Πότε-πότε στην στήλη αυτή, αφήνω τα βαθυστόχαστα και τα περισπούδαστα της πολιτικής, για να καταπιαστώ με κάτι πρακτικά προβλήματα που μαθαίνω απ’ τον περίγυρο μου, μπας και (μέσω της δημοσιοποίησης τους) βοηθηθεί κανένας ανθρωπάκος που δεν έχει που την κεφαλήν κλίναι. Διότι καλές οι θριαμβικές ομιλίες στα συνέδρια, χαριτωμένες κι οι παρόλες των αντιπολιτευόμενων στις τηλεοράσεις που όλα τα λύνουν δευτερολεπτικώς, όμως υπάρχουν και περιπτώσεις που το πολυδαίδαλο και αναίσθητο κράτος μας αποδεικνύεται ικανό να τρελάνει κόσμο.
Σήμερα, θέμα μου είναι ο περίφημος «νόμος για την πτώχευση φυσικών προσώπων». Τον έχουν ονομάσει και «νόμο δεύτερης ευκαιρίας».
Του Μητσοτάκη νομοθέτημα είναι, το 2020 θεσπίστηκε, ευεργετικός για κάποιον που χρωστά και δεν έχει πιθανότητα να πληρώσει. Πλην…
Ε ναι, σε τούτο το κράτος πάντα θα υπάρχει ένα «πλην».
Τι λέει αυτός ο νόμος;
Ότι κάποιος που χρωστά σε τράπεζες, εφορία, ασφαλιστικά ταμεία ή όπου αλλού, μπορεί να ενταχθεί (και οικειοθελώς) σ’ αυτόν, παραδίδει το σύνολο της περιουσίας του για να εκποιηθεί και όσα βγουν μοιράζονται στους πιστωτές. Όλα αυτά με απόφαση δικαστηρίου που εξετάζει την οικονομική του κατάσταση και πιστοποιεί ότι είναι πρακτικά αδύνατο να ξεπληρώσει τα χρέη του όσο ζει. Δηλαδή δίνει σπίτια, μαγαζιά, χωράφια, αυτοκίνητα, ό,τι θεωρείται περιουσιακό στοιχείο, ώστε να ξεπληρωθεί όλο ή ένα μέρος του χρέους του.
Όταν γίνει αυτό, και το πολύ μετά από τρία χρόνια, εκδίδεται η «διαπιστωτική πράξη απαλλαγής» του, οπότε ο χρεωκοπημένος αποκτά δεύτερη ευκαιρία στην ζωή. Να δουλέψει ή να κάνει νέα επιχείρηση. Δεν διαθέτει πλέον κανένα περιουσιακό στοιχείο, αλλά το ΑΦΜ του είναι καθαρό και οι λογαριασμοί του στην τράπεζα δεν έχουν κατασχέσεις. Οπότε μπορεί να πιάσει μια δουλειά και να ζήσει, όχι να κινείται στο σκοτάδι και να φυτοζωεί με μαύρα μεροκάματα.
Όλα καλά ως εδώ. Αρκετός κόσμος μπήκε στον νόμο αυτό, πιστεύοντας ότι μέσα στην επόμενη τριετία θα ξαναβγεί στην πιάτσα καθαρός, δίχως βάρη, δίχως τηλεφωνήματα εισπρακτικών, δίχως κλητήρες να πηγαινοέρχονται, δίχως άγχος, και κυνήγι. Κυρίως όμως με νέα ελπίδα και σίγουρα πιο σοφός από τα παθήματα του.
Μπήκαν λοιπόν αρκετοί στον νόμο, τους πήραν όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία, εκποιήθηκαν, βγήκε η διαπιστωτική πράξη απαλλαγής τους, αλλά τότε –ω του θαύματος- τι διαπίστωσαν;
Ότι οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί συνεχίζουν να είναι υπό κατάσχεση. Μόλις μπαίνουν λεφτά σ’ αυτούς, τα σκουπίζουν οι τράπεζες.
Γιατί;
Διαβάστε να τρελαθείτε.
Διότι η κυβέρνηση κατάρτισε νόμο, η Βουλή τον ψήφισε, τα δικαστήρια και οι κρατικές υπηρεσίες τον εφαρμόζουν κανονικά, πλην όταν η εφαρμογή του φθάσει στο τελευταίο στάδιο, η ΑΑΔΕ αρνείται να εφαρμόσει την απόφαση και να ξεμπλοκάρει τους τραπεζικούς λογαριασμούς όσων εντάχθηκαν. Οπότε οι άνθρωποι παραμένουν μετέωροι και δίχως δυνατότητα επανένταξης στην νόμιμη αγορά εργασίας και στην κανονικότητα.
Γιατί αρνείται η ΑΑΔΕ;
Διότι –λέει- θεωρεί τον νόμο λειψό ή προβληματικό ή κάτι παρόμοιο, ζητά καινούριο, και ως τότε απλώς δεν εφαρμόζει τον υπάρχοντα.
Μιλάμε για τρελά πράγματα.
Κι επειδή η ΑΑΔΕ είναι ανεξάρτητη αρχή, κάνει ό,τι της καπνίσει.
Οι άνθρωποι είναι στα κάγκελα διότι θεωρούν ότι το κράτος τους εξαπάτησε, οι υπηρεσίες έχουν πελαγώσει, οι δικηγόροι πάνε κι έρχονται, οι πτωχευμένοι έχουν χάσει όλα τους τα περιουσιακά στοιχεία αλλά δεν μπορούν να δουλέψουν παρά μόνο μαύρα… και η ζωή συνεχίζεται.
Μήπως…
να κάνατε κάτι κύριοι υπουργοί;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου