Tου ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Guten tag, κύριε πρόεδρε. Wilkommen. Χαίρομαι που σας γνωρίζω. Δεν σας
κρύβω ότι είχα μεγάλη περιέργεια. Τον τελευταίο χρόνο έχω ακούσει και
διαβάσει πολλά για εσάς. Θα μπορούσατε να πείτε ότι έχω αναγκαστεί να
γίνω ειδικός στην ελληνική περίπτωση.
Εμαθα ότι έρχεστε για να μας σταματήσετε. Θέλετε, είπατε, «να γίνετε ο
κόκκος στα γρανάζια της γερμανικής υπερδύναμης». Χα χα χα... Ωραία
μεταφορά. Δοκιμασμένη. Μην ανησυχείτε, δεν το παίρνω προσωπικά. Εχετε
πει και χειρότερα. Οτι «εκπροσωπούμε την Ευρώπη της βαρβαρότητας». Οτι
σας επιβάλλουμε «κοινωνικό ολοκαύτωμα». Αντιλαμβάνομαι τον υπαινιγμό.
Ξέρω όμως ότι στην πολιτική, για να επιτύχει η μακροπρόθεσμη στρατηγική
μας, λέμε και καμιά χοντράδα. Ακόμη κι εγώ, που πολιτεύομαι σε μια
δημοκρατία πολύ λιγότερο άστατη από τη δική σας, έχω παίξει θέατρο για
να υπηρετήσω τις δύσκολες αποφάσεις μας για την Ευρώπη. Εχω υποχρεωθεί
να το παίζω ο σκληρός παιδονόμος της Ελλάδας για να κατευνάσω τους
ευρωσκεπτικιστές στο κόμμα μου. Γι’ αυτό, όταν ακούω να μας περιγράφετε
ως σαδιστικά τέρατα, δεν δίνω σημασία. Καταλαβαίνω ότι το κάνετε για την
πελατεία σας.
Ομως σήμερα εδώ είμαστε μόνοι, εγώ κι εσείς. Και δεν με νοιάζει τι
αφήγηση ηρωική σκοπεύετε μετά να πουλήσετε στους δημοσιογράφους. Με
νοιάζει να μάθω πραγματικά τι πιστεύετε. Με νοιάζει να μάθω αν βλέπετε
άλλον δρόμο εκτός της Ευρώπης. Αν στ’ αλήθεια την αποστρέφεστε ως
νεοφιλελεύθερη συμπαιγνία. Αν με την ίδια ευκολία θα μπορούσατε να
φανταστείτε τη χώρα σας αλλού, εκτός Δύσης, στη φτερούγα της Ρωσίας, στο
υπόδειγμα της Λατινικής Αμερικής.
Δεν σας αρέσω, αλλά η Ιστορία μας, η κοινή μας Ιστορία, μας καταδικάζει
τουλάχιστον να γνωριστούμε. Αυτό ήταν το πρώτο που μου έμαθε, κύριε
πρόεδρε, η κρίση. Μπορεί να μη σας αρέσει, αλλά η μοίρα μας είναι
δεμένη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου