Της Ειρήνης Καρανασοπούλου
Από τις εκλογές - τις... διπλές και μετά- έχει κανείς την εντύπωση ότι η Ελλάδα ζει μια δική της πλασματική πραγματικότητα, όπου όλα είναι περίπλοκα, γρίφοι και συνωμοσίες. Στην άλλη πραγματικότητα, αυτή του ορθολογισμού και των δεδομένων, τα πράγματα είναι απλά -μια εξίσωση με συγκεκριμένα στοιχεία, η επίλυση της οποίας δεν οδηγεί παρά σε ένα και μόνο συμπέρασμα: ότι η «ώρα μηδέν» έχει πλησιάσει πολύ κοντά. Το αν εμείς επιλέγουμε τη στάση «των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν», είναι καθαρά δική μας επιλογή.
Ας δούμε, λοιπόν, τις παραμέτρους της εξίσωσης (για να μη νοιώθουμε ότι ανακαλύπτουμε την πυρίτιδα όταν το πρακτορείο Reutes αναφέρει κάτι που ο κόσμος το΄ χει τούμπανο, ότι δηλαδή έκθεση της τρόικα δεν πρόκειται να υπάρξει πριν από το Νοέμβριο):
1. Η έκθεση της τρόικας -κι η απόφαση των δανειστών για την εκταμίευση της επόμενης δόσης των 30 και πλέον δισ.- δεν μπορεί να συνταχθεί πριν αποφασίσουν Ευρωπαίοι και ΔΝΤ τι θα κάνουν με δυο κρίσιμα ζητήματα που έχουν ενσκήψει σχετικά με την Ελλάδα.
Από τις εκλογές - τις... διπλές και μετά- έχει κανείς την εντύπωση ότι η Ελλάδα ζει μια δική της πλασματική πραγματικότητα, όπου όλα είναι περίπλοκα, γρίφοι και συνωμοσίες. Στην άλλη πραγματικότητα, αυτή του ορθολογισμού και των δεδομένων, τα πράγματα είναι απλά -μια εξίσωση με συγκεκριμένα στοιχεία, η επίλυση της οποίας δεν οδηγεί παρά σε ένα και μόνο συμπέρασμα: ότι η «ώρα μηδέν» έχει πλησιάσει πολύ κοντά. Το αν εμείς επιλέγουμε τη στάση «των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν», είναι καθαρά δική μας επιλογή.
Ας δούμε, λοιπόν, τις παραμέτρους της εξίσωσης (για να μη νοιώθουμε ότι ανακαλύπτουμε την πυρίτιδα όταν το πρακτορείο Reutes αναφέρει κάτι που ο κόσμος το΄ χει τούμπανο, ότι δηλαδή έκθεση της τρόικα δεν πρόκειται να υπάρξει πριν από το Νοέμβριο):
1. Η έκθεση της τρόικας -κι η απόφαση των δανειστών για την εκταμίευση της επόμενης δόσης των 30 και πλέον δισ.- δεν μπορεί να συνταχθεί πριν αποφασίσουν Ευρωπαίοι και ΔΝΤ τι θα κάνουν με δυο κρίσιμα ζητήματα που έχουν ενσκήψει σχετικά με την Ελλάδα.
Το ένα είναι το περίφημο
"χρηματοδοτικό κενό", στο οποίο αναφέρθηκε κι η Κριστίν Λαγκάρντ, της
τάξης των 20 - 30 δισ., και το οποίο κατά το ΔΝΤ θα πρέπει να καλυφθεί
από τους Ευρωπαίους. Αυτό θα σημαίνει νέα έγκριση από τα κοινοβούλιά
τους, περιλαμβανομένου του γερμανικού. Κι αυτό με τη σειρά του σημαίνει
κραδασμούς στο κυβερνητικό στρατόπεδο της Γερμανίας, ακόμη κι αν
ακολουθηθεί η λύση - πακέτο, της έγκρισης δηλαδή με κοινή απόφαση των
χρημάτων που χρειάζεται η Ισπανία, η Ελλάδα κι η Κύπρος. Δεν είναι να
απορεί κανείς που η κ. Μέρκελ ουδόλως ενθουσιάζεται στην προοπτική!
Το δεύτερο ζήτημα είναι η περίφημη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους -θέμα που υποχρεούται να καλύψει η έκθεση της τρόικας. Και το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, με βάση όλα τα στοιχεία, όσο κι αν ωραιοποιηθούν, δεν μπορεί να παρουσιασθεί ως βιώσιμο -ότι εν ολίγοις το 2020 θα είναι 120% του ΑΕΠ. Σε αυτό θα έπρεπε να είμαστε και ολίγον ψυλλιασμένοι -η τελευταία έκθεση της τρόικας προέβλεπε ότι το πρόγραμμα είναι εξαιρετικά ευαίσθητο σε καθυστερήσεις. Κι εμείς από τότε μόνο σε καθυστερήσεις έχουμε επιδοθεί. Ως εκ τούτου, το ΔΝΤ (το οποίο έχει "μετόχους", χώρες - μέλη) θα είναι υποχρεωμένο να αποσυρθεί από τη χρηματοδότηση της Ελλάδας -παρεκτός κι αν οι Ευρωπαίοι δεχθούν όχι απλώς να δώσουν περισσότερα χρήματα στην Ελλάδα -εκείνα τα 30 δισ. που λέγαμε- αλλά δεχθούν να υποστούν και hair cut στα δάνεια που έχουν δώσει και σε αυτά που έχει δώσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Περιττό να ειπωθεί ότι η Γερμανίδα καγκελάριος, εξ όσων μαθαίνουμε, ούτε καν να το συζητήσει δε δέχθηκε όταν της το ζήτησε αυτό η κ. Λαγκάρντ.
2. Ολα τα παραπάνω ασφαλώς δε μπορούν να διατυπωθούν και να φθάσουν στο επίπεδο της κάθαρσης -με όποιο τρόπο- πριν από τις αμερικανικές εκλογές. Ουδείς επιθυμεί την παραμικρή αναταραχή στη διεθνή οικονομία ή τις αγορές πριν πάνε οι Αμερικανοί να ψηφίσουν -και το Βερολίνο το έχει υποσχεθεί αυτό στην Ουάσιγκτον. Η αναβολή, ωστόσο, της ελληνικής κρίσης δε μπορεί να τραβήξει κι αιωνίως. Οι υπεραισιόδοξοι των Βρυξελλών ελπίζουν σε μια προσωρινή λύση μέχρι τις γερμανικές εκλογές -κι οι πιο ρεαλιστές μιλούν για μια παράταση «προκειμένου να διευθετηθούν οι δέουσες υποθέσεις και να μειωθούν οι κραδασμοί» μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου.
3. Στο παραπάνω σκηνικό, μοιάζουν εκτός τόπου και χρόνου -κι εκτός πραγματικότητας- οι μεγαλοστομίες περί "διαπραγμάτευσης" που κάνει η ελληνική κυβέρνηση για επιμήκυνση του χρόνου, προκειμένου να υπάρξει κάποια χαλάρωση των μέτρων κλπ κλπ. Ο χρόνος ούτως ή άλλως απαιτείται και χωρίς χαλάρωση -αλλά δεν αρκεί μόνον ο χρόνος. Εκτός πραγματικότητος είναι επίσης οι συζητήσεις περί "επιτάχυνσης" των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων -όταν στην ουσία δεν πήραν μπρος ποτέ και για αυτό η ύφεση κι η ανεργία είναι εκεί που είναι. Οσο για το περίφημο πακέτο των 11,5 δισ., όταν τελικώς θα επέλθει η συμφωνία μεταξύ κυβερνητικών εταίρων και τρόικας, θα είναι όχι απλώς αργά -αλλά εκτός θέματος!
Το δεύτερο ζήτημα είναι η περίφημη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους -θέμα που υποχρεούται να καλύψει η έκθεση της τρόικας. Και το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, με βάση όλα τα στοιχεία, όσο κι αν ωραιοποιηθούν, δεν μπορεί να παρουσιασθεί ως βιώσιμο -ότι εν ολίγοις το 2020 θα είναι 120% του ΑΕΠ. Σε αυτό θα έπρεπε να είμαστε και ολίγον ψυλλιασμένοι -η τελευταία έκθεση της τρόικας προέβλεπε ότι το πρόγραμμα είναι εξαιρετικά ευαίσθητο σε καθυστερήσεις. Κι εμείς από τότε μόνο σε καθυστερήσεις έχουμε επιδοθεί. Ως εκ τούτου, το ΔΝΤ (το οποίο έχει "μετόχους", χώρες - μέλη) θα είναι υποχρεωμένο να αποσυρθεί από τη χρηματοδότηση της Ελλάδας -παρεκτός κι αν οι Ευρωπαίοι δεχθούν όχι απλώς να δώσουν περισσότερα χρήματα στην Ελλάδα -εκείνα τα 30 δισ. που λέγαμε- αλλά δεχθούν να υποστούν και hair cut στα δάνεια που έχουν δώσει και σε αυτά που έχει δώσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Περιττό να ειπωθεί ότι η Γερμανίδα καγκελάριος, εξ όσων μαθαίνουμε, ούτε καν να το συζητήσει δε δέχθηκε όταν της το ζήτησε αυτό η κ. Λαγκάρντ.
2. Ολα τα παραπάνω ασφαλώς δε μπορούν να διατυπωθούν και να φθάσουν στο επίπεδο της κάθαρσης -με όποιο τρόπο- πριν από τις αμερικανικές εκλογές. Ουδείς επιθυμεί την παραμικρή αναταραχή στη διεθνή οικονομία ή τις αγορές πριν πάνε οι Αμερικανοί να ψηφίσουν -και το Βερολίνο το έχει υποσχεθεί αυτό στην Ουάσιγκτον. Η αναβολή, ωστόσο, της ελληνικής κρίσης δε μπορεί να τραβήξει κι αιωνίως. Οι υπεραισιόδοξοι των Βρυξελλών ελπίζουν σε μια προσωρινή λύση μέχρι τις γερμανικές εκλογές -κι οι πιο ρεαλιστές μιλούν για μια παράταση «προκειμένου να διευθετηθούν οι δέουσες υποθέσεις και να μειωθούν οι κραδασμοί» μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου.
3. Στο παραπάνω σκηνικό, μοιάζουν εκτός τόπου και χρόνου -κι εκτός πραγματικότητας- οι μεγαλοστομίες περί "διαπραγμάτευσης" που κάνει η ελληνική κυβέρνηση για επιμήκυνση του χρόνου, προκειμένου να υπάρξει κάποια χαλάρωση των μέτρων κλπ κλπ. Ο χρόνος ούτως ή άλλως απαιτείται και χωρίς χαλάρωση -αλλά δεν αρκεί μόνον ο χρόνος. Εκτός πραγματικότητος είναι επίσης οι συζητήσεις περί "επιτάχυνσης" των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων -όταν στην ουσία δεν πήραν μπρος ποτέ και για αυτό η ύφεση κι η ανεργία είναι εκεί που είναι. Οσο για το περίφημο πακέτο των 11,5 δισ., όταν τελικώς θα επέλθει η συμφωνία μεταξύ κυβερνητικών εταίρων και τρόικας, θα είναι όχι απλώς αργά -αλλά εκτός θέματος!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου