Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ
Η αποφασιστικότητα είναι ένα στοιχείο της προσωπικότητας του
ανθρώπου, το οποίο -γενικώς- θεωρείται καλό. Θαυμάζουμε εκείνους που την
έχουν και την αξιοποιούν. Αντιθέτως, περιφρονούμε τους άτολμους, τους
αναποφάσιστους - κι αν δεν τους περιφρονούμε ακριβώς, τους βαριόμαστε ή
τους θεωρούμε λίγους, υποδεέστερους. Αυτά ως προς τη θεωρία. Στην πράξη,
η διάκριση μεταξύ του θαυμαστού και του αντιθέτου του δεν είναι ποτέ
τόσο απλή υπόθεση: η αποτίμηση της αποφασιστικότητας εξαρτάται από τους
καρπούς της.
Αποφασιστικότητα που δεν οδηγεί σε επιτυχία παραπέμπει στη
σαχλαμαρίστικη και ανεπαισθήτως σνομπ αφέλεια της Ναόμι Κλάιν, η οποία
με το αφ’ υψηλού υφάκι της και μας προέτρεψε να «to do something».
Σύμφωνοι, να κάνουμε κάτι. Τι όμως; Να βουτήξουμε από το παράθυρο, λόγου
χάρη; Να κλείσουμε την ΕΡΤ, χωρίς πλήρως επεξεργασμένο σχέδιο της
μεθόδευσης του εγχειρήματος, του οικονομικού κόστους και της
αντιμετώπισης των συνεπειών του;
Ωσπου να ξεδιαλύνει η «ομίχλη του πολέμου» (του πολέμου για την ΕΡΤ...)
είναι, κατά την ταπεινή γνώμη μου, μάταιο να επιχειρήσουμε αποτίμηση του
πρωθυπουργικού τολμήματος. Λέω «πρωθυπουργικού» και όχι «κυβερνητικού»,
διότι το όποιο επίπεδο συναίνεσης μεταξύ των τριών εταίρων της
κυβέρνησης έχει τρωθεί, κατά πάσα πιθανότητα δε ανεπανόρθωτα. Το
κεκτημένο της κυβερνητικής σταθερότητας, για το οποίο είχαμε ξαφνιάσει
ευχάριστα εταίρους και δανειστές στο εξωτερικό, έχει τιναχθεί στον αέρα
και δυσκολεύομαι να δω σε ποια βάση θα μπορεί να υπάρξει ξανά. Ο
πρωθυπουργός έριξε μια ζαριά, με την οποία θυσίασε την κυβέρνησή του,
ελπίζοντας σε ένα (μέχρι στιγμής αβέβαιο) όφελος για τον ίδιο και το
κόμμα του.
Επρόκειτο για ζαριά, όχι για καλά μελετημένη κίνηση. Είναι
χαρακτηριστικό ότι, στη σύσκεψη της περασμένης Τρίτης το πρωί, στο
γραφείο του Σίμου Κεδίκογλου στο Μαξίμου, όταν ανακοινώθηκε σε
επιλεγμένη ομάδα κοινοβουλευτικών και κομματικών στελεχών η απόφαση να
προχωρήσει η κυβέρνηση το ίδιο απόγευμα στο κλείσιμο της ΕΡΤ, απαντήσεις
στα ερωτήματα βουλευτών για το κόστος των αποζημιώσεων δεν υπήρχαν από
πλευράς του Σ. Κεδίκογλου και του Δ. Σταμάτη. Αλλά και πέραν αυτού, ο
πρωθυπουργός είχε στη διάθεσή του μέσα τα οποία δεν χρησιμοποίησε προτού
καταλήξει στην απόφαση να κλείσει η ΕΡΤ. Αν, λ.χ., ο Αντώνης Μανιτάκης
ευθύνεται για το ότι μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί ούτε ένας δημόσιος
υπάλληλος προς απόλυση, από τους 4.000 που έχει την υποχρέωση να
απολύσει η κυβέρνηση ώς το τέλος του χρόνου, γιατί δεν τον απάλλαξε των
καθηκόντων του, αλλά τον άφησε να βολοδέρνει και να κωλυσιεργεί επί έναν
χρόνο;
Δικαίωμά του ήταν να το κάνει και να ζητήσει έπειτα από τον
αρχηγό της ΔΗΜΑΡ να ορίσει αντικαταστάτη. Δεν το έκανε όμως.
Επί του παρόντος, ο πρωθυπουργός κέρδισε λίγο χρόνο, καθώς η αναμενόμενη
από την περασμένη Παρασκευή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας,
σχετικά με την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, θα εκδοθεί, πιθανόν αφού θα έχει ολοκληρωθεί η σύσκεψη των τριών
κυβερνητικών εταίρων. Ανεξαρτήτως αυτού όμως, και μόνον το γεγονός ότι
το κτίριο της ΕΡΤ παραμένει κατειλημμένο από εργαζομένους και πάσης
φύσεως «κοινωνικούς αγωνιστές» επιτρέπει την αμφισβήτηση των
αποτελεσμάτων της πρωθυπουργικής αποφασιστικότητας, τουλάχιστον στο
επίπεδο των εντυπώσεων. Εκλεισε μεν η ΕΡΤ, αλλά πώς έκλεισε, όταν επί
εικοσιτετραώρου βάσεως χιλιάδες άνθρωποι είναι συγκεντρωμένοι στο κτίριό
της και το επίσημο κράτος δεν μπορεί να ελέγξει την τύχη των
εγκαταστάσεων και των μηχανημάτων;
Εντούτοις, ακόμη και η έκβαση της μάχης είναι αβέβαιη στο επίπεδο των
γενικών εντυπώσεων, κάποιοι υποστηρίζουν ότι παρόλα αυτά ο πρωθυπουργός
διατηρεί το πλεονέκτημα της αποδεδειγμένης θέλησής του να μειώσει
δραστικά τον δημόσιο τομέα. Λένε, επίσης, ότι το πλεονέκτημα αυτό μπορεί
να το εξαργυρώσει με εκλογές. Μπορεί να ισχύει αυτό - δεν είμαι
κατηγορηματικός. Αν ισχύει όμως, ισχύει στον δικό μας μικρόκοσμο, του
αυτάρκους επαρχιωτισμού. Αν ανοίξουμε λιγάκι την εικόνα και εξετάσουμε
τις δυνατότητές μας μέσα στο ευρύτερο σύνολο του οποίου είναι τμήμα και
από το οποίο εν πολλοίς εξαρτάται, τότε δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Εν
ολίγοις, δεν μπορώ να διανοηθώ πως η Φράου Μέρκελ θα συμφωνήσει να
πραγματοποιηθούν εκλογές στην Ελλάδα πριν από τις δικές της - εκλογές
στην Ελλάδα, από το αποτέλεσμα των οποίων θα κριθεί η βασιμότητα της
ευρωπαϊκής πολιτικής της και, επομένως, η επανεκλογή της από τους
Γερμανούς ψηφοφόρους.
Θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο: «Και ποιος την ρωτάει αυτήν; Θα κάνουμε
ό,τι θέλουμε!»
Μαζί σας κι εγώ, σύμφωνος. Είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε
το γενναίο άλμα στο κενό και κανείς δεν μπορεί να μας το απαγορεύσει.
Λέω μόνο ότι καλό είναι προηγουμένως να έχουμε αναλογισθεί τις
συνέπειες. Και ως προς τις συνέπειες υπάρχουν τρία ερωτήματα, τα οποία
εμένα τουλάχιστον απασχολούν σοβαρά.
Το πρώτο: πώς και μέσα σε τι κλίμα
θα κάνουμε εκλογές με κομμένη την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση;
Το δεύτερο:
πιστεύει κανείς σοβαρά ότι η Ν.Δ. μπορεί να ξεπεράσει το 35%;
Το τρίτο:
ακόμη και αν η Ν.Δ. αναδειχθεί νικήτρια και ενισχύσει το ποσοστό της, με
ποιους θα συνεργαστεί, μήπως με τους πρώην εταίρους που θα έχει
εξευτελίσει και αποδυναμώσει;
Γι’ αυτό σας λέω, φοβάμαι ότι πάμε να δικαιώσουμε την αφέλεια της Ναόμι.
(Της λάθος Ναόμι, διότι η σωστή Ναόμι, όπως ξέρουμε και από τον πρόεδρο
Αλέξη, είναι η Κάμπελ...).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου