Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Τι ωραία που το όριζε ο Φρέντυ Γερμανός, δεξιοτέχνης του χιούμορ! «Πλάκα είναι να γελάς παρακολουθώντας κάποιον να πέφτει. Χιούμορ είναι να γελάς με τον εαυτό σου όταν πέφτει».
Οσες φορές έχω αναρωτηθεί ποιο είναι το προσόν του κ. Τασούλα ώστε να βρίσκεται αλλά και να απολαμβάνει τα προνόμια τού ανώτατου αξιώματος, ήτοι του Προέδρου της Δημοκρατίας της χώρας μας, πάντα λάμβανα τη συγχρονισμένη απάντηση «Ο Τασούλας έχει χιούμορ!».
Αυτό έχει μεγάλη πλάκα! Ε, να λοιπόν, που έφτασε η στιγμή ώστε να το εξασκήσει στο έπακρο μετά την γκάφα της δήλωσής του για την 25 Μαρτίου του 1821 που μπερδεύτηκε σε 1981 μεγάλη μέρα για το ΠΑΣΟΚ με την νίκη του στις εκλογές.
Αλλά αναρωτιέμαι, η δυστυχής, τι άλλη εργασία έχει ο Πρόεδρος πέραν κυρίως δηλώσεων εις πατριωτικάς εορτάς;
Εδώ δεν μιλάμε για ένα μπέρδεμα, να πάει στην ευχή, εδώ μιλάμε για πανωλεθρία τού άλλ’ αντ’ άλλων. Και ήθελε να πει και πολλά. Δεν ξεπέταγε ένα «χρόνια πολλά», βάσει των δυνατοτήτων του, να πάει στην ευχή.
Ωστόσο, χάρισε στο ΠΑΣΟΚ την ευκαιρία να επιδείξει ότι διαθέτει το προσόν του χιούμορ, αν και «δεν του το είχα».
Αριστούργημα αυτοματισμού… Αυτό απαιτεί και το χιούμορ. Γέμισε το διαδίκτυο ευφυέστατες εμπνεύσεις π.χ φωτογραφία του Χαραλαμπόπουλου με το ανάλογο μουστάκι… Πού τον θυμήθηκαν… Ως Θεόδωρο Κολοκοτρώνη! Ή φωτογραφία τού υπουργικού συμβουλίου ενός «τότε» με τους Ανδρέα (για μια Ελλάδα νέα), Αλευρά, Μερκούρη, Κατσιφάρα, Τρίτση, Πεπονή, Γιαννόπουλο κ.λ.π και η λεζάντα να γράφει «Το 1981 οι πρόγονοί μας ανέλαβαν και εκπλήρωσαν για μας την ευθύνη της ελευθερίας μας». Μα, πόσο γέλασα! Λατρεύω το χιούμορ!
Ωστόσο, μια που το έφερε η ώρα, ας πούμε και μερικά σοβαρά.
Ας θυμηθούμε το Προεδρικό, υπό την Προεδρία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου, πρώτης γυναίκας στο ανώτατο αξίωμα της χώρας μας. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι το εν λόγω αξίωμα πολύ εσφαλμένα θεωρείται ότι δεν έχει θεσμικό ρόλο, υποτιμώντας το συχνά ως «διακοσμητικό».
Για μένα το να είναι «εγγυητής της πολιτειακής ομολότητας», το να έχει νομοθετικό ρόλο, άρα και να έχει το δικαίωμα να αναπέμψει νομοσχέδιο αν κρίνει ότι είναι αντισυνταγματικό, αλλά και να είναι ο -έστω- τυπικός αρχηγός του στρατεύματος, δεν είναι διακόσμηση. Εκτός και αν θες να το εξευτελίσεις.
Στην Ιστορία μας υπήρξαν Πρόεδροι Δημοκρατίας που αληθινά κόσμησαν το αξίωμα όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Κωστής Στεφανόπουλος, αλλά και άλλοι που… άσ’ τα να πάνε! Συνεννοηθήκαμε.
Εννοείται ότι κυρίως υπάρχει άπλετος χώρος ώστε ο κάθε Πρόεδρος, πέραν μιας σειράς συγκεκριμένων ρόλων πρωτοκόλλου, να αφήσει το προσωπικό του στίγμα όπως το εμπνέεται και το δημιουργεί ο ίδιος.
Αλλος κόπτονταν για να κάνει συμφέρουσες αγορές αφορολόγητων ειδών ενώ βρίσκονταν σε επίσημο ταξίδι… Αθάνατε Σαρτζετάκη! Πού τα θυμήθηκα!
Και άλλος… Ας πάρουμε το παράδειγμα της Κατερίνας Σακελλαροπούλου, προηγούμενη του ρήτορα Τασούλα. Πολύ μου άρεσε η εξωστρέφεια της Προεδρίας στα χρόνια της. Να θυμίσω τις ανοιχτές πύλες του κήπου του Μεγάρου κάθε Κυριακή και την σημειολογία μιας τέτοιας απόφασης για όλη τη θητεία της. Πλημύριζε οικογένειες. Μια άτυπη, διαρκής «συνομιλία» με την κοινωνία και το γίγνεσθαι. Δεν υπήρχε θετικό που να συνέβαινε που να μην λάμβανε αυτομάτως πρόσκληση. Αλλά και τραγικό που να μην ήταν αυτομάτως παρούσα. (Πόσες μέρες ψάχναμε τον Παυλόπουλο στην τραγωδία στο Μάτι;) Την θυμάμαι στο κέντρο αστέγων, χωρίς τυμπανοκρουσίες και κάμερες. Τη θυμάμαι να γυρίζει κάθε σημείο της χώρας με αληθινό ενδιαφέρον, όχι στεγνές εθιμοτυπίες. Θυμάμαι μια μεγάλη σειρά επώνυμων ελλήνων σεφ να αναλαμβάνουν την ευθύνη επίσημων δείπνων άρα και να διαφημίζουν ελληνικά προϊόντα σε σπουδαίους καλεσμένους. Σκεφτείτε πώς οι Γάλλοι προωθούν τα προϊόντα τους αενάως και πώς αυτό συμβάλει στην εθνική τους οικονομία.
Θυμηθείτε επίσης, κάτι που είχε πλάκα και καθόλου χιούμορ, να σερβίρουμε επί Παυλόπουλου στον γάλλο πρωθυπουργό «σολ μενιέρ». Γαλλικά φαγητά στον Γάλλο! Ημείς, ο πιο παλαιοπλούσιος λαός.
Να θυμίσω ότι ήταν εκείνη που άφησε ένα μικρό «μουσείο», καταγράφοντας όλα τα δώρα που και παρέδωσε, ώστε να υπάρχει πλέον διαφάνεια επ΄αυτών.
Βεβαίως να θυμίσω και το νομοσχέδιο που ενόχλησε για τον γάμο των ομοφυλοφίλων. Γιατί, τουλάχιστον, φέρει ακέραια ευθύνη και αποδεικνύει ότι δεν φλερτάριζε με την πρόσκαιρη λαοφιλία αλλά έπραττε κατά συνείδηση και νομική συνείδηση.
Η ιστορική μας συνέχεια είναι η Προεδρία Τασούλα. Θα μου πεις, μια δήλωση έκανε και πέσατε να τον φάτε!…(Λες και είχε και τίποτα άλλο να κάνει). Σε ποιον δεν έχει συμβεί να γλωσσέψει την μπέρδα του! (Εδώ ο Τσίπρας μίλησε με αγγλική προφορά ελληνικά…Ήταν να μην πάρει φόρα στην ξένη γλώσσα!) Αμάν!
Ενδεχομένως είναι, ότι, τουλάχιστον μέχρι τώρα, δεν έχουμε και τίποτα άλλο να καμαρώσουμε από τον τωρινό Πρόεδρό μας.
Παραμένουμε απορούντες… Τι προσόν διαθέτει ο Τασούλας και κοσμεί τη θέση του ανώτατου αξιώματος;
Έδωσε λαβή για...
να χαρούμε δεξιοτεχνικό χιούμορ! Και μάλιστα από εκεί που δεν το περιμέναμε. Καλή αρχή.
ΥΓ. Θυμήθηκα! Θυμήθηκα! Μια φοβερή του, μεγάλη στιγμή!!! Οταν η Ζωή Κωνσταντοπουλου , κατά τα ειωθότα, ούρλιαζε κατά πάντων, και εκείνος της με αντίδραση ομοιοπαθητικής της φώναξε «Δεν σας ακούω. Φωνάξτε πιο δυνατά. Δεν σας ακούω!».
Ηταν η μόνη φορά που η Ζωή μουγκάθηκε. Ε αυτό ήταν δεξιοτεχνικό χιούμορ. Του «το δίνω»!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου