Του Ηλία Ψυχογιού
ilpsychogios@gmail.com
Πέρασε και η φετινή επέτειος της 25ης Μαρτίου, με τις μαθητικές παρελάσεις και την στρατιωτική παρέλαση στην Αθήνα. Θαυμάσαμε, όσοι θαυμάσαμε, τις μαθήτριες και τους μαθητές που παρέλασαν καθώς και τα στρατευμένα μας νιάτα, μαζί με τα εντυπωσιακά νέα οπλικά συστήματα που διαθέτει πλέον η πατρίδα μας. Και αφού τα θαυμάσαμε όλα αυτά και φάγαμε και τον απαραίτητο μπακαλιάρο, ας πιάσουμε ένα θέμα το οποίο είναι αγαπημένο της ελληνικής άκρας αριστεράς όταν θέλει να δείξει το "ναι μεν αλλά” της πρόσωπο χωρίς να εκτεθεί στην ελληνική κοινωνία: Η άλωση της Τριπολιτσάς και η σφαγή που ακολούθησε τον Σεπτέμβριο του 1821.
Βλέπετε, στη σύγχρονη διαταραγμένη εποχή της πολιτικής ορθότητας και του ιστορικού αναθεωρητισμού, έχει γίνει μόδα η "αποκαθήλωση” εθνικών συμβόλων μέσα από το πρίσμα ενός στείρου νομικισμού, ο οποίος όμως κρύβει έναν βαθύτερο, ιδεολογικά υποκινούμενο, αντεθνισμό.
Έτσι ακούμε συχνά για τα ‘εγκλήματα πολέμου’ του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, μια κατηγορία που εκτοξεύεται με ευκολία από όσους δεν θέλουν να κατανοήσουν το ιστορικό πλαίσιο της Εθνεγερσίας του 1821 ή, ακόμα χειρότερα, θέλουν να υποβιβάσουν την Ελληνική Επανάσταση στο επίπεδο μίας ανταρσίας, όπως αυτής της περιόδου 1945-1949. Όμως, μια ψύχραιμη και βαθιά πολιτική ανάλυση αποδεικνύει ότι ο Κολοκοτρώνης δεν υπήρξε ένας αιμοσταγής οπλαρχηγός, αλλά ένας κορυφαίος εκφραστής της Realpolitik, ο οποίος χρησιμοποίησε ταυτόχρονα και ιδιοφυώς, τη βία και τη διπλωματία ως εργαλεία για τη αναγέννηση του έθνους.
Η περίπτωση της Τριπολιτσάς αποτελεί το μόνιμο επιχείρημα όσων θέλουν να κηλιδώσουν τον Αγώνα. Και πράγματι, η σφαγή που ακολούθησε την άλωση της πόλης τον Σεπτέμβριο του 1821 ήταν τρομακτική, για τον Κολοκοτρώνη όμως αποτελούσε μια σκληρή στρατηγική αναγκαιότητα καθώς η Τριπολιτσά ήταν το διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στην Πελοπόννησο. Η ολοκληρωτική εξόντωση του εκεί μουσουλμανικού στοιχείου λειτούργησε ως ένας "δεσμός αίματος” που κατέστησε την επανάσταση μη αναστρέψιμη. Ναι, ο όρος "δεσμός αίματος” μπορεί να είναι ενοχλητικός και να θυμίζει τακτικές υποκόσμου στη σημερινή εποχή, αλλά την περίοδο της επανάστασης η άλωση της Τριπολιτσάς και το ανελέητο αιματοκύλισμα ήταν το σημείο χωρίς επιστροφή καθώς μετά από αυτό, κανένας συμβιβασμός με την Πύλη δεν ήταν δυνατός και ο λαός γνώριζε ότι ο μόνος δρόμος ήταν η Ελευθερία ή ο Θάνατος.
Ακόμα και εκεί όμως, η πολιτική οξυδέρκεια του Κολοκοτρώνη έλαμψε μέσα από τη συμφωνία με τους Τουρκαλβανούς, στους οποίους επέτρεψε να αποχωρήσουν με ασφάλεια μαζί με τις περιουσίας και τα χαρέμια τους, όχι γιατί έδειξε έλεος, αλλά στρατηγική ευφυΐα, καθώς αποδυνάμωσε την άμυνα των Οθωμανών και δημιούργησε τις προϋποθέσεις για μελλοντικές συμμαχίες με μισθοφορικά σώματα των σκληροτράχηλων Τουρκαλβανών, όπως και έγινε στη συνέχεια του Αγώνα. Η κίνηση αυτή έδειξε ότι είχε τον πλήρη έλεγχο της ροής των γεγονότων, παρότι η σφαγή, σύμφωνα και με τα απομνημονεύματα του Γέρου, ξέφυγε σε βιαιότητα.
Η εικόνα όμως του "άγριου” και "αιμοσταγούς” Κολοκοτρώνη, την οποία κατά το παρελθόν προσπάθησε να δημιουργήσει και να συντηρήσει η εγχώρια άκρα αριστερά (τώρα πάει και στις παρελάσεις γιατί δεν πέρασε το αφήγημα…) καταρρέει αν εξετάσει κανείς τη στάση του στις πολιορκίες της Μονεμβασιάς και του Ναυπλίου. Εκεί, ο Γέρος του Μοριά δεν κατέκτησε τα κάστρα δια της εφόδου αλλά δια της συνθηκολόγησης και φρόντισε προσωπικά για την τήρηση των συνθηκών παράδοσης και την ασφαλή αποχώρηση των αμάχων. Κι αν αυτή του η ενέργεια φαίνεται ως αντίφαση, εξηγείται απόλυτα από την προσήλωσή του στον τελικό στόχο: Τη δημιουργία κράτους μετά την απελευθέρωση.
Μετά την πρώτη εδραίωση της Επανάστασης, ο Κολοκοτρώνης αντελήφθη ότι το υπό διαμόρφωση κράτος χρειαζόταν διεθνή αναγνώριση. Συνεπώς, έπρεπε να δείξει στις Μεγάλες Δυνάμεις ότι οι Έλληνες δεν ήταν κατσαπλιάδες ή ληστρικές συμμορίες, αλλά ένας πολιτισμένος λαός που διεκδικεί την ελευθερία του μέσω του πολέμου και την κρατική του υπόσταση σεβόμενος την ανθρώπινη ύπαρξη. Αυτή η μεταστροφή από τη σκληρότητα στη μετριοπάθεια είναι η επιτομή της Realpolitik καθώς κάθε σοβαρός ηγέτης οφείλει να προσαρμόζεται στις ανάγκες της στιγμής, διατηρώντας την προσήλωσή του στον τελικό στόχο και θέτοντας το εθνικό συμφέρον πάνω από προσωπικές παρορμήσεις.
Σε αυτό το σημείο αναδεικνύεται η βαθιά υποκρισία μιας μερίδας της ελληνικής αριστεράς καθώς οι κύκλοι που κατηγορούν τον Κολοκοτρώνη για εγκλήματα πολέμου, το πράττουν διότι η ιστορική τους ιδεοληψία (και όχι άγνοια) δεν τους επιτρέπει να αποδεχθούν την αλήθεια: ότι ο Αγώνας του 1821 ήταν αμιγώς εθνικοαπελευθερωτικός και με βαθιά θρησκευτική διάσταση.
Η αριστερή ιστοριογραφία επιχειρεί εδώ και δεκαετίες να παρουσιάσει την Επανάσταση ως μια ταξική σύγκρουση "καταπιεσμένων αγροτών” εναντίον "κοτζαμπάσηδων”, όμως η πραγματικότητα και ο Γέρος την εκθέτει. Το σύνθημα "Για του Χριστού την Πίστη την Αγία” ήταν αυτό που ένωσε τον λαό, και ο Κολοκοτρώνης ήταν ο εγγυητής αυτής της ενότητας. Συνεπώς, η προσπάθεια αποδόμησής του μέσω κατηγοριών για "σφαγές” (μέχρι και την έκφραση "γενοκτονία” έχω διαβάσει) είναι στην πραγματικότητα μια προσπάθεια αποδόμησης του ίδιου του εθνικού χαρακτήρα της Επανάστασης, ώστε να εξυπηρετηθεί το αφήγημα της ταξικής πάλης.
Είναι όμως και ένα ολέθριο μεθοδολογικό σφάλμα που συχνά αγγίζει τα όρια της ανεντιμότητας και της αγυρτείας, να κρίνουμε πράξεις του 19ου αιώνα με τα ανθρωπιστικά κριτήρια και τις διεθνείς συμβάσεις του 21ου. Σε μια εποχή που το παλούκωμα, ο αποκεφαλισμός και οι γενικευμένες σφαγές αμάχων από την πλευρά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ήταν η καθημερινότητα, ο Κολοκοτρώνης έπρεπε να απαντήσει με τους όρους της εποχής του για να εξασφαλίσει την επιβίωση του Έθνους. Και η επιλεκτική ευαισθησία των σύγχρονων κατηγόρών του παραβλέπει ότι χωρίς την απαραίτητη σκληρότητα στην Τριπολιτσά, σήμερα ίσως να μην υπήρχε ελληνικό κράτος για να τους παρέχει την ελευθερία που απολαμβάνουν. Θα μιλούσαν τούρκικα και αυτό δεν είναι υπόθεση αλλά βεβαιότητα.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης υπήρξε ένας στρατιωτικός ηγέτης που…
μέτρησε σωστά τις συνθήκες εντός του ιστορικού χρόνου που αυτές συνέβαιναν. Εφήρμοσε την Realpolitik πριν ακόμα εφευρεθεί ο όρος και η ιστορία τον δικαίωσε, όχι ως έναν εγκληματία, αλλά ως τον ηγέτη που γνώριζε πότε έπρεπε να κραδαίνει το σπαθί και πότε την πένα, υπηρετώντας το όραμα μιας ελεύθερης και χριστιανικής Ελλάδας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου