ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σόιμπλε, δώσε κι άλλο πόνο στον γραικύλο λαό των σημερινών βλαμμένων νεοελλήνων αποφοίτων της Σχολής Μενεγάκη-Καρανίκα !

Γράφει η Ιόλη Πιερίδη

Θεέ μου (είμαι και άθεη!) πόσο γραικύλος λαός!!!

Πόσο αξίζει στους ανοήτους Ελληνάρες αυτό που τους συμβαίνει.

Αγαπητέ Σόιμπλε δώστους κι άλλο πόνο. Δώσε πόνο στους υπαλλήλους του κρατικού μηχανισμού που στέλνουν φακέλους βόμβες στον Λουκά Παπαδήμο ο οποίος έκανε μια προσπάθεια να μεταρρυθμίσει το διεφθαρμένο πελατειακό κράτος και έπρεπε να τιμωρηθεί γι΄αυτό.

Δώσε πόνο στα ανόητα ανθρωπάρια, τις οδαλίσκες μιας χούφτας θαλασσοδανεισμένων μηντιαρχών, οι οποίοι δεν ξέρουν τι γράφουν, τι λένε, τι εύχονται. Δεν είναι το σκοτάδι της ψυχής τους και η πνευματική τους αναπηρία εκείνη που τρομάζει. Είναι το γεγονός ότι οι ηλίθιοι βλαμμένοι, ψεκασμένοι Ελληνες αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Το Μνημόνιο γεννά δεκάδες χιλιάδες νέους ψεκασμένους Ελληνες που εξαπλώνονται επικίνδυνα στην ατμόσφαιρα.

Θέλω να σας μεταφέρω την σκηνή που μου περιέγραψε ένας φίλος μου πριν λίγο. Ο άνθρωπος περπατούσε σε ένα δρόμο της Βούλας και για κάποιο λόγο γλίστρησε και έπεσε στο σημείο που βρισκόταν η στάση ενός σχολικού. Καθώς ήταν πεσμένος στο πεζοδρόμιο σταμάτησε το σχολικό για να πάρει έναν 11χρονο μαθητή. Ο μαθητής κοίταξε τον πεσμένο άνθρωπο δεν έδωσε σημασία και ανέβηκε στο σχολικό σαν να μην έτρεχε τίποτε. Γύρευε τι του έχουν διδάξει οι οξυδερκείς γονείς του οι οποίοι με την σειρά τους είναι πνευματικά παιδιά του Κοντομηνά, του Κυριακού, του Μπόμπολα, του Κουρή.

Η παιδεία των σημερινών βλαμμένων νεοελλήνων που στέλνους τους φακέλους βόμβες είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η βία ως ελευθερία έκφρασης

Της Μαρίας Dawkinson

Το ξέπλυμα του ποινικού: η βλακεία. Τα παιδιά με τις μολότοφ, ανώριμα. Οι ενήλικες με τις προτροπές για βία, βλάκες. 

Κάπου πρέπει να υπάρχει η νομοθεσία που να διαχωρίζει την ανωριμότητα και τη βλακεία από τις ποινικές πράξεις που υπονομεύουν τις ζωές των αποδεκτών της βίας. Έτσι είθισται σε μια οργανωμένη κοινωνία. Αλλιώς όλοι θα ξεπλένονταν από κάποια διάγνωση και τα θύματα θα ζώνονταν με κουμπούρια για αυτοάμυνα.
 

Καθ' έξιν δολοφόνος, διπολικός με σχιζοφρένεια. Παιδί που κάνει bullying στους συμμαθητές του, κακά παιδικά χρόνια. Σαδιστής σύζυγος, κακοποιημένος από τους γονείς του. Όλοι έχουμε μια δικαιολογία ως ελαφρυντικό για τις πράξεις μας και όλοι έχουμε μια ψυχική διαταραχή που ερμηνεύει απόλυτα τα αδικήματά μας. Όμως, όταν ζούμε μαζί σε ένα κοινωνικό σύνολο, πρέπει να δίνουμε τη δυνατότητα και στα θύματα να μπορούν να επιβιώσουν. Όχι;  

Όταν λοιπόν οι θύτες έχουν μια δικαιολογία για τα πεπραγμένα τους, πρέπει και οι αποδέκτες της βίας (όποια μορφή και να έχει αυτή) να έχουν το δικαίωμα να μην την υφίστανται. 

Ο ποινικός κώδικας είναι η απάντηση, από την εποχή του Χαμουραμπί. Αυτονόητα πράγματα.
 

Η ανθρωπότητα εξελίχθηκε από τότε, ευτυχώς. Οι ισορροπίες εξετάστηκαν πολύ από τα διάφορα νομικά συστήματα, και στις μέρες μας δεν υπάρχει το 'κλέβει χέρι, κόβω χέρι' (τουλάχιστον στη Δύση). Ευτυχώς. Υπάρχει το κλέβει χέρι, έχουμε νόμους που αποδίδουν συγκεκριμένη ποινή στην κλοπή και όλα τα άλλα ποινικά αδικήματα, ανάλογα με τη σοβαρότητά τους.

Σήμερα, υπάρχει μια σύγχυση που έχει να κάνει με την ελευθερία του λόγου και την ελευθερία της έκφρασης, όμως. Η ερμηνεία της ελευθερίας είναι πολύ ελεύθερη. Τόσο, που να μας κάνει να αμφισβητούμε αν κάτι ποινικό είναι απλά πολιτική θέση ή έκφραση αυτοδιάθεσης.

Οι άνθρωποι που εκθέτουν σε βία τον κόσμο και στοχεύουν ιδιωτική και δημόσια περιουσία αντιμετωπίζονται ως αντικαθεστωτικοί, αντιμνημονιακοί ή απλά ελεύθερα εκφραζόμενοι ανήλικες και αφήνονται ελεύθεροι, με ελαφρυντικό την ιδεολογία, για να αναπαράγουν τη συμπεριφορά τους. 

Οι άνθρωποι που επιβραβεύουν τη βία και την υποκινούν, αντιμετωπίζονται ως ενεργά πολιτικά όντα ή απλά ανόητοι και απαλλάσσονται λόγω ανοησίας. 

Κάπου παρακάμπτεται 'λογικά' και με 'πολιτική ορθότητα' ο ποινικός κώδικας, στο βωμό της ελευθερίας της έκφρασης.  

Αλλά ποιας ελευθερίας ακριβώς, του θύτη ή του θύματος;  

Σε μια ελεύθερη κοινωνία πρέπει όλοι να έχουν ίσα δικαιώματα. Αλλιώς δεν είναι ελεύθερη και  απλά εξυπηρετεί κάποιους συγκεκριμένους ευνοούμενους, εις βάρος των μη ευνοούμενων.

Η δικαιοσύνη στη δημοκρατία είναι ανεξάρτητη εξουσία για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Να αφήνει στην άκρη τις υποκειμενικές ερμηνείες και τις παρερμηνείες και να πράττει το ορθό, κατά τον κώδικα που υπηρετεί. Η εναλλακτική, θα ήταν απόλυτη ανομία.

Η δικαιοσύνη πρέπει να παρεμβαίνει στην προτροπή βίας και στη στοχοποίηση ανθρώπων. Εκείνοι που νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να απειλούν και να θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές των άλλων με τον οποιονδήποτε τρόπο, πρέπει να αντιμετωπίζονται όπως προβλέπει η νομοθεσία (αρ. 333 Π.Κ., μέχρι ένα χρόνο φυλάκιση, εξαγοράσιμη). Γιατί...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Υπερασπιστές της βίας, ενωθείτε!

Γράφει ο  Κωνσταντίνος Δούβλης 
Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας/Εγκληματολογίας    (PhD  in  Sociology  of  policing,  University  of  Essex, UK), ειδικευμένος σε θέματα Ασφάλειας, Αστυνόμευσης και Ποινικού Συστήματος στις ΗΠΑ (Loyola  University  of  Chicago.)

 

Σε πρόσφατο άρθρο μου για τη βία, είχα αναφέρει πως δεν μπορεί να υπάρξει και να εδραιωθεί αν δεν βρει πρόσφορο έδαφος. Αν δεν υπάρχει σημαντικό τμήμα της κοινωνίας που θεωρεί ότι είναι αποδεκτή επιλογή και μέσο "αντίστασης" απέναντι σε όποιον ή οτιδήποτε θεωρούμε ότι μας καταπιέζει.

Μέσα στα πολύ θετικά σχόλια που εισέπραξα υπήρξαν και αντίθετες (καλοδεχούμενες) φωνές που παρατήρησαν ότι δεν υπάρχει κοινωνική αποδοχή της βίας και πως πολλοί αντιδρούν. Απάντησα ότι κοινωνικές αντιδράσεις εναντίον της βίας δεν βλέπω πουθενά (παρά μόνο κοινότοπες, χλιαρές και "πολιτικώς ορθές" δηλώσεις) και πως ακόμα και αν η πλειοψηφία είναι εναντίον, παραμένει σιωπηλή άρα ανύπαρκτη.

Το φαινόμενο δεν είναι πρόσφατο και έχει ως ορμητήριο το εφηβικό, ανώριμο και πρωτόγονο θυμικό μας.  Αρκεί να θυμηθούμε πόσοι έλεγαν "καλά να πάθουν" για τα θύματα της 11ης Σεπτεμβρίου. Πόσοι συμψήφιζαν την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ με τα αθώα θύματα των Δίδυμων Πύργων. Πόσοι υποκριτικά έλεγαν "λυπηρό είναι... ΑΛΛΑ..." και ακολουθούσε πλήρης υπεράσπιση των τρομοκρατών. Θυμάμαι πώς τότε είχα μόλις επιστρέψει από τις ΗΠΑ όπου σπούδαζα και με το που τολμούσα να ψελλίσω κάτι αμέσως δεχόμουν επίθεση ως... πράκτορας (!) της Αμερικάνικης Πρεσβείας ή οπαδός του... διεθνούς Σιωνισμού!  Είμαι βέβαιος πως κάποιοι από εσάς γελάτε αλλά δυστυχώς και το γέλιο μας απέναντι στις γελοιότητες δείχνει ανοχή...

Θυμάμαι επίσης πόσοι έλεγαν το κυνικό και απάνθρωπο "καλά του έκαναν" κάθε φορά που είχαμε ένα θύμα της 17 Νοέμβρη. Στα καφενεία της εποχής, γινόντουσαν ενδελεχείς αναλύσεις σχετικά με το παρελθόν του θύματος και τα... πορίσματα ενοχής ήταν σχεδόν καθολικά! "Μασόνος", "πλουτοκράτης", "τραπεζίτης" ήταν οι "κατηγορίες" αυτών των ιδιότυπων λαϊκών δικαστηρίων που νομιμοποιούσαν εκτελέσεις και απέδιδαν ιδιότητες Ιαβέρη στους δολοφόνους που εν μια νυκτί γίνονταν  λαϊκοί ήρωες.

Δεν άργησε αυτή η κοινωνική επιταγή να βρει τους πολιτικούς της εκφραστές. Δεν είναι μυστικό ότι οι σημερινοί κυβερνώντες ήταν πρωτοπόροι στη ρητορική μίσους στα αντιπολιτευτικά τους χρόνια. Κάθε βίαιη πράξη βαφτιζόταν "δικαιολογημένη αντίδραση του καταπιεσμένου λαού". Κάθε ξυλοδαρμός πολιτικού "λαϊκό ξέσπασμα". Κάθε παρανομία "πράξη αντίστασης". Αν ανατρέξει κανείς στις αναρτήσεις κυβερνητικών στελεχών όταν ήταν στην αντιπολίτευση θα ανατριχιάσει από την κυνική και απροκάλυπτη υπεράσπιση της βίας ως μέσο πολιτικής αλλαγής. Σημαίνον  στέλεχος και πρώην υπουργός της συγκυβέρνησης αναφέρει πως "μόνο η βία θα μας σώσει" και θεωρεί πως "λάθος άτομα σκότωνε η 17 Ν" (!) εννοώντας πως ο Λουκάς Παπαδήμος (τον οποίο σε ανάρτηση του λίγο πριν καθύβριζε αισχρά) θα έπρεπε να είναι ανάμεσα σε αυτούς!

"Βία στη βία της εξουσίας" ακούγαμε (και ακούμε) συνεχώς. Οι σημερινοί κυβερνώντες μας έλεγαν ότι βρισκόμαστε "υπό κατοχή" και πρέπει να αντιδράσουμε "δυναμικά".  

Όταν υπεύθυνοι (;) πολιτικοί ταγοί ξεστομίζουν τέτοιες εκφράσεις, αυτομάτως παρέχουν νομιμοποιητικό πλαίσιο στον μέσο πολίτη να συμπεριφερθεί με λογική "αντάρτη" που πολεμάει στρατό κατοχής. Κάθε μορφή βίας θεωρείται θεμιτή. Απ το να μη πληρώνεις διόδια μέχρι να δέρνεις πολιτικά στελέχη. Όλα "παίζουν" σε μια αρένα Ρωμαϊκού τύπου όπου ο πιο σκληρός κερδίζει και οι αντίπαλοι του δεν ηττώνται απλώς αλλά εξαϋλώνονται. 

Το 'χω ξαναγράψει και συνεχίζω. Η βία μας αρέσει! Όσο σκληρό και αν ακούγεται! Στον παράξενο και στρεβλό αξιακό μας κώδικα η βίαιη συμπεριφορά καταδεικνύει "τόλμη", "ανδρεία", "μαχητικότητα". Όποιος δεν αντιδρά βίαια, είναι πιόνι του συστήματος, συμβιβασμένος και άξιος της μοίρας του. 

Απέναντι στους Νόμους και στο Πολίτευμα, αντιδρούμε απαξιωτικά σαν να πρόκειται για συνθήκες που μας έχουν επιβληθεί και έχουμε "χρέος" να τις εξοβελίσουμε. Κάθε φορά που μιλάω στους φοιτητές μου για την Κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία και τα πλαίσια (ναι, υπάρχουν και αυτά) που λειτουργεί, ακούω μετά λύπης μου καφενεϊακού τύπου σχόλια όπως "δάσκαλε τι μας λες, ποια δημοκρατία; Μας καταπιέζουν και πρέπει να τους τσακίσουμε"!  

Όταν ρωτώ "ποιοι σας καταπιέζουν, γιατί σας καταπιέζουν και πώς ακριβώς σκοπεύετε να τους τσακίσετε" απαντούν "όλοι, επειδή μας μισούν, και θα τους τσακίσουμε με οποιοδήποτε τρόπο"! 

Όλοι εναντίον όλων, χωρίς λογική και με διάθεση να γίνουν "όλα κούγκι" όπως έλεγαν κάποια κυβερνητικά στελέχη.  

Γιούρια με το γιαταγάνι στο χέρι και όποιος μείνει όρθιος επιβάλλεται!

Ιδού το αυγό του φιδιού! Νέα παιδιά, μπολιασμένα με μίσος έτοιμα να γίνουν πρόθυμα εργαλεία βίας. Νεανικές ψυχές με απόλυτη περιφρόνηση για το Νόμο καθοδηγούμενες από ένα θυμικό που απλώς θέλει να καταστρέψει κάθε τι αντίθετο.

Ας πούμε όμως πώς δεν είναι όλοι έτσι. Ας το ελπίσουμε να μην είναι… Έστω ότι ένα παιδί αντιλαμβάνεται πώς λειτουργεί η συντεταγμένη πολιτεία, το κράτος και οι νόμοι. Πού θα βρει συμπαράσταση στις σκέψεις του;  

Ας σκεφτούμε σε ποιό κοινωνικό πλαίσιο κινείται. 

Οι δάσκαλοι του θεωρούν ότι μπορείς να ασκήσεις "βία στη βία της εξουσίας" επειδή τους έκοψαν τον μισθό. 

Οι γονείς του θεωρούν ότι πρέπει "να βάλουμε τους 300 της βουλής σε ένα καράβι και να το βουλιάξουμε γιατί μας πρόδωσαν"! (Προσέξτε: όχι να τους αλλάξουμε φέρνοντας καλύτερους αλλά να τους πνίξουμε!)

Οι φίλοι του  παρακολουθούν την πλειοδοσία κυνισμού και προτροπής σε βία από πολλά πολιτικά στελέχη και διαμορφώνουν τις πεποιθήσεις τους βάσει αυτών.  

Πώς μπορεί λοιπόν ο οποιοσδήποτε να βαδίσει κόντρα στο ρεύμα των καιρών;

Μοιραία θα αφομοιωθεί από την κυρίαρχη τάση!

Δεν έχω κάτι να προτείνω κλείνοντας. Έχω πολλάκις γράψει ότι το μόνο που μας απομένει είναι...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Eμποροι του μίσους

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Η βόμβα στα χέρια του Παπαδήμου έχει φυσικούς αυτουργούς. Ελπίζω να τους πιάσουν και να μην τους αντιμετωπίσουν με λογική Πάνου Λάμπρου «θα τα δούμε όλα, θα τα δούμε νομοθετικά. Σάββα Ξηρό, DNA, αποφυλακίσεις, όλα!».

 

Εχει όμως και ηθικούς αυτουργούς. Οι οποίοι, δυστυχώς, δεν θα συλληφθούν και δεν θα οδηγηθούν σε κανένα δικαστήριο ή φυλακή.

 

 

Είναι πολλοί. Είναι όλοι οι έμποροι του μίσους που από το 2011 και μετά σπέρνουν μίσος, διχασμό, ύβρεις και συκοφαντίες στην κοινωνία.

 

Είναι γνωστοί. Με τις φάτσες τους. Και τα ονόματά τους.

 

 

Πολιτικοί, συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι, κομπλεξικοί του καφενείου ή απλώς ψυχοπαθείς. Υπέθαλψαν το μίσος και χρησιμοποίησαν το μίσος για να αποκτήσουν δημοσιότητα και ακροατήριο. Για να ανέβουν σε μια εξουσία που τόσα χρόνια τους διέφευγε.

 

Εβρισαν, λοιδόρησαν, συκοφάντησαν, προπηλάκισαν, έδειραν.

 

 

Εως εδώ τίποτα καινούργιο. Ο «δωσίλογος» Παπαδήμος και ο «προδότης» Παπαδήμος είναι θύματά τους.

 

 

Περιέργως όμως η ασυλία τους απέναντι στη δικαιοσύνη δεν είναι πλεονέκτημα, ούτε λειτουργεί ως αμνηστία. Εκ των πραγμάτων, και αφού δεν υπάρχει άλλος τρόπος, θα ανταμειφθούν με το μίσος που έσπειραν.

 

Οσοι καλοπροαίρετοι αναρωτιούνται γιατί η πολιτική δυσκολεύεται να επιστρέψει σε μια κανονικότητα αγνοούν την προφανή απάντηση: επειδή το μίσος χωρίζει. Επειδή χωρίζει σε μονιμότερη βάση. Και επειδή ανταποδίδει.   

 

 

Επειδή βρίσκεται στο επίκεντρο όλων των συζητήσεων που γίνονται για συνεννόηση ή συναίνεση. «Με αυτούς, ποτέ!».

 

 

Με το μίσος εκείνων που μίσησαν πληρώνονται προκαταβολικά για τη βόμβα στον Παπαδήμο. Και αυτός ο λογαριασμός δεν έχει τέλος, ούτε πάτσι.  

 

Γι' αυτό άλλωστε πέφτουν σταθερά έξω όσοι προσπαθούν να αναλύσουν τα πολιτικά μας πράγματα με όρους τρέχουσας λογικής.

 

 

Η πραγματικότητα είναι ότι ανέβηκαν τόσο γρήγορα επειδή μισούσαν. Και ότι πέφτουν τόσο γρήγορα επειδή τους μισούν.

 

Διότι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: H σιωπή των ξεφτιλισμένων εθνικών αμνών και εριφίων - Δεν είναι «τρύπα» είναι «κρατήρας»

Tης ΜΑΡΙΑΝΑΣ ΠΥΡΓΙΩΤΗ

Η τρομοκρατική επίθεση κατά του πρ. Πρωθυπουργού και πρ. Διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδας, Λουκά Παπαδήμου επανέφερε στο προσκήνιο δύο μείζονα θέματα:  

Αυτό της τρίτης γενιάς τρομοκρατών και αυτό της αποτελεσματικότητας των αρχών ασφαλείας της χώρας. 

Ας μη μασάμε λοιπόν τα λόγια μας διότι ο πολιτικο-δημοσιογραφικός μηρυκασμός αποδεδειγμένα βλάπτει σοβαρά τη δημόσια υγεία…

Η τρίτη γενιά τρομοκρατών συνεχίζει να χτυπά, ενώ η πρώτη παριστάνει μέσα από τη φυλακή την «σοφή  τρομογεροντεία»  δίνοντας συνεντεύξεις και εκδίδοντας βιβλία.  Φυσικά το κάνει,  αφού αρκετοί επώνυμοι χρήσιμοι  ηλίθιοι αβαντάρουν  και ξεπλένουν την εγκληματική της δράση με πρόσχημα ιδεολογήματα δημοκρατικής υπερευαισθησίας. Και κάποιοι άλλοι επώνυμοι - όμως διόλου ηλίθιοι - χαϊδευόντουσαν με τους «πολιτικούς» εγκληματίες σε μια δημόσια επίδειξη αριστεροσύνης και αντισυστημικής μαγκιάς για ιδίον όφελος…

Ενώ όμως επί 4 δεκαετίες η τρομοκρατική δράση συνεχίζεται και τα θύματα αυξάνουν, σε μια πρωτοφανή για Ευρωπαϊκή, Δυτική χώρα ανώμαλη κατάσταση εσωτερικής ασφάλειας, η κοινωνία απλά δεν αντιδρά. 

Γιατί δεν αντιδρά; 

Διότι ένα μειοψηφικό πλην σημαντικό τμήμα της ανέχεται στην πραγματικότητα αυτή τη δράση παρότι τυπικά την καταδικάζει, ενώ το πλειοψηφικό τμήμα φρίττει από τον καναπέ του σπιτιού του…

Οι προσπάθειες να οργανωθεί μία έστω μία σοβαρή συγκέντρωση για να τιμηθεί η μνήμη των νεκρών της τρομοκρατίας και φυσικά να σταλεί το μήνυμα της μηδενικής κοινωνικής ανοχής στο φαινόμενο, έχουν αποτύχει παταγωδώς. Τα κόμματα, οι πολιτικοί, τα ΜΜΕ, οι φορείς, και άλλοι θεσμοί δεν κατόρθωσαν ή δεν θέλησαν ποτέ να συντονιστούν σε μια τέτοια ενέργεια. Αντίθετα έχουν ζαλίσει τα αυτιά της κοινωνίας με βλακώδεις στερεοτυπίες περί «καταδίκης της βίας» καθώς  «η δημοκρατία δεν φοβάται την τρομοκρατία»  κλπ κλπ. Αλήθεια δεν τη φοβάται;

Την Πέμπτη στο κέντρο της Αθήνας είδαμε κρανοφόρους με τσεκούρια μαχαίρια και μολότωφ να παίζουν «έλα αν σου βαστάει» με την ελληνική αστυνομία. Σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου οι τύποι θα είχαν βρεθεί με συνοπτικές διαδικασίες τρίτο υπόγειο στη ΓΑΔΑ και μετά την έκτιση της όποιας ποινής θα ένοιωθαν ότι σε κάθε βήμα τους θα υπήρχε η σκιά του κράτους ένα βήμα πίσω τους. Στην δική μας  χώρα πήγαν καμαρωτοί - καμαρωτοί στα σπίτια τους, τα ΜΑΤ στα δικά τους σπίτια και όλοι είναι χαρούμενοι που δεν έγινε καμιά στραβή να κορυφωθούν τα... «επεισόδια» και ζήσουμε τίποτε Δεκεμβριανά. Ένας φύλακας δημόσιου κτιρίου πάλι,  πήγε στο νοσοκομείο γιατί τον μαχαίρωσαν  αλλά αυτό δεν θεωρείται σοβαρό θέμα στη χώρα μας που δεν φοβάται την τρομοκρατία.

Και όχι δεν έγινε της τρελής στη Βουλή την επόμενη μέρα, δεν δημιουργήθηκε σάλος καθώς το συμβάν συνέπεσε με την απόπειρα δολοφονίας του Λουκά Παπαδήμου. 

Αντίθετα είδαμε...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η κρυφή γοητεία του Καραγκιόζη

Γράφει ο Παναγιώτης Περγαντάς

Οι ομιλίες των κυρίων Αλ. Τσίπρα και Π. Καμμένου στο ελληνικό κοινοβούλιο με αφορμή την πρόσφατη ψήφιση του τέταρτου μνημονίου, απέδειξαν το «μεγαλείο» της αριστερής προπαγάνδας. Οι κ. Τσίπρας και Καμμένος στις ομιλίες τους, δεν διαστρέβλωσαν απλά την αλήθεια αλλά προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα. Υιοθέτησαν πλήρως τη ρήση του Γκαίμπελς πως «η προπαγάνδα είναι σαν την τέχνη και δεν χρειάζεται να σέβεσαι την αλήθεια», και παρουσίασαν το ψέμα ως αλήθεια.  

Ο Α. Τσίπρας δεν αναφέρθηκε στα νέα μέτρα, αντίθετα προσπάθησε να αναδείξει τα δήθεν αντίμετρα. 

Ομοίως ο Π. Καμμένος δεν είπε κουβέντα για τις μειώσεις των συντάξεων και τις αυξήσεις των εισφορών, αλλά αναφέρθηκε στα επιδόματα των ένστολων.

 Ακόμα όμως και αυτή η πλήρης αντιστροφή των εννοιών αλήθεια και ψέμα, δεν αρκούσε για να ξεπεράσει κανείς την σκληρή πραγματικότητα της ψήφισης των νέων μέτρων. Για αυτόν τον λόγο ο Α. Τσίπρας, υιοθέτησε την τεχνική της προβολής, με την ψυχολογική έννοια του όρου, προκειμένου να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη. Ο όρος προβολή στην ψυχολογία, αναφέρεται σε έναν μηχανισμό άμυνας του εγώ, σύμφωνα με τον οποίο το άτομο υποθέτει ότι κάποιος άλλος έχει  τις ίδιες σκέψεις, συναισθήματα και αξίες με τον ίδιο.

Συνήθως η προβολή γίνεται προς άλλα πρόσωπα. Στην ομιλία του ο Αλ. Τσίπρας προέβαλε τα ψέματα και τις αυταπάτες του στον πολιτικό του αντίπαλο, τον Κ. Μητσοτάκη λέγοντας του πως, θα κρατήσει τις ομιλίες του για να τις παρουσιάσει το Μάιο του 2019, όταν θα είναι σε εξέλιξη η προεκλογική περίοδος για τις ευρωεκλογές. Ο Αλ. Τσίπρας ξεπερνώντας κάθε όριο κυνισμού, επέλεξε να αναφερθεί σε έναν τομέα που ο ίδιος και τα απροσχημάτιστα και εξωφρενικά ψέματά του, τον έχουν καταστήσει περίγελο.

Η κοινή γνώμη παρακολουθεί εδώ και καιρό παθητικά αυτόν τον ξεπεσμό. Μεγάλο μέρος των πολιτών αναρωτιούνται, πώς είναι δυνατόν να μην ντρέπονται;  

Πώς είναι δυνατόν να λένε τόσα ανενδοίαστα ψέματα; 

Πώς μπορούν και διαστρεβλώνουν την αλήθεια τόσο απροσχημάτιστα; Μήπως έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα;  

Για να δώσουν σχεδόν πάντα οι ίδιοι την απάντηση πως, είναι πολιτικοί και όπως όλοι οι πολιτικοί έτσι και αυτοί είναι απατεώνες και ψεύτες.

Αυτή η γενίκευση παρόλο που εμπεριέχει ένα λογικό σφάλμα, αποτελεί κοινή πεποίθηση που εξηγείται από την ολοένα και πιο συχνή εμφάνιση φαινομένων εξαπάτησης και λαϊκισμού στην πολιτική. Σήμερα είναι αλήθεια πως διεθνώς, έχει ενταθεί τόσο η προσπάθεια εξαπάτησης και υφαρπαγής της ψήφου των πολιτών μέσω της προπαγάνδας, όσο και ο επηρεασμός της ψυχολογίας της κοινής γνώμης με τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ολοένα και πιο συχνά, οι πολιτικοί κατακτούν την εξουσία λέγοντας ψέματα και παραπλανώντας τους πολίτες. Ολοένα και πιο συχνά, αναρριχώνται σε ύπατα αξιώματα πολιτικοί που δεν οραματίζονται την πρόοδο, που δεν στοχεύουν στην ευημερία του συνόλου αλλά στην κάλυψη προσωπικών τους αναγκών και ελλειμμάτων.

Οι λαϊκιστές πολιτικοί θέλουν την εξουσία για την εξουσία και λαϊκίζουν προκειμένου να την κατακτήσουν. 

Οι λαϊκιστές πολιτικοί εμφανίζονται πιο συχνά σε περιόδους κρίσεως και σε κοινωνίες διεκδικητικές που παρουσιάζουν μεγάλα ελλείμματα σε θέματα παιδείας. Εκεί βρίσκουν πρόσφορο έδαφος λέγοντας αυτά που θέλει να ακούσει ο «λαός», τάζοντας «λαγούς με πετραχήλια» υποδυόμενοι τους προστάτες των αδυνάτων, ενώ παράλληλα κατηγορούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους ως διεφθαρμένους και δοσίλογους.

Η πολιτική όμως είναι η τέχνη του εφικτού και όχι η τέχνη της εξαπάτησης και ως γνωστών, καμία κοινωνία δεν πήγε μπροστά βασιζόμενη στην εξαπάτηση. Όσοι λοιπόν επιλέγουν στην πολιτική τον εύκολο δρόμο του λαϊκισμού, είναι υποχρεωμένοι να ηττηθούν. Και αυτό διότι ο λαϊκισμός οδηγεί όσους τον υιοθετήσουν, αργά η γρήγορα στην απαξίωση και στη γελοιοποίηση. Η ήττα τους επέρχεται αναπόφευκτα, όταν η σκληρή πραγματικότητα των ανεπίλυτων προβλημάτων, οδηγήσει σε αδιέξοδο την κοινωνία. Μέχρι τότε αυτοί επιδίδονται συνεχώς σε ολοένα και μεγαλύτερες εκπτώσεις αξιών και ήθους, χωρίς να το αντιλαμβάνονται. Όταν οι κοινωνίες όμως πλησιάζουν το αδιέξοδο τότε οι πολίτες, αρχίζουν και αντιλαμβάνονται πως ο «Βασιλιάς» είναι γυμνός. 

Τη συνειδητοποίηση αυτή της κοινωνίας, τη δρομολογεί η μετατροπή του λαϊκιστή πολιτικού σε «Καραγκιόζη» μιας και ως γνωστόν στον πάτο του βαρελιού του λαϊκισμού, κυριαρχεί η κρυφή γοητεία του Καραγκιόζη.

Τα όρια αυτής της μετατροπής δεν είναι πάντα ξεκάθαρα. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο όμως, πως...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Γραβατωμένα χαιρετίσματα...

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")

Αυτή η ρημάδα η γραβάτα μούλιασε στον κακό καιρό αυτού του Μάη, που τον πληρώνουνε σ' ένα θανατηφόρο μείγμα πιστωτών, κεραυνών, χαλαζιού και πειθήνιων εκατό πενηντατριών ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ βουλευτών, όχι πια μόνο τα παιδιά κι οι γέροι, αλλά όλοι όσοι συμπόνεσαν περισσότερο έναν επιχείλιο έρπητα απ' ό,τι τον διπλανό τους. 

Πέφτει χοντρό χαλάζι, αλλά ακόμα χοντρύτερο δούλεμα, καθώς στην κεντρική αστική πολιτική σκηνή διαγωνίζονται κυβέρνηση κι αντιπολίτευση, κόμματα και κομματικοί φύλαρχοι, ποιος θα εξαργυρώσει πρώτος έστω και τμήμα της επιταγής του μέλλοντός μας.  

Αυτό το μέλλον, που δεν το χώρισε σε τάξεις ο ποιητής στο στίχο του, μοιάζει να μη σώζεται απ' την ξηρασία, όσο νερό κι αν πάρεις μαζί σου.

Και μιας κι ο λόγος για νερό, εμείς οι μεγαλύτεροι που μεγαλώσαμε με φανφάρες για την κολοσσιαία εκτροπή του Αχελώου, μένουμε με ξεραμένη γλώσσα, σκέτο παπούτσι που λέει κι ο λαός, καθώς πληροφορούμαστε την τιμολόγηση του ποτιστικού νερού για αγρότες ως προϋπόθεση να ξεχρεώσουμε τα προ δεκαετίας ζαρζαβατικά το 2060.

Την ώρα που υποκριτές και φαρισαίοι θρηνούν περισσότερο κι από τους συγγενείς σ' ένα θεόρατο, ογκώδες, ένα λεπτό σιγής, για τους έφηβους στην έκρηξη στο Μάντσεστερ, ένα μειράκιο δέκα εννιά χρόνων συλλαμβάνεται στη Ρω, νησίδα εσχατιά του τόπου μας, να διακινεί δυστυχισμένους μετανάστες! Ανθρωπέμπορας, ετών 19, καταμεσής πελάγου παραδίπλα από το καράβι που συνελήφθη να μεταφέρει εκρηκτικά απ' την Τουρκία στο Σουδάν και τώρα ελέγχεται στη Σούδα. Απ' τη φωτογραφία του Μπιν Λάντεν με σμόκιν στο Λευκό Οίκο έως τον Τραμπ να λικνίζεται με σαουδαραβική σπάθα στην τελετή εξοπλισμού όλων των χορηγών πολέμου. Πόσα λεπτά τρομοκρατικής σιγής έστειλαν νιάτα και μωρά μα στον τάφο, μα στη φυλακή.

Την ώρα που γράφω, η επίσημη ενημέρωση θέλει τον πρωθυπουργό μας να επιδιώκει συνάντηση με τον Τραμπ στα πλαίσια της Συνόδου του ΝΑΤΟ, εκεί όπου τα μαύρα κοράκια με τα νύχια τα γαμψά, τα γεράκια κι όλα τα αρπαχτικά, αναζητούν το δύο τοις εκατό του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος κάθε χώρας - μέλους ως συνεισφορά στην επίσημη τρομοκράτηση λαών. Ο τρόμος πουλάει και κυρίως καθηλώνει τις μάζες τις περισφιγμένες απ' τη «γραβάτα» που καθόλου συμβολικά σφίγγεται στο λαιμό τους.

Δεν ξέρω στ' αλήθεια πόσο διαφέρει ο διακινητής ανθρώπινων βομβών εξαθλίωσης και δυστυχίας απ' το βομβιστή, τον πυροβολητή, το χειριστή μη επανδρωμένου σκάφους που διαμελίζει την ικανότητα της ανθρωπότητας να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως τέτοια.

Η Τερέζα Μέι θύμωσε με τους Αμερικανούς γιατί της ξεμπρόστιασαν στοιχεία της έρευνας για την τραγωδία στο Μάντσεστερ. 


Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αποφάσισε, λένε, να συμβιβαστεί με το μεγάλο δανειστή. Το χαλάζι έγινε βροχή κι απ' την πολλή ελάφρυνση, τη συνεχώς επικείμενη του χρέους, ησύχασα, έβγαλα φτερά και πετάω. 


Είμαι πεπεισμένη πως...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Μετά το εξάμηνο της αυταπάτης

Toυ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Στην αρχή του χρόνου ο πρωθυπουργός υποσχέθηκε «ούτε ένα ευρώ επιπλέον μέτρα από όσα προβλέπει η συμφωνία». Τελικώς, και για να ανοίξει η συζήτηση για το χρέος, η κυβέρνηση αποδέχτηκε 4 δισ. επιπλέον μέτρα.  

Κατόπιν, τα νέα για το Eurogroup του Μαΐου που είχε ο πρωθυπουργός ήταν τόσο καλά –«too good to be true» είπε–, που σκόπευε οσονούπω να φορέσει γραβάτα. Τελικώς, στο Eurogroup, μας φόρεσαν «κουστούμι χωρίς γραβάτα», όπως ήταν και ο επιτυχής τίτλος της «Εφημερίδας των Συντακτών». «Δεν έχετε δίκαιο να λέτε ότι από την ελληνική κυβέρνηση υπήρξε υπεραισιόδοξη ρητορική τις προηγούμενες ημέρες», είπε στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών (23.5.2017) ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δημήτρης Τζανακόπουλος.

Στο εν λόγω Eurogroup υπήρξε η πρόταση Σόιμπλε να μπει το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, αλλά χωρίς χρήματα, έως ότου αποσαφηνιστεί το θέμα του χρέους, την οποία ο κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος απέρριψε ως ασαφή. Στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε την επόμενη μέρα (24.5.2017) από το υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, ο κ. Τσίπρας εμφανίστηκε να κάνει στροφή 180 μοιρών: «Ο στόχος να μπορέσει η χώρα με το πέρας του τρίτου προγράμματος τον Αύγουστο του 2018 να έχει δυνατότητα να δανείζεται από τις αγορές με σταθερά επιτόκια, είναι στρατηγικός στόχος και κάτι τέτοιο είναι κοντά. Αυτός ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί είτε πάρουμε μια λύση για το χρέος σαν αυτή που μας παρουσίασε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, και αρνηθήκαμε...».

Την επόμενη μέρα το Μέγαρο Μαξίμου κατηγορούσε τα ΜΜΕ ότι κατασκεύασαν την είδηση πως «ο πρωθυπουργός άλλαξε γνώμη και μία μέρα μετά τη μη αποδοχή της πρότασης (...) έκανε πίσω στο ζήτημα του χρέους και αποδέχτηκε την παραπάνω πρόταση».

Ισχύει πάντα η συμβουλή του πρώην εκπροσώπου του Λευκού Οίκου, που έλεγε «όταν όλα πάνε στραβά, ρίξε το φταίξιμο στον Τύπο». Αυτό κάνει και η κυβέρνηση, η οποία έχει μακρά προϊστορία στην παραπληροφόρηση.  

Το θέμα δεν είναι η συκοφάντηση των ΜΜΕ –έχουμε ακούσει τόσα και τόσα– αλλά οι πελαγοδρομήσεις του Μεγάρου Μαξίμου, το οποίο επαληθεύει το ρητό «αν δεν ξέρεις πού θέλεις να πας, το πιθανότερο είναι να βρεθείς εκεί που δεν θέλεις». 

Ακριβώς σε αυτό το σημείο βρίσκεται σήμερα η κυβέρνηση. Ενώ ξεκίνησε με το αντιμνημονιακό αφήγημα «λεφτά χωρίς μέτρα», βρέθηκε με «μέτρα δίχως λεφτά», την οικονομία γονατισμένη, τους φόρους και τις οφειλές των πολιτών προς το κράτος σε δυσθεώρητα ύψη, τα «κόκκινα» δάνεια να πληθαίνουν και τις επιχειρήσεις να κλείνουν η μία μετά την άλλη.

Βασικότερο πρόβλημα είναι πως...

ΕΠΙΦΑΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ: Και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ (Iσως το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΕΡΟ άρθρο που γράφτηκε για τον πρώην πρωθυπουργό που έφυγε χθες από τη ζώη πλήρης ημερών)

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Μέχρι προχθές, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πρέπει να ήταν ο τελευταίος εν ζωή άνθρωπος που συνυπήρχε στην ίδια φωτογραφία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Και ασφαλώς ένας από τους πιο τυχερούς που ανέπνεαν στον τόπο.

Εζησε έναν αιώνα, αφήνοντας ευδιάκριτο το αποτύπωμά του. Απόλαυσε την ισχύ της εξουσίας, την ασφάλεια του πλούτου και έπλεξε τα δάχτυλά του σε νήματα που χορηγούν δύναμη. Δημιούργησε πολιτική δυναστεία. Πίσω από το φέρετρο του θα στοιχηθεί μία πολυάριθμη γραμμή συγγενών εξ αίματος και εξ αγχιστείας. Και πολλά, πάρα πολλά βαφτιστήρια.

Συμμετείχε στην πολιτική ζωή για εξήντα χρόνια, ως ο άνδρας με τον μεγαλύτερο κοινοβουλευτικό βίο. Και εξέφρασε τους καιρούς του με τα ήθη και τους κώδικες τους. 

Ηταν σκληρός, κυνικός, ένας πολιτικός οργανισμός μαθημένος να επιβιώνει. Τα γεγονότα της Αποστασίας έριξαν σκιές στην ιστορική του παρακαταθήκη. Ωστόσο και η δική του εκδοχή, απέναντι στα πράγματα, είναι εξίσου ενδιαφέρουσα, πιθανώς και ισοβαρής, με την κυρίαρχη αφήγηση της παπανδρεϊκής πλευράς. Για αυτό και δεν είναι δυνατόν να αποτιμήσεις μία πολιτική μορφή αυτού του μεγέθους, έξω από την εποχή της.

Ναι, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ελέγχεται ιστορικά ως εκφραστής -και αυτός- του παλαιοκομματισμού, της οικογενειοκρατίας και του ρουσφετιού. Ομως, ποιος από τους πολιτικούς εξουσίας της εποχής του πολιτεύτηκε με διαφορετικό τρόπο;  

Και ο Μητσοτάκης, στην κρίσιμη στιγμή, πήγε και έκανε τον μεγάλο συμβιβασμό, που τότε έδειχνε ως η ύψιστη ανατροπή. Συγκυβέρνησε με την Αριστερά προκειμένου να εξοντώσει πολιτικά τον Παπανδρέου, όμως, ταυτοχρόνως, άνοιγε κουβέντα περί συναίνεσης σε μία εποχή που η Ελλάδα ήταν ανώριμη για να το συζητήσει.  

Αν η ιστορική αποτίμηση του πολιτικού του βίου λαμβάνει θετικό πρόσημο, είναι για τον κυνισμό του, δηλαδή την άλλη όψη της ειλικρίνειας, που επέδειξε, κυρίως κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του. 

Αν ο Μητσοτάκης κατάφερνε να περάσει τις αλλαγές στο Ασφαλιστικό και τις αποκρατικοποιήσεις, σήμερα η Ελλάδα θα ήταν μία διαφορετική χώρα. Αν επικρατούσε ο ρεαλισμός -και όχι ο πατριωτικός καιροσκοπισμός- στο Μακεδονικό, το θέμα θα είχε τελειώσει τότε, δεν θα σερνόταν ως σήμερα.

Ο Μητσοτάκης ήταν ο πρώτος υποψήφιος Πρωθυπουργός που μίλησε στον λαό περί λαϊκισμού, ασχέτως αν και ο ίδιος έφτασε να υπόσχεται φθηνά αυτοκίνητα.  

Διατύπωσε πρώτος τον όρο της «διαπλοκής», αλλά, ασφαλώς δεν ήταν αθώος του αίματος. Και αν θέλετε η ανατροπή του, ίσως στέρησε από τη χώρα την ευκαιρία να ακολουθήσει το ρεύμα αλλαγών που διέτρεξε την Ευρώπη μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Δεν είναι εύκολο να αποτιμηθεί πλήρως αυτή η προσωπικότητα από ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα στα οποία ενεπλάκη. Ο Μητσοτάκης προκαλεί τόσο ισχυρά φορτία που χρειάζεται απόσταση για να είναι το μάτι ευθύ και η κρίση δίκαιη.  

Η αλήθεια είναι ότι...

"Eπίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία" (Μέσα από ένα προφητικό video του Ράδιο Αρβύλα)

Σαν σήμερα (30/5/ΧΧΧΧ)

1889: Η γαλλίδα Ερμίν Καντόλ δημιουργεί τον πρώτο σύγχρονο στηθόδεσμο.

1941: O Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, κατεβάζουν από την Ακρόπολη τη γερμανική σημαία και αναρτούν την ελληνική.

1979: Οι Τούρκοι αξιώνουν με ψήφισμα να γίνει τζαμί η Αγία Σοφία.

1926: Γεννιέται ο Θανάσης Βέγγος

1431: Καίγεται στην πυρά η Ζαν Ντ' Αρκ (Ιωάννα της Λορένης), εθνική ηρωίδα της Γαλλίας και Αγία της καθολικής εκκλησίας

1778: Πεθαίνει ο Βολτέρος, φιλολογικό ψευδώνυμο του Φρανσουά Μαρί Αρουέ

1977: Πεθαίνει ο λογοτέχνης Βασίλης Ρώτας. Ηταν ο πρώτος που μετέφρασε στα ελληνικά όλα τα έργα του Σαίξπηρ.

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Είναι ηθικοί αυτουργοί όσοι καλλιεργούν την ρητορική του μίσους;

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ


Δημόσιοι υπάλληλοι και οι τρεις. Ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ. Γονείς. Συζητούν για την επίθεση στον Λουκά Παπαδήμο και λένε οτι δεν λυπούνται.  


Τους ρωτάνε γιατί;  


Απαντούν επειδή μας έβαλε στο Μνημόνιο.  


Τους ρωτάνε για τον Τσίπρα και εξηγούν ότι δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.  


Το περιστατικό είναι από το Facebook. Ανάλογα βρίσκει κανείς πολλά και με κάθε είδους επάγγελμα. Από πολιτικούς και δημοσιογράφους ως οδηγούς ταξί. 


Μπορείς να κάνεις λογική συζήτηση με αυτούς τους ανθρώπους;  


Προφανώς όχι.  


Να τους πείσεις με λογικά επιχειρήματα ότι κάθε εναλλακτική λύση θα ήταν χειρότερη; 


 Μα αν δεν το έχουν ήδη καταλάβει τι θα τους αλλάξει τη γνώμη; Ποιο Μνημόνιο; Το πέμπτο ή το δέκατο; 


 Άλλωστε δεν είναι αυτό το ζήτημα. Το ενδιαφέρον και το τρομακτικό είναι αυτή η κοινοτοπία του μίσους. Όχι το μίσος καθαυτό. Μίσος υπήρχε και θα υπάρχει. Αλλά η απουσία οποιασδήποτε αναστολής στο να εκφραστεί.


Η ιστορία του πολιτικού πολιτισμού θα μπορούσε να θεωρηθεί και σαν μια συνεχής προσπάθεια να ελεγχθεί το μίσος. Να μπουν όρια, δηλαδή κανόνες, στις πολιτικές αντιπαραθέσεις.  


Στην Ελλάδα είναι σαφές ότι για μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας τα όρια, δηλαδή ο πολιτισμός, έχουν καταρρεύσει. Κι όταν με τόση μεγάλη ευκολία υιοθετούν την ρητορική του μίσους, όχι άτομα του περιθωρίου αλλά πολίτες απολύτως ενταγμένοι στον κοινωνικό ιστό, τότε θα πρέπει να προβληματιστούμε. Το πέρασμα από ευυπόληπτος πολίτης σε χουλιγκάνο των τρομοκρατών δεν ειναι τόσο απλό, θέλει προετοιμασία.


Το πρώτο βήμα είναι να βρεθεί το αντικείμενο του μίσους. Χρειάζεται μια απλουστευτική πολιτική αντίληψη που να φορτώνει τις ευθύνες για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Προσοχή όχι απλώς να ασκείται κριτική στην στάση τους αλλά να τους προσδίδονται υπαρξιακά περίπου χαρακτηριστικά, να έχουν την αποκλειστικότητα της ευθύνης.  


Αυτό βρέθηκε εύκολα στο πρόσωπο του κ. Σόιμπλε και δευτερευόντως στην κ. Μέρκελ. Βοήθησε η αίσθηση της παντοδυναμίας της Γερμανίας κι έτσι οι αντιρρήσεις άλλων χωρών στην βοήθεια προς την Ελλάδα, η δύσκολη κατάσταση στην εσωτερική πολιτική ζωή  της Γερμανίας και φυσικά οι ελληνικές ευθύνες μπόρεσαν να αγνοηθούν. Με όπλο τον Σόιμπλε μπήκαν στο κάδρο και όλοι οι «συνεργάτες» του. Όπου συνεργάτες όσοι εκπροσωπούσαν την χώρα. Προφανώς αυτή η προσωποποίηση της ευθύνης πάτησε πάνω σε έναν απλουστευτικό πολιτικό λόγο που κυριάρχησε σε όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης. Είναι η μετάλλαξη μιας ισχυρής πολιτικής μας παράδοσης.


Και πάλι όμως αυτό δεν επαρκεί. Πολλοί νιώθουμε μίσος για πολλούς αλλά το κρατάμε μέσα μας. Έτσι μας διδάσκει η θρησκεία, η ανατροφή που παίρνουμε στο σχολείο, οι κανόνες συμπεριφοράς ακόμα και το αίσθημα αξιοπρέπειας που έχουμε. Δεν είναι σωστό να μισούμε.   


Για να το εκφράσουμε χωρίς καμία ντροπή χρειάζεται και πάλι ένα άλμα:  

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Με όποιους δάσκαλους καθίσεις...

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν ανόητοι που εκθειάζουν την βία. Σε καμιά πολιτισμένη χώρα όμως δεν γίνονται γραμματείς του μεγαλύτερου συνδικαλιστικού δημοσιογραφικού σωματείου και επί της ουσίας εκπρόσωποι όλου του δημοσιογραφικού κόσμου. Σε κάποια μέρη οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης ζυγίζουν την ψήφο τους και προσέχουν μην τυχόν και εκτεθούν από τις επιλογές τους.

Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν μάγκες βαρείς κι ασήκωτοι που θα γράψουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάτι εμετικό σαν το «Γκεσταμπιτες, μενουμεευρώπηδες, βαστασοϊμπλέδες ......μη χαίρεστε.... ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ...όσο καθυστέρηση κι αν μας παίξει ο αρχηγός σας.....δεν εχει πολύ χρόνο ακόμα ......». Πουθενά όμως στην Δύση αυτοί δεν θα γίνουν υπουργοί. Οι πρωθυπουργοί σοβαρών κυβερνήσεων, ζυγίζουν τις επιλογές που έχουν και προσέχουν μην τυχόν εκτεθούν από τους εκλεκτούς τους.


Φυσικά σε όλο τον κόσμο οι δημοσιογράφοι ξέρουν την διαφορά της τρομοκρατίας και  των μνημονίων. Γνωρίζουν, από τα διαβάσματα τους, την διαφορά μιας βόμβας από τα οικονομικά μέτρα.

Η αλήθεια είναι πως δεν απέτυχε η χώρα, απέτυχαν οι καθοδηγητές της, όλοι εκείνοι που είχαν καθήκον να ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος, να διδάσκουν το πρώτο και να εξοβελίζουν το δεύτερο. Όλοι αυτοί που είχαν καθήκον να διαβάσουν πριν γράψουν, να εντρυφήσουν στο παρελθόν πριν μιλήσουν για το μέλλον, να γνωρίζουν ότι η βία πρόσθεσε δεινά στις κοινωνίες, δεν έλυσε ποτέ κανένα πρόβλημα. Εκείνους που ξέρουν ότι οι πολιτικές των διαρκών ελλειμμάτων δεν έχουν ποτέ καλό τέλος και δεν ζητούν επιπλέον ελλείμματα για να μειωθούν τα προηγούμενα. Ή, τέλος πάντων, ξέρουν τι είναι έλλειμμα...


Στην Ελλάδα έχουμε: 


Συλλόγους διδασκόντων σε ΑΕΙ που ανακοίνωναν ότι οι πολίτες έχουν καθήκον να μην εφαρμόζουν ένα νόμο που ψηφίστηκε από τα 2/3 της Βουλής επικαλούμενοι το άρθρο 120 του Συντάγματος (σχετικό άρθρο: «Επαναστατική αεργία» και πολιτική θεωρία 12.02.2012)·  


Καθηγητές ΑΕΙ που μετά έγιναν υπουργοί που καταδίκαζαν μόνο «οποιαδήποτε μορφή βίας που δεν έχει κοινωνικό αντίκρισμα» (σχετικό άρθρο: Το δίκιο του κ. Κατρούγκαλου, 16.10.2013)·  


Υποψήφιους πρωθυπουργούς να διακηρύσσουν ότι η Κερατέα (των μολότοφ και των εμπρησμών) «είναι η πόλη-σύμβολο για όλη την Ελλάδα... αποτελεί ένα πρώιμο αντιμνημονιακό μοντέλο...» (σχετικό άρθρο: Το «πρώιμο αντιμνημονιακό μοντέλο», 10.06.2012 )· 


Δασκάλους των παιδιών μας που διδάσκουν ότι η παρανομία μιας κατάληψης «έχει νομιμοποιηθεί κοινωνικά στη συνείδηση τόσο των εργατικών σωματείων όσο και των κοινωνικών, πολιτικών και πολιτιστικών κινημάτων και ομάδων των Χανίων που αλληλοϋποστηρίχθηκαν στους δικαιωματικούς, μαθητικούς, περιβαλλοντικούς, εργατικούς, αντιρατσιστικούς και αντιφασιστικούς αγώνες της τελευταίας δεκαετίας στον νομό» (σχετικό άρθρο: Η ΕΛΜΕ Χανίων υπέρ κατάληψης στο Καστέλλι 25.05.2017 )· 


Δημοσιολόγους που έλεγαν «γεια στα χέρια τους» για τους δολοφόνους της 17 Νοέμβρη και επιφόνους τους που συνεχίζουν με διαφορετική φρασεολογία.


Με αυτούς τους δασκάλους έκατσε ο ελληνικός λαός και τέτοια γράμματα έμαθε. Και τώρα που η κρίση μάς έχει αλαλιάσει όλοι οι δάσκαλοι του γένους συμφωνούν: