Έχοντας πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνω, ξέχασα χτες ν’ ακούσω το τραγούδι που με εκπροσωπεί στη Eurovision.
Το άκουσα μόλις, θέλοντας και μη : Ο κόσμος βοά, άσε που το φρικαλεούργημα πάει πακέτο με τη Ημέρα της Γυναίκας.
Στη μεγαλειώδη εισαγωγή, ο Τσαϊκόφσκι του Κονσέρτου για Πιάνο διαλέγεται με τον Θεοδωράκη του Ζορμπά [ή έτσι συμβαίνει στο μυαλό του θεόπνευστου δημιουργού, που δεν αποκλείεται να είναι κάποια Magenta ή Amper*], πριν περάσουν μικρόφωνο στον θηλυκό Sin Boy με τα έθνικ καρυκεύματα.
Τις διαμαρτυρίες κάποιων περί …ρεζιλικίου μας δεν τις καταλαβαίνω. Το πραγματάκι είναι τελείως αντάξιο της Eurovision – “διαγωνισμού” μη μουσικού, διεκπεραιούμενου μέσω δημοσίων σχέσεων και εξυπηρετούντος πολιτικές ατζέντες – εκτός αν η προώθηση του Diversity, Equity, Inclusion, σήμα-κατατεθέν του, έχει άλλη διάσταση πέρα από την πολιτική.
Έψαχνα από παλιά να βρω τι είναι αυτό που μου κάνει αντιπαθή την κυρία Satti.
Τελικά το βρήκα σήμερα :
Το...
σουφρωμένο χειλάκι, ο όλος νόημα τρόπος που κοιτάει την κάμερα, έχουν κάτι από τη Ναταλία Γερμανού.
* Προγράμματα “μουσικής δημιουργίας” AI – generated.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου