ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ανίκανοι ΟΛΟΚΑΤΑΠΟΤΕΣ επαγγελλόμενοι το τίποτα σε επέλαση υπό την ηγεσία του Λωλοστεφανή!

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Γράφει ο ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Τύπου της εποχής και της επικολυρικής γραφίδας του Tennyson να εξάρουν την αυτοθυσία και το μεγαλείο των ανδρών της περίφημης ελαφράς ταξιαρχίας του βρετανικού ιππικού, το γεγονός είναι ότι η μετωπική επέλαση μιας κατά βάσιν επικουρικής μονάδας εναντίον οχυρωμένων θέσεων του ρωσικού πυροβολικού στη μάχη της Μπαλακλάβα υπήρξε μια αψυχολόγητη, βλακώδης ενέργεια, πολύ πιθανόν οφειλόμενη στον καταστροφικό συνδυασμό της ταξικής αλαζονείας και της ανικανότητας που χαρακτήριζαν τον διοικητή της μονάδας, λόρδο Cardigan. 

Οι συγκαιρινοί μπορεί να έσπευσαν να εξιδανικεύσουν ή και να ωραιοποιήσουν την άσκοπη απώλεια ανθρώπινων ζωών και τις προφανείς αδυναμίες του συστήματος διοίκησης του βρετανικού στρατού, όμως η ιστορική αποτίμηση – η αναγκαία απόσταση από τα γεγονότα και η ψύχραιμη ανάλυσή τους – αποκαλύπτει πως ό,τι τότε θεωρήθηκε ως η επιτομή της ανδρείας και του ηρωισμού – ο "εκούσιος καλπασμός" των "εξακοσίων" στην "κοιλάδα του θανάτου" – στην πραγματικότητα υπήρξε απλώς το αποτέλεσμα της προώθησης ανίκανων και επικίνδυνων ανθρώπων στις ανώτερες θέσεις της ιεραρχίας των ενόπλων δυνάμεων με μοναδικό προσόν την καταγωγή και τις συγγενικές τους σχέσεις.

Η σκοπιμότητα μιας ενέργειας είναι το α και το ω της επιτελικής σκέψης. Το κατά πόσο η ενέργεια αυτή είναι ενταγμένη σε ένα γενικότερο σχεδιασμό, το κατά πόσο αποτελεί τη συνέχεια ή τη γέφυρα για άλλες ενέργειες, το κατά πόσο τα πρόσωπα που έχουν επιφορτιστεί με την υλοποίησή της είναι κατάλληλα, όλα αυτά είναι στοιχεία όχι και τόσο προφανή – πλην όμως απολύτως ουσιώδη – πίσω από τις διάφορες επιτυχίες ή αποτυχίες. Ο κόσμος έχει μάθει να προσλαμβάνει τις καταστάσεις και τα γεγονότα κυρίως μέσω συμβολισμών και συμβόλων, επιγραμματικών προτροπών ή συνθηματολογικών απλοποιήσεων και ασφαλώς δεν διαθέτει τα μέσα, τον χρόνο ή ακόμη και την αντιληπτικότητα που απαιτείται για να κρίνει με ουσιαστικό, απροκατάληπτο τρόπο τη σκοπιμότητα της τάδε ή της δείνα επιλογής. Αυτό, πάλι, θέτει μια σειρά από προβλήματα που σχετίζονται ιδίως με τον βαθμό δημοκρατικής νομιμοποίησης των διάφορων επιλογών που αφορούν ένα ευρύτερο σύνολο. Το να κρίνει κανείς θετικά ή αρνητικά μια προοπτική ή μια απόφαση βάσει επιγραμματικών, συναισθηματικά φορτισμένων και κατά κανόνα απλουστευτικών δηλώσεων εγείρει αυτομάτως ζητήματα νομιμοποίησης των δράσεων συνέχειας.

Καθώς οι διάφορες αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν μετά την ελληνική χρεοκοπία το 2009 οδηγούνται πλέον στο προδιαγεγραμμένο από τα πράγματα τέλος τους, δεδομένου ότι όλοι όσοι αμφισβήτησαν την πορεία των "Μνημονίων" υποχρεώθηκαν στη συνέχεια, μόλις ανέλαβαν την εξουσία, σε πλήρη και εξευτελιστική αναδίπλωση πριν αλέκτορα φωνήσαι, το μόνο που απομένει από αυτή την οδυνηρή πορεία προς την πραγματικότητα είναι οι διάφορες ιδιοτελείς ή ανιδιοτελείς ωραιοποιήσεις και εξιδανικεύσεις μιας υποτιθέμενης "άλλης πολιτικής", στο όνομα της οποίας η κάθε ουτοπία και το κάθε ατόπημα, η κάθε τυχοδιωκτική στροφή και η κάθε διάψευση μυθοποιήθηκαν από εκείνους ακριβώς που μεταστρεφόμενοι στη συνέχεια απομυθοποιούσαν εαυτούς. 

Η ελληνική πολιτική αποδείχθηκε αίφνης γεμάτη από επηρμένους ή αποβλακωμένους λόρδους Cardigan, πρόθυμους να θυσιάσουν εκατόμβες θυμάτων για την προσωπική τους ανάδειξη ή προβολή και εντελώς ανίκανους να εκτιμήσουν και – αν μη τι άλλο – να σεβαστούν το κόστος της παράνοιας στην οποία παρέσυραν το ακροατήριό τους επιμένοντας στη "διάσωση" παντί τρόπω του Γαργαντούα που κατέτρωγε και εξακολουθεί να κατατρώει σε όλα τα επίπεδα – θεσμικό και εκτελεστικό – τα δημόσια οικονομικά της χώρας. 

Αν, θεωρητικά, η κρίση αποτέλεσε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να σκεφθούμε όλοι περισσότερο και καλύτερα, ώστε να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητες της ζωής μας, στην πράξη όλη αυτή η ευκταία – και ασφαλώς αναγκαία – διαδικασία υπονομεύθηκε από τους "γυμνούς" και τους πελταστές της ελληνικής πολιτικής που επέλεξαν τις μετωπικές επιθέσεις στο χάος αντί της προσεκτικής ανίχνευσης του εδάφους και της υιοθέτησης στρατηγικών και τακτικών που θα απέφεραν κάποιο αποτέλεσμα. 

Καθ’ όλη τη μέχρι σήμερα διάρκεια της κρίσης ποτέ δεν αποδόθηκε η δέουσα σημασία στο "τι" και το "γιατί", αλλά στο σύνολό του σχεδόν ο δημόσιος διάλογος επικεντρωνόταν πάντοτε στο "ποιος". Κάθε άλλο παρά τυχαία, βέβαια: 

Οι προσωποποιήσεις και οι συμβολισμοί είναι άριστο υλικό για μανιχαϊστικές απλουστεύσεις της πραγματικότητας, για δαιμονοποιήσεις πολιτικών αντιπάλων, για "ξέπλυμα" των ημετέρων και πάει λέγοντας.  

Ωστόσο, όλα αυτά δεν πάνε μακριά, δεν μπορούν να πάνε μακριά. Είναι καταδικασμένα, κάποια στιγμή, να ξεθυμάνουν σε ό,τι αποκαλούμε μικροπολιτική. Και τούτο διότι είναι η τροφή, το εικός και το αναγκαίον της μικροπολιτικής. 

Η πολιτική, καλώς ή κακώς, δεν αρχίζει ούτε τελειώνει – και βεβαίως δεν εξαντλείται – σε υποτιθέμενα "ηθικά πλεονεκτήματα" ή στην αφειδώλευτη παροχή του "ευεργετήματος της αμφιβολίας" σε πτωχούς πλην τιμίους νέους με συμπαθητική εμφάνιση και καλές προθέσεις. Είναι η τέχνη του αποτελέσματος, της επίτευξης αποτελεσμάτων. Δεν είναι τέχνη για τους ανεπίδεκτους και τους ανεπίτευκτους.  

Αν το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων ονομάστηκε "θαύμα", αυτό συνέβη διότι απουσίαζαν όλες οι πραγματικές προϋποθέσεις για το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Το "θαύμα" όμως έγινε μία μόνο φορά και παρευθύς αποδόθηκε στη θεϊκή φύση εκείνου που το έπραξε. Εξαρχής θεωρήθηκε κάτι εξαιρετικό, κάτι που υπερέβαινε την κοινή πείρα. Υπό την έννοια αυτή, δεν μπορούσε και δεν μπορεί να αποτελεί το μέτρο σύγκρισης για την αξιολόγηση του ενός ή του άλλου ινστρούχτορα της ουτοπίας. Το θαύμα και η ουτοπία ανήκουν στην ίδια σφαίρα του ακατάληπτου. Η πολιτική και το αποτέλεσμα ανήκουν στην άλλη, τη γήινη σφαίρα της πραγματικής ζωής.

Ο κύκλος που άνοιξε το 2009 κλείνει. Κλείνει αφού έβαλε τους πάντες στο "παιχνίδι": τόσο τους εξ ανάγκης καταφάσκοντες όσο και τους εκ του ασφαλούς εκ των προτέρων αρνητές και εκ των υστέρων αντιφάσκοντες. Αφού εξέθεσε τους πάντες. Αφού διασκέδασε την αξιοπιστία των πάντων. Αφού την υποψία ότι οι διάφοροι μανιχαϊσμοί δεν είναι τίποτε περισσότερο από ψευτοδιλήμματα την κατέστησε συμπαγή, εδραία απόδειξη. Αφού ό,τι εξαρχής ήταν ο χειρότερος φόβος όλων – το ενδεχόμενο να εκβιαστούν ή απλώς να προκύψουν αλλαγές που θα ανέτρεπαν πολλά από τα "βολικά" κακώς κείμενα του μεταπολιτευτικού μας βίου – συνεχώς μας πλησίαζε, αντί να απομακρύνεται όπως βεβαίωναν οι εθναμύντορες και οι λοιποί σημερινοί ολοκαταπότες. 

Ολοκαταπότες είπατε;  

Ναι, ολοκαταπότες.  

Δεν τα κατάπιαν όλα; Όλα για τη "σωτηρία της πατρίδας"; Όλα για τον ελλειμματικό λουφέ μιας ελλειμματικής εξουσίας;  

Όλα ως πελταστές σε ρόλο οπλιτών; 

Όλα ως ξιφουλκούντες στο πουθενά κι επαγγελλόμενοι το τίποτα; 

Η τραγική γυμνότητα αυτών των ανθρώπων, των αρνητών, που σπεύδουν τώρα να καταπιούν αμάσητα όσα υποτίθεται ότι αρνούνταν και απέρριπταν μετά βδελυγμίας, αποκαλύπτει σε πιστεύοντες και μη πιστεύοντες ότι η ζωή δεν είναι παραμύθι κι ότι η "κοιλάδα του θανάτου" δεν έχει τίποτε "ηρωικό" γι’ αυτούς που τη διασχίζουν ως πρόβατα επί σφαγή.  

Ο πραγματικός ηρωισμός δεν είναι ο θάνατος υπό οιαδήποτε μορφή του. 

Είναι οι σοφές επιλογές κόντρα στο ρεύμα της ομφαλοσκόπησης και της παραίτησης. Είναι οι τεκμηριωμένες, οι αιτιολογημένες σκέψεις.

Είναι η ήσυχη συνείδηση που επιλέγει το καλύτερο δυνατό μέσα στη στενωπό της ευθύνης και δεν δραπετεύει στην ανησυχία της αναζήτησης του καλύτερου άλλοθι. 

Ναι, η επέλαση της ημετέρας ελαφράς ταξιαρχίας υπό την ηγεσία του Λωλοστεφανή απέδειξε μόνο την ελαφρότητα όσων την επιχείρησαν χωρίς να χυθεί το δικό τους αίμα, στέλνοντας τον λογαριασμό σ’ όσους πήραν στον λαιμό τους..