το παιχνίδι παίζεται στον πλούσιο και ισχυρό Βορρά, μπορεί να είναι υπό έλεγχο και οι Ρώσοι να μην ξεπεράσουν τις «κόκκινες γραμμές». Όταν, όμως, κατέστη σαφές ότι ο -πολιτικά ανίσχυρος και πολύ πιο ευάλωτος- Νότος κινδυνεύει να πέσει στα χέρια τους, σήμανε συναγερμός.

Οι έλεγχοι στα γραφεία της Gazprom από τις κοινοτικές αρχές, με την κατηγορία της μονοπωλιακής πρακτικής, ήταν ουσιαστικά το τελεσίγραφο και η τροχιοδεικτική βολή πριν από την κήρυξη του πολέμου. Η σκληρή στάση στην περίπτωση της Κύπρου, η οποία για το... ευτελές ποσό των 10 δισ. θα μπορούσε να περάσει στον πλήρη έλεγχο της Μόσχας, έδειξε ότι οι Ευρωπαίοι δεν αστειεύονται και οι Αμερικανοί τους στηρίζουν ανεπιφύλακτα. Ο δε προκλητικός τορπιλισμός της συμφωνίας εξαγοράς της ελληνικής ΔΕΠΑ από τη Gazprom ασφαλώς έκανε τον Πούτιν και τον Μίλερ να συνειδητοποιήσουν πως έχουν δύο επιλογές: είτε να σηκώσουν το γάντι και να κηρύξουν κι αυτοί πόλεμο (τον οποίο, πιθανότατα, θα χάσουν) είτε να προσπαθήσουν να φτάσουν σε ένα συμβιβασμό, με στόχο να διασφαλίσουν όσο περισσότερα μπορούν από τα κεκτημένα τους.

Μη φανταστείτε ότι αυτά είναι λίγα: ο ρωσικός αγωγός Nord Stream είναι ήδη κυρίαρχος στις αγορές της βόρειας Ευρώπης. Και ο δίδυμός του South Stream, ο οποίος πρόκειται να μεταφέρει ρωσικό αέριο στην κεντρική Ευρώπη μέσω Βουλγαρίας, διαθέτει ήδη σαφές προβάδισμα έναντι του ανταγωνιστή του Nabucco, τον οποίο στήριξαν φανατικά Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες. Πέρα από αυτά, όμως, είναι προφανές ότι δεν θα επιτραπεί στους Ρώσους να συνάψουν άλλες στρατηγικές συμφωνίες στην ενέργεια. Αν το επιχειρήσουν, ίσως δημιουργηθεί πρόβλημα στις υπάρχουσες.

Αφήστε δε, που παραμένει ανοιχτό το ζήτημα της Συρίας, η οποία είναι εξαιρετικά πολύτιμη για τους Ρώσους...