Του Παύλου Αλεξιάδη
Κουράστηκε τόσον καιρό στο περιθώριο να είναι.
Και αν εμφανίστηκαν αντικαταστάτες του, όλοι αποδειχθήκαν ψευδοπροφήτες. Κανένας τους δεν φτούρησε. Κανένας δεν είχε την φινέτσα του.
Αχ! Οι ήμερες του ’10 και του’11 με την κάτω και την πάνω πλατεία και τον λαϊκισμό τους. Ω, ναι! Μέρες του ‘15 με τους θριάμβους, τις αγωνίες και τις κωλοτούμπες. Η νοσταλγία τον βαραίνει. Το δίχως άλλο έπρεπε να δράσει.
Έκαμε ίδρυμα και τα πεπραγμένα του κατέγραψε σε βιβλίο. Μόνον που το βιβλίο εκείνο περισσότερο με απολογητικό υπόμνημα έμοιαζε παρά με αναστοχασμό αξιομνημόνευτων στιγμών. Δεν μας παραξενεύει αυτό αφού όλη η πορεία του από τον πολιτικό βίο, όλη η διακυβέρνηση της χώρας από το 2015 έως το 2019 είναι άξια μόνον ενός απολογητικού υπομνήματος.
Τώρα μες στων άθλιων πολιτικών γηρατειών την καταφρόνια σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια που είχε και δύναμη και λόγο.
Η φιλοδοξία τον τρώει, θέλει να επανέλθει. Τον ευνοούν και οι συνθήκες, όπως και να το κάνουμε. Είναι η αντιπολίτευση ορφανή και η κυβέρνηση φέρεται να κλυδωνίζεται.
Ο γέρος λέει: « Αφού το έκανα και τότε θα το κάνω και τώρα».
Και στο προσκήνιο βγαίνει. Μανιφέστα εκδίδει και προσωπικότητες προσπαθεί να μαζέψει.
Ένας πολιτικά γέρος είναι όμως, τι νέο έχει να δώσει;
Κατεστραμμένος χώρος είναι η αριστερά, τι φταίνε και οι οπαδοί του. Ζητάνε οι ταλαίπωροι να μπαλωθούν.
Ας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου