Φανταστείτε τον Τσίπρα να σκάει στα κεντρικά της ExxonMobil και της Chevron, με το γνωστό διαπραγματευτικό ύφος 2015, να τους ζητήσει πατριωτικό φόρο και να γίνουν συνέταιροι για να παίρνει μερίσματα
— Ακήρατος🇪🇺🇺🇦 (@Akiratos_) May 9, 2026
Go back Mr Exxon! Go back Mr Chevron!😂 pic.twitter.com/uNYQtmyf95
Ναι, ο άνθρωπας που μέχρι πρότινος πίστευε ότι το γάλα εβαπορέ το παίρνουμε από τα βαπόρια. https://t.co/vjoNoAZj0y
— Alexandros Gavriilidis (@AlexGavriilidis) May 9, 2026
Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ
Μετά τη ΔΕΗ, πήραν σειρά για επικρίσεις και απειλές οι τράπεζες και, στη συνέχεια, όλες οι κερδοφόρες επιχειρήσεις.
Ο κ. Τσίπρας ήταν σαφής: ούτε ένα ευρώ στις μικρομεσαίες, αλλά βαρύς φορολογικός πέλεκυς στις κερδοφόρες επιχειρήσεις.
Δεν είναι η πρώτη φορά που αριστεροί όλων των αποχρώσεων — από τη δημοκρατική σοσιαλδημοκρατία μέχρι τη ριζοσπαστική Αριστερά της αυτοδιαχείρισης και της κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας — θεωρούν το κέρδος απόδειξη κλοπής και ενοχής και όχι προϊόν ανταμοιβής.
Οι αριστεροί κατηγορούν τις επιχειρήσεις επειδή παράγουν κέρδη. Γι’ αυτό, όπου κυβέρνησαν, διέλυσαν οικονομίες και κοινωνίες, αφήνοντας πίσω ανθρώπους και πολιτείες σε ερείπια.
Υπάρχει, σαφώς, διαφορά μεταξύ θεμιτής κερδοφορίας και υπερκερδών. Όμως ποιος, πότε και με ποια κριτήρια ορίζει τα υπερκέρδη;
Στο πολιτισμένο κόσμο αφήνουν την αγορά να επιλύει τέτοια ζητήματα και συγκριτικά πάνε καλύτερα…
Υπήρχε παλαιότερα στην Ελλάδα μια επιχείρηση που εξόρυσσε λευκόλιθο και παρήγαγε καυστική δίπυρη μαγνησία. Η δίπυρη μαγνησία παράγεται μέσω φρύξης λευκόλιθου σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, έως περίπου 1.900°C, και χρησιμοποιείται κυρίως σε πυρίμαχα υλικά, χαλυβουργίες και άλλες βιομηχανικές εφαρμογές υψηλής αντοχής.
Το προϊόν αυτό είχε κυκλική δραστηριότητα. Σε κάθε δεκαετία περίπου δύο χρονιές έπιανε υψηλές τιμές και τις υπόλοιπες οκτώ είχε χαμηλές. Η εταιρεία αυτή, κάθε δεκαετία, είχε δύο χρονιές με υπερκέρδη και οκτώ χρονιές με ζημιές. Τις χρονιές που το προϊόν είχε χαμηλές τιμές συνέχιζε να παράγει και να αποθηκεύει το προϊόν. Τις χρονιές αυτές εμφάνιζε ζημιές.
Στις μία ή δύο χρονιές που η τιμή ανέβαινε, πουλούσε όλο το προϊόν που είχε συσσωρεύσει, κάλυπτε τις υποχρεώσεις που είχαν δημιουργηθεί τα χρόνια των ζημιών, πλήρωνε φόρους και μοίραζε μέρισμα στους μετόχους.
Όταν ήρθαν οι σοσιαλιστές του Παπανδρέου, αύξησαν τη φορολογία και έδωσαν εντολή στις κρατικές τράπεζες να σταματήσουν να τη δανειοδοτούν τις δύσκολες χρονιές. Η εταιρεία χρεοκόπησε και κρατικοποιήθηκε.
Οι κρατικοί υπάλληλοι, φυσικά, ήταν άσχετοι και δεν μπόρεσαν να την εξυγιάνουν, με αποτέλεσμα η εταιρεία να βάλει λουκέτο και οι άνθρωποι να χάσουν τη δουλειά τους. Τα γύρω χωριά και οι πόλεις, των οποίων οι κάτοικοι απασχολούνταν στην εταιρεία, υπέφεραν και ερήμωσαν.
Τα τελευταία χρόνια αρκετοί κατηγορούν, για παράδειγμα, τη ΔΕΗ επειδή άρχισε να παράγει κέρδη. Διάφοροι πολιτικάντηδες συνδέουν τα κέρδη με τις υψηλές τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος. Αυτό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Την υψηλότερη ή χαμηλότερη τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος στην Ελλάδα και στην Ευρώπη την καθορίζει κυρίως η τιμή του φυσικού αερίου, καθώς αυτό χρησιμοποιούν οι μονάδες βάσης του συστήματος.
Η ΔΕΗ, η Protergia και οι άλλες εταιρείες παραγωγής και εμπορίας ηλεκτρικής ενέργειας παράγουν ή αγοράζουν με κάποιο κόστος και πουλούν με ένα κέρδος πάνω από αυτό. Το περιθώριο κέρδους το καθορίζει ο ανταγωνισμός. Αν κάποιος αυξήσει το περιθώριο, θα χάσει μερίδιο αγοράς.
Ο καθένας μας είναι κοινωνός αυτής της εμπειρίας: δέχεται πέντε ή έξι τηλεφωνήματα την εβδομάδα με προσφορές για φθηνότερο ηλεκτρικό ρεύμα, τηλεφωνία κ.λπ. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι κανείς δεν έχει τηλεφωνήσει σε αυτούς που γράφουν τους λόγους πολιτικών όπως ο κ. Τσίπρας.
Τα κέρδη, λοιπόν, μιας επιχείρησης δεν κάνουν καλό μόνο στην ίδια και στους μετόχους της. Κάνουν καλό σε όλους και στην ελληνική οικονομία.
Ας συνεχίσουμε με το παράδειγμα της ΔΕΗ, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει καταστεί κερδοφόρα και η αξία της έχει ήδη φτάσει τα 7 δισ. ευρώ. Σε λίγες μέρες, μετά την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, θα αξίζει πάνω από 11 δισ. ευρώ.
Επί κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η αξία της είχε πέσει στα 300 εκατ. ευρώ και η εταιρεία φλέρταρε με τη χρεοκοπία, απειλώντας να τινάξει στον αέρα όχι μόνο τις τράπεζες στις οποίες χρωστούσε, αλλά και την οικονομία και τη χώρα που ηλεκτροδοτεί.
Επειδή η ΔΕΗ παράγει πλέον κέρδη και όχι ζημιές, πριν λίγα χρόνια ιδιώτες επενδυτές τη χρηματοδότησαν με 1,5 δισ. ευρώ και τώρα θα τη χρηματοδοτήσουν με άλλα 4 δισ. ευρώ. Με αυτά τα κεφάλαια η εταιρεία θα υλοποιήσει ένα επενδυτικό πρόγραμμα-μαμούθ 23 δις. Ευρω στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια.
Με χρήματα Ελλήνων και ξένων ιδιωτών, η ΔΕΗ θα κατασκευάσει μονάδες και δίκτυα παραγωγής και αποθήκευσης ενέργειας.
Για να προσφέρουν, όμως, οι ιδιώτες τα κεφάλαιά τους χρειάζονται μια ανταμοιβή, που είναι το κέρδος.
Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται οι αριστεροί είναι η δύναμη του κέρδους. Το κέρδος είναι σαν το μέλι. Οι μέλισσες παράγουν μέλι συγκεντρώνοντας ελάχιστες ποσότητες ουσιών από χιλιάδες άνθη καθημερινά. Το μέλι είναι το κίνητρο για μια υπηρεσία πολύ σπουδαιότερη για τη φύση και την οικονομία: την επικονίαση. Αν δεν υπήρχε η «μελο-κερδοσκοπική» επιδίωξη των μελισσών, η φυτική παραγωγή θα μηδενιζόταν και δεν θα υπήρχαν κοινωνίες και πολιτισμοί.
Έτσι συμβαίνει και με τα κέρδη των επιχειρήσεων. Αποτελούν το κίνητρο για την ευημερία του συνόλου και όχι μόνο των μετόχων.
Οι μεγάλες ενεργειακές επενδύσεις απαιτούν δισεκατομμύρια ευρώ σε κεφάλαια. Κανένας επενδυτής δεν τοποθετεί χρήματα σε μια εταιρεία που παράγει ζημιές και αδυνατεί να δημιουργήσει αποδόσεις.
Η κερδοφορία είναι αυτή που επιτρέπει στη ΔΕΗ να αντλεί κεφάλαια, να δανείζεται φθηνότερα και να υλοποιεί έργα σε ΑΠΕ, δίκτυα, αποθήκευση ενέργειας και data centers.
Οι επενδύσεις σε μονάδες παραγωγής, αποθήκευσης και δίκτυα θα αυξήσει την προσφορά ηλεκτρικής ενέργειας. Η αυξημένη προσφορά μόνο μπορεί να πιέσει τις τιμές ηλεκτρικού με βιώσιμο τρόπο. Όλοι οι άλλοι τρόποι είναι παραμύθια.
Αν η ΔΕΗ παρέμενε μια προβληματική κρατική επιχείρηση που συσσώρευε ζημιές, το αποτέλεσμα θα ήταν…
είτε υποεπενδύσεις είτε συνεχείς κρατικές ενισχύσεις, τις οποίες τελικά θα πλήρωναν οι φορολογούμενοι.
Η αγορά, ουσιαστικά, χρηματοδοτεί το επενδυτικό της πλάνο επειδή βλέπει ότι η εταιρεία μπορεί να παράγει ταμειακές ροές και να δημιουργεί αξία μακροπρόθεσμα. Αυτός είναι και ο λόγος που μπορεί να προχωρά σε έργα δισεκατομμυρίων ευρώ έως το 2030.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου