«Πήρες την Πυξίδα σου να φτάσεις στην Ιθάκη,
— Mishka (@gospodinmedvedd) May 21, 2026
Μα είσαι τόσο ηλίθιος που θα βρεθείς στη Θράκη.» https://t.co/HJrVcNWSrS
Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ
Παρατηρώντας τις διαπραγματευτικές ικανότητες του ποικιλόχρωμου, ορχούμενου θιάσου της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015, όπως καταγράφονται από την άλλη πλευρά στο ντοκιμαντέρ «Στο Χιλιοστό» των Ε. Βαρβιτσιώτη και Β. Δενδρινού, αντιλαμβάνεται κάποιος πόσο τυχεροί σταθήκαμε.
Σταθήκαμε τυχεροί κυρίως γιατί στις ΗΠΑ και την Ευρώπη υπήρξαν πολλοί άνθρωποι με επιρροή, οι οποίοι έκαναν υπομονή, άπλωσαν δίχτυ ασφαλείας και επέμεναν να το κρατήσουν, όταν οι Τσίπρας και Βαρουφάκης φώναζαν να αποσυρθεί γιατί δεν χρειάζεται, καθώς ο νόμος της βαρύτητας είναι μια ψευδαίσθηση.
Με απλά λόγια, το 2015 η Ελλάδα έμοιαζε με ένα παιδί που κατηγορούσε την οικογένειά του για την τιμωρία που του επέβαλε επειδή απέτυχε στις εξετάσεις και την απειλούσε πως θα την τιμωρήσει κάνοντας κακό στον εαυτό του.
Θυμάμαι σαν τώρα ένα άρθρο εκείνης της επίμαχης περιόδου, όπου περιέγραφα την κατάσταση της «περήφανης διαπραγμάτευσης» σαν την περίπτωση ενός ενοίκου πολυκατοικίας που απειλεί τους υπόλοιπους πως θα κάνει ζημιά στην πολυκατοικία τινάζοντας στον αέρα το διαμέρισμά του.
Το πλέον τραγικό της όλης υπόθεσης είναι πως ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του ούτε τότε ούτε αργότερα φαίνεται να αντιλήφθηκαν τον κίνδυνο στον οποίο έβαλαν τη χώρα αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς τους. Γιατί, αν δεν είχαμε αποφύγει την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία κυριολεκτικά… στο χιλιοστό, το πλήθος που τους ζητωκραύγαζε όταν υπόσχονταν πως θα σκίσουν τα μνημόνια θα απαιτούσε εκδίκηση και τις κεφαλές τους επί πίνακι.
Τα δε στελέχη και τα μέλη τους — άνθρωποι που σπανίως έχουν σιτιστεί εργαζόμενοι εκτός κόμματος και πολιτικής — και οι οποίοι έχουν κάνει περιουσίες στην επικράτεια του ευρώ, θα τα έχαναν όλα και θα αμείβονταν με τις δραχμές του Λαφαζάνη και τα κουπόνια του Βαρουφάκη.
Υπάρχει μια ιδιαίτερα εύστοχη διατύπωση αυτής της κατάστασης από τον Ιταλό οικονομολόγο Carlo Cipolla, ο οποίος στο βιβλίο The Basic Laws of Human Stupidity επιχειρεί να ταξινομήσει την ανθρώπινη συμπεριφορά με βάση το ποιος ζημιώνεται και ποιος ωφελείται από μια πράξη.
Κατά τον Τσίπολα, κακός άνθρωπος (bandit) είναι εκείνος που προκαλεί ζημιά στους άλλους αλλά αποκομίζει προσωπικό όφελος. Δηλαδή μεταφέρει πλούτο, δύναμη ή πλεονέκτημα προς τον εαυτό του εις βάρος τρίτων.
Ηλίθιος άνθρωπος (stupid) θεωρείται εκείνος που προκαλεί ζημιά στους άλλους χωρίς να αποκομίζει ο ίδιος όφελος — και συχνά ζημιώνεται και ο ίδιος. Για τον Τσίπολα αυτή είναι η πιο επικίνδυνη κατηγορία, επειδή η συμπεριφορά της είναι απρόβλεπτη και στερείται ακόμη και στοιχειώδους ορθολογικού κινήτρου.
Ο ίδιος έγραφε πως ο έξυπνος άνθρωπος δημιουργεί όφελος και για τον εαυτό του και για τους άλλους, ενώ ο αφελής ωφελεί τους άλλους ζημιώνοντας τον εαυτό του.
Αναρωτιέμαι τι θα είχε συμβεί αν ο κ. Τσίπρας και ο θίασος που τον ακολουθεί χρειάζονταν να διαπραγματευτούν όχι με τη Angela Merkel και τον Barack Obama, οι οποίοι επεδίωκαν τη σταθερότητα και την ακεραιότητα της Ελλάδας επειδή αυτό εξυπηρετούσε και τα δικά τους συμφέροντα, αλλά με τον Recep Tayyip Erdoğan, ο οποίος επιδιώκει το μισό Αιγαίο και επικυριαρχία στην Ελλάδα…
Με λούζει κρύος ιδρώτας…
«Στο Χιλιοστό» – «Δεν είχαν διαβάσει το μνημόνιο»
Ο βασικός διαπραγματευτής των Βρυξελλών, Declan Costello, περιγράφει τις πολύωρες και άκαρπες συνεδριάσεις με την ελληνική πλευρά, οι οποίες διαρκούσαν μέχρι αργά τη νύχτα, δίχως καμία δομή και χωρίς να κρατά κανείς πρακτικά.
Τις χαρακτηρίζει χαοτικές και άκαρπες, ενώ εντύπωση του είχε κάνει ότι πολλοί από τους Έλληνες ομολόγους του έδιναν την εντύπωση πως δεν είχαν διαβάσει το μνημόνιο.
Για όποιον έχει περάσει από την ελληνική Αριστερά, οι χαοτικές αυτές διαδικασίες και οι αέναες αερολογίες χωρίς κατάληξη είναι γνώριμες καταστάσεις και αποτελούν χαρακτηριστικό γνώρισμα πολλών εκ των συμμετεχόντων.
Είπαν για την «περήφανη διαπραγμάτευση»:
-Κοστέλλο: «Δεν είχαν καμία συνεκτική, διαρθρωμένη πολιτική».
-Thomas Wieser: «Δεν τους άρεσε να μιλάνε με τεχνοκράτες, γραφειοκράτες, δημόσιους υπαλλήλους».
-Στ. Μηλιάκου, Διευθύντρια Προϋπολογισμού: «Μας έλεγαν “στείλτε κόσμο στις Βρυξέλλες”. Μα ποιον κόσμο; Ποιος θα πάει; Για ποιο πράγμα; Τι θα συζητήσει;… Ήταν πραγματικά σουρεαλιστικό».
-Κοστέλλο: «Προγραμματίζαμε συνάντηση, ας πούμε, στις 10. Οι ελληνικές αρχές, κατά κανόνα, είτε δεν εμφανίζονταν είτε έδιναν αναβολή επ’ αόριστον».
-Κοστέλλο: «Οι συναντήσεις μπορεί να ξεκινούσαν στη 1 ή στις 4 το απόγευμα. Ποτέ δεν ξέραμε. Δεν υπήρχε καμία δομή, δεν κρατούνταν πρακτικά. Οι συναντήσεις τελείωναν στις 11 ή στις 12, πολύ αργά τη νύχτα, χωρίς αποτέλεσμα».
-Κοστέλλο: «Ήταν αντιπαραγωγικό και πολύ χαοτικό».
-Κοστέλλο: «Αυτό που με σόκαρε περισσότερο ήταν η πολύ καθαρή εντύπωση που είχα ότι αντίστοιχοι στην ελληνική πλευρά όχι μόνο — για να το πούμε καθαρά — δεν είχαν διαβάσει το μνημόνιο, αλλά ήταν και εναντίον των δεσμεύσεων που προέβλεπε, τις οποίες ειλικρινά δεν φαινόταν να γνωρίζουν τι περιεχόμενο είχαν».
-Κοστέλλο: «Οι διαπραγματεύσεις ήταν χαοτικές. Είναι ο μόνος τρόπος να τις περιγράψω».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου