Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ
Ως έχουσα την αποκλειστικότητα της κοινωνικής ευαισθησίας, η εγχώρια Αριστερά συνηθίζει να μας υποδεικνύει με αυστηρότητα τις περιπτώσεις εκείνες που οφείλουν να ενεργοποιούν τα ηθικά και συναισθηματικά μας αντανακλαστικά:
Τα μνημόνια ήταν το όπλο του κατακτητή εναντίον της φτωχής κι αδικημένης μας χώρας· όποιος είχε αντίθετη γνώμη ήταν γερμανοτσολιάς. Η καραντίνα ήταν εργαλείο μαζικού ελέγχου που έθιξε ανεπανόρθωτα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Κατά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας βάλλουν και οι αριθμοί, επομένως όποιος τείνει να τους θεωρεί σημαντικούς για την κοινωνική ευημερία είναι πιθανότατα ένα νεοφιλελεύθερο κτήνος. Στον χώρο των πανεπιστημίων δικαιούνται να έχουν πρόσβαση όλοι, ακόμη κι αν μπαίνουν για να τον βανδαλίσουν ή για να τον οικειοποιηθούν ή για να χτυπήσουν κάποιον· η πανεπιστημιακή αστυνομία είναι, λοιπόν, απαράδεκτη, όπως είναι και η αστυνομία εν γένει, ως σύλληψη της αστικής δημοκρατίας.
Σε όλα τα παραπάνω πρέπει να επιδεικνύουμε ακαταπόνητη αγωνιστικότητα.
Σε άλλα δεν χρειάζεται: σε πολέμους που δεν βλάπτουν την αριστερή ατζέντα, για παράδειγμα.
Παρά την αρχική της σιγή και τις απόπειρες να επιρρίψει την ευθύνη του πολέμου πότε στο θύμα της εισβολής πότε σε άσχετους με τον πόλεμο (τη «σατανική» Δύση και τις συμμαχίες της δηλαδή), η ελληνική Αριστερά θυμήθηκε σύντομα ότι τα βομβαρδισμένα τοπία αποτελούν προνομιακό της πεδίο, που απαγορεύεται εξ ορισμού να αφήσει ανεκμετάλλευτο. Ενας πόλεμος είναι πάντα ένας πόλεμος και όταν όλοι κλαίνε πάνω από τα πτώματα που αφήνει πίσω του, το κλάμα του αριστερού οφείλει να είναι το πιο γοερό απ’ όλα. Αλλά ακόμη και αν το κλάμα δεν είναι ιδιαίτερα γοερό, όπως στην περίπτωση της Ουκρανίας, το αριστερό δάκρυ είναι αυτό με την ισχυρότερη νομιμοποίηση, γι’ αυτό και επιβάλλεται να χυθεί έστω και στην κροκοδείλια εκδοχή του. Πολλοί εκπρόσωποι της Αριστεράς, λοιπόν, υποχρεώθηκαν να τοποθετηθούν εναντίον του πολέμου για λόγους επαγγελματικής συνέπειας.
Και πώς το έκαναν;
Ζητώντας να σταματήσει. Πώς δεν το είχαμε σκεφτεί!
Το αίτημα να σταματήσει ο πόλεμος από μόνος του περιέχει ένα μείγμα μεταφυσικής αφέλειας και κουτοπονηριάς: υπαινίσσεται ότι ένας πόλεμος παραείναι περίπλοκος για να αναλυθεί με μονοσήμαντους όρους υπαίτιου και θύματος, αλλά μέσα στον ψευδοαντικειμενικό σχολαστικισμό του καταντά τόσο αποστασιοποιημένα γενικό, που ενδίδει στην απλούστευση την οποία υποτίθεται ότι προσπαθεί να αποφύγει. Οταν ο ένας εισβάλλει και ο άλλος αμύνεται, δεν υπάρχει καμία ομίχλη παρά μόνο στο μυαλό εκείνου που αρνείται να ξεχωρίσει το θύμα από τον θύτη. Είναι περίεργο, αλλά εκείνοι που υπό άλλες συνθήκες δεν παύουν να μας επισημαίνουν πως εκεί όπου διακυβεύονται ανθρώπινες ζωές δεν χωρούν αστερίσκοι, έχουν γεμίσει τον ουκρανικό πόλεμο με πληθώρα ευτελών υποσημειώσεων: «Ναι, αλλά ο Πούτιν προκλήθηκε», «ναι, αλλά οι Ουκρανοί είναι ναζί», «ναι, αλλά για τον άλλο πόλεμο γιατί δεν είπατε τίποτα;». Ξαφνικά, το θέμα δεν είναι η βία, ο θάνατος και ο ξεριζωμός, αλλά το πόσο μεροληπτικοί είμαστε εις βάρος ενός δικτάτορα.
Ακόμη περισσότερη ταραχή από την ουδετερότητα πολλών πολιτικοποιημένων συμπολιτών μας ενώπιον της φρίκης που παρακολουθούμε όλοι σε ζωντανή σύνδεση, προκαλεί η μέθοδος που αρκετοί από αυτούς προτείνουν ως δόκιμη προκειμένου να τερματιστεί ο πόλεμος: ζητούν από τους Ουκρανούς να σταματήσουν να αμύνονται· προσοχή, δεν ζητούν από τη Ρωσία να φύγει από τα εδάφη τους και να σταματήσει να τους σκοτώνει, αλλά έχουν την αξίωση από τους αντιστεκόμενους να μην αντιστέκονται, για να κατευνάσουν τον εισβολέα τους. Μία προβεβλημένη προσωπικότητα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, μάλιστα, δεν δίστασε να μας επιστήσει την προσοχή μπροστά στο ενδεχόμενο ενός νέου παγκοσμίου πολέμου· με αυτό το σκεπτικό, ζήτησε την κατάπαυση του πυρός, όχι βεβαίως από τον εισβολέα Πούτιν αλλά από τον «επικίνδυνο» Ζελένσκι.
Η κυνική αυτή λογική, που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα καταγγελλόταν ως «victim blaming», περιβάλλεται τον μανδύα του ορθολογισμού: να πληρώσει η Ουκρανία για να γλιτώσουμε εμείς.
Πού πήγε όμως η ιερότητα της ανεξαρτησίας των λαών;
Πού πήγαν τα ιδανικά υπέρ του αγώνα ακόμη και του καταδικασμένου;
Δεν πήγαν πουθενά, γιατί δεν υπήρξαν ποτέ. Ηταν όλα ψέματα.
Ενα ακόμη βολικό σλόγκαν της ρητορικής των ίσων αποστάσεων είναι η έκκληση για μη εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο. Το πρόβλημα με την έκκληση μη εμπλοκής δεν είναι η σκανδαλώδης ουδετερότητα που προωθεί, αλλά...
το ότι επιχειρεί να μεταμφιέσει την τελευταία σε εκδήλωση αντιπολεμικού πνεύματος.
Το αντιπολεμικό πνεύμα, όμως, συνεπάγεται αντίθεση στην αδικία, όχι γενική και αόριστη δυσαρέσκεια· σημαίνει ότι πρέπει να διαλέξεις πλευρά και, συγκεκριμένα, την πλευρά του αθώου. Η μη εμπλοκή δεν συνιστά αντίθεση, αλλά αδράνεια η οποία αποβαίνει υπέρ του ισχυρού επιτιθέμενου και εις βάρος του ανίσχυρου θύματος της επίθεσης.
Η μη εμπλοκή σημαίνει διαιώνιση του πολέμου.
Τα θεωρητικά σχήματα μπορεί να είναι όμορφα και καθησυχαστικά μέσα στην ασάφειά τους, αλλά τις βόμβες τις ρίχνουν πραγματικά χέρια.
Και τα χέρια ανήκουν σε ανθρώπους.
Και οι άνθρωποι έχουν ονοματεπώνυμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου