Που καταντήσαμε λοχια..... pic.twitter.com/6hV8EU5SKj
— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) February 27, 2026
Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΒΑΙΟΥ
Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι η εκδήλωση ανησυχίας του Αντώνη Σαμαρά για τη συμφωνία με την Chevron αιφνιδίασε. Και για το γεγονός ότι ο πρώην Πρωθυπουργός, από τη δική του οπτική γωνιά, θέλησε να αναδείξει κάποια σημεία, τα οποία κανείς άλλος δεν επισήμανε, αλλά και επειδή θα ανέμενε κανείς ότι στην παρούσα συγκυρία, μία συμφωνία μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης και Chevron, υπό την «ομπρέλα» του Ντόναλντ Τραμπ, δεν θα έδινε αφορμή για τέτοια σχόλια στον πρώην Πρωθυπουργό.
Οσο και αν αιφνιδίασε η δήλωση Σαμαρά, ακόμη περισσότερο αιφνιδίασε η συνέχεια και τα όσα ακολούθησαν, έκαναν την ατμόσφαιρα να μυρίζει μπαρούτι.
Αρχικά ήρθε η ημι-επίσημη, οξεία και απαξιωτική διαρροή του Μεγάρου Μαξίμου, που χαρακτήριζε τα λεγόμενα Σαμαρά «συνήθεις εκτός πραγματικότητας τοποθετήσεις».
Το σχόλιο ήταν ασυνήθιστα σκληρό και έδειξε μία αλλαγή τακτικής. Εως και πρόσφατα η κυβέρνηση ή το Μαξίμου ακολουθούσαν την γραμμή «δεν σχολιάζουμε δηλώσεις πρώην Πρωθυπουργών» – ειδικά αν αυτοί προέρχονται από τη ΝΔ, θα μπορούσε να συμπληρώσει κανείς. Τώρα αυτή η τακτική εγκαταλείπεται και η κυβέρνηση αντεπιτίθεται με σφοδρότητα.
Αυτό επιβεβαιώθηκε την Πέμπτη (26/2), με την ακόμη πιο ασυνήθιστη και πιο σκληρή απάντηση του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος κατά την έναρξη της συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου επιτέθηκε με χαρακτηρισμούς στον πρώην Πρωθυπουργό (και όσους άλλους συντάσσονται με εκείνον).
Αν μη τι άλλο, η επιλογή αυτή της σφοδρής σύγκρουσης εκ μέρους της κυβέρνησης, δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα σκέψης – λογικά και κάποιας σύσκεψης – και συμβαίνει για συγκεκριμένους λόγους. Θα μπορούσε η απάντηση στον Αντώνη Σαμαρά να έχει περιοριστεί στα επί της ουσίας, να μην έχει προχωρήσει στα περαιτέρω και να είναι διατυπωμένη σε διαφορετικό ύφος. Είναι όμως σαφές ότι στο Μέγαρο Μαξίμου θεώρησαν ότι κάτι τέτοιο δεν θα αρκούσε και ότι θα πρέπει όχι απλώς να είναι πολύ πιο σκληρές οι διατυπώσεις, αλλά ενδεχομένως και να δοθεί το σύνθημα για μία συνολική αντεπίθεση, κατ’ αρχάς εναντίον του πρώην Πρωθυπουργού και εν συνεχεία συνολικά εναντίον του εκ δεξιών αντικυβερνητικού μετώπου.
Κατά μία εκδοχή αυτό περιλαμβάνει και κορυφαία στελέχη, τα οποία τον τελευταίο καιρό έχουν εκδηλώσει άλλου τύπου (δημοσκοπικές, μεταξύ άλλων) ανησυχίες και αμφισβητούν με δικούς τους τρόπους τις κεντρικές επιλογές.
Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνουν αυτά και με τέτοια ένταση είναι πολλαπλός. Οσο πλησιάζουν οι εκλογές, στο στενό επιτελείο του Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν αντιληφθεί ότι ο εκ δεξιών «κίνδυνος» είναι υπαρκτός. Κάθε ενδεχόμενη εκλογική απώλεια, είναι κρίσιμη. Και γνωρίζουν πλέον, ότι σε συγκεκριμένους «μιντιακούς» χώρους καλλιεργείται καθημερινώς ένα κλίμα δυσπιστίας, αμφισβήτησης ή και μία απόπειρα συνολικής αποδόμησης της κυβέρνησης, που απευθύνεται σε ένα δύσθυμο και απογοητευμένο ακροατήριο, κυρίως λόγω των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετωπίζει και βρίσκει εύκολα διέξοδο σε φωνές και σχήματα που επιχειρούν να «ροκανίσουν» την κυβέρνηση. Αυτό το ακροατήριο ή το τμήμα του εκείνο που ψηφίζει Δεξιά, είναι ένα δυνάμει εκλογικό κοινό του Αντώνη Σαμαρά, σε περίπτωση που ο πρώην Πρωθυπουργός σχηματίσει τελικά κόμμα και πάντως είναι πρόθυμο να ακούσει τον πρώην Πρωθυπουργό.
Αυτός εκτιμάται ότι είναι και ο λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση αντέδρασε, σε αυτή τη φάση της αντιπαράθεσης με τον πρώην Πρωθυπουργό, με τόσο έντονο τρόπο. Από τη στιγμή που εγκαινιάστηκε όμως αυτή η τακτική, μπορεί κανείς βάσιμα να υποστηρίξει ότι...
δρόμος επιστροφής δεν υπάρχει.
Φαίνεται ότι μάχη για τις ψήφους των δεξιών ψηφοφόρων θα είναι σκληρή και – σίγουρα – ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία των προσεχών εκλογών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου