Ήταν
η ατάκα των ημερών. Από αυτές που ξεκινούν μεγάλες συζητήσεις και
αντιπαραθέσεις, που κρατούν καιρό. Πολλοί ήδη σχολίασαν, δεν θα
αντισταθώ κι εγώ στον πειρασμό. Έχει άλλωστε πολύ "ζουμί" η υπόθεση και
προσφέρεται για κάθε είδους συμπεράσματα. Από πολιτικής, έως φιλοσοφικής
άποψης. Και πρώτιστα, όπως καθετί σε αυτήν την Κυβέρνηση, που στο
συγκεκριμένο τομέα παραδίδει μαθήματα προς κάθε ενδιαφερόμενο, σε
επίπεδο επικοινωνίας. Είπε λοιπόν ο Πρωθυπουργός, με το γνωστό άνετο
ύφος του, σε συνδυασμό με μια "έκρηξη" συναισθηματικής "αγανάκτησης",
αυτή που τον πνίγει το δίκιο του, πως αν θέλει η αντιπολίτευση μπορεί
ίσως να τον κατηγορήσει για "αυταπάτες", αλλά όχι για ψέματα. Και
πάντως, όπως είπε, για την προεκλογική περίοδο του 2015 και όχι για
αργότερα.
Μόνο αυτό είπε, καταχειροκροτούμενος
από τους περιχαρείς βουλευτές του "ναι σε όλα", που απεγνωσμένα έψαχναν
"θεωρητικό αποκούμπι" να ξαποστάσουν. Να έχουν κάτι να πουν στα "χωριά"
τους και στις επιθετικές ερωτήσεις ψηφοφόρων που άλλα περίμεναν και
άλλα βλέπουν.
Ναι! Δεν είπαμε ψέματα σύντροφοι. Δεν
γίναμε γνωστοί και αναλάβαμε αξιώματα (στα οποία μάλιστα "εμείς δίνουμε
αξία", όπως είπε ο "αρχέτυπος" Πολλάκης) από "περήφανους τσαμπουκάδες"
και ταξίματα-παραμύθια της Χαλιμάς επί 5ετία. "Απλά" είχαμε τις "αγνές
και αθώες" αυταπάτες της Αριστεράς, που πρόσθεσε και ο εκ μεταγραφής κ.
Κουρουμπλής, που απευθυνόμενος και στον πρότερο εαυτό του, άσκησε τη
φαρμακερή ερώτηση "τι κάνατε τόσα χρόνια"; Και θα μπορούσε να αναρωτηθεί
κανείς: μήπως αυτή η παραδοχή είναι γενναιότητα; Ειλικρινής
αυτοκριτική, που θα άξιζε ακόμα και τον έπαινο; Για να απαντηθεί δίκαια
το ερώτημα, πρέπει να εξεταστούν παράμετροι. Ιδίως το πλαίσιο στο οποίο
εκφράστηκε η "ρήση-κολυμβήθρα του Σιλωάμ", αλλά και το ύφος της. Δεν
επρόκειτο για μια απολογία. Δεν εμπεριείχε, παρά μόνο ως υποψία, η
ευθεία αυτοκριτική.
Ο Πρωθυπουργός την είπε με ένταση φωνής,
επιτιθέμενος. Την επικαλέστηκε ως δικαιολογία αθωότητας, ως στοιχείο
(και πάλι!) δήθεν ηθικής υπεροχής! "Είμαστε άνθρωποι καλοπροαίρετοι,
θέλαμε το καλό σας! Ε, δεν μας βγήκε, σας χρεώσαμε μερικές δεκάδες δις,
ξεπαστρέψαμε το εθνικό τραπεζικό σύστημα που αγοράστηκε "μπιρ παρά",
ακυρώσαμε προσπάθειες και θυσίες ετών γυρνώντας χρόνια πίσω, υπογράψαμε
ό,τι ήρθε μπροστά μας πανηγυρίζοντας, αλλά με καλό σκοπό! Εντάξει, δεν
αλλάξαμε την Ευρώπη, δεν γονατίσαμε τον καπιταλισμό (που έτρεμε τον
ερχομό μας), αλλά αυτά άλλαξαν εμάς. Τώρα πια, χωρίς να το φωνάζουμε μην
μας παρεξηγήσουν κάποιοι ακόμα ιδεαλιστές, συναγελαζόμαστε έως και την
ευρωσοσιαλιστική ομάδα και μας καλούν στα μεγάλα σαλόνια! Γιατί; Επειδή
πιστέψαμε στις αξίες και αρχές τους, αλλάζοντας τις "ριζοσπαστικά
αριστερές" απόψεις μας; Όχι βέβαια! Απλά, σε εκείνους είμαστε χρήσιμοι,
μια και είμαστε Κυβέρνηση και έχουν να λένε ότι έχουν επιρροή και σε μας
"καλαρέσει" η συμπερίληψη στις "καλές οικογένειες".
Η ειλικρινής αυτοκριτική, αυτή που
εμπεριέχει την παραδοχή σφάλματος, που τόσο κόστισε, προϋποθέτει
μετριασμό ύφους. Συστολή. Μια έστω ένδειξη εσωτερικής "συντριβής" για
την ακύρωση όλης σου της κοσμοθεωρίας, όχι στη θεωρία. Στην οδυνηρή
πράξη. Αυτήν που παρέσυρε έναν λαό και τον χρέωσε ό,τι τον χρέωσε.
Και
πάλι δε μιλώ στον αέρα. Αναφέρω όσα ο ίδιος ο κ. Τσίπρας έχει
παραδεχθεί, χαρακτηρίζοντας τον έως πέρυσι "asset" κ. Βαρουφάκη ως
άνθρωπο που "έλεγε ανοησίες". Ανοησίες για 7 μήνες, γυρίζοντας την
υφήλιο και γονατίζοντας την οικονομία, όταν ξέρουμε πως αρκούσαν λίγες
μέρες για βαριά ζημιά.
Πρώτα λοιπόν, το ύφος. Το "έλα μωρέ, δε
βαριέσαι", που τείνουμε να συνηθίσουμε ως δημόσιο παράδειγμα.
Αλλά είναι
κι άλλα.
Είναι...
το σημείο από το οποίο γίνεται
αυτή η επίκληση. Δεν πρόκειται για έναν "καθημερινό" άνθρωπο που
παραδέχεται στον κύκλο του ότι κάπου έσφαλλε! Πρόκειται για τον
Πρωθυπουργό της χώρας! Για τον αρχηγό ενός κόμματος που ξεκίνησε λίγα
χρόνια πριν από το 4% κι έφτασε να αναλάβει την εξουσία! "Φταίνε οι
προηγούμενοι", η πρώτη, εύκολη, απάντηση. Προφανώς και έχει αλήθεια
αυτό. Αλλά δεν είναι ο μόνος λόγος. Είναι και η εναλλακτική που είχαν, η
ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ και του αρχηγού του. Όχι μόνο στην προεκλογική του
2015, όπως παραπλανητικά εστίασε, αλλά επί σειρά ετών. Και φυσικά και
στο "παράλληλο Πρόγραμμα του Σεπτέμβρη", μετά την προσγείωση από τη
"Θεσσαλονίκη".
Να θυμίσουμε;
Άρνηση σε όλα, κενοί
τσαμπουκάδες μέσα κι έξω, χαρακτηρισμοί πολιτικών αντιπάλων με όρους
Εμφυλίου, διχαστικές αναφορές, υπόσχεση παροχών προς όλους κόντρα σε
κάθε πραγματικό μέγεθος.
Το λέγαμε από τότε, όσοι βλέπαμε ανάγλυφα τα
οικονομικά μεγέθη, τους διεθνείς συσχετισμούς, το μέγεθος της
προσπάθειας που μόνο συλλογικά μπορούσε να επιτύχει: "Μα προφανώς και
μεις θέλουμε όλα αυτά τα "καλά" πράγματα που υπόσχονται και ακόμα
περισσότερα! Είναι δυνατόν να θέλουμε το "κακό" των συμπολιτών αλλά και
του εαυτού μας; Γεννήθηκε ξαφνικά το πρώτο είδος "μαζοχιστών" στη
διεθνή σκηνή, που αποφάσισε να εξαλειφθεί πολιτικά;
Όχι βέβαια! Δείτε τι
γίνεται γύρω. Αυτά μπορούμε τώρα, πάμε να ανορθώσουμε τη χώρα και
σύντομα θα ανακτήσουμε το χαμένο έδαφος"!
"Όχι", η απάντηση. "Προδότες,
γερμανοτσολιάδες, στα τέσσερα!". Όταν έρθουμε εμείς, όλα θα αλλάξουν
μαγικά. Παροχές, ελπίδα, υπερηφάνεια. Και θα φέρουμε το κλίμα αυτό και
σ’ άλλες χώρες. Η οικονομία υπηρετεί τον άνθρωπο, άρα θα τη διατάξουμε
να γεννήσει λεφτά που θα μοιράσουμε.
Δεν έγινε έτσι! Οι άνθρωποι που είπαν
κατά συρροή τα μεγαλύτερα και περισσότερα ψέματα –σχεδόν δεν έχει
σημασία αν είχαν καλή πρόθεση, το αναγνωρίζουμε σε πολλούς –
είναι ήδη Κυβέρνηση 16 μήνες και συνεχίζουν αντιπολιτευόμενοι την
αντιπολίτευση. Ισχυριζόμενοι ανερυθρίαστα πως και τότε είχαν δίκιο-που
τους έφερε μάλιστα στη σημερινή τους θέση-προφανώς και τώρα που απαιτούν
"σοβαρότητα και συναίνεση"!
Η διαφορά είναι πως όταν ένας
"οποιοσδήποτε" έχει "αυταπάτες", η σύγκρουσή του με την πραγματικότητα
έχει συνέπειες για τον ίδιο και μόνο. Όταν αυτό συμβαίνει σε έναν Πρωθυπουργό,
αυτό έχει συνέπειες, ακόμα και ιστορικού χαρακτήρα, σε έναν ολόκληρο
λαό!
Για να μην αναφερθούμε σε οδυνηρά ιστορικά παραδείγματα-αναλογίες.
Δεν ξεπερνιέται αυτό, μόνο με μια επιθετική, έως κυνική, παραδοχή. Μ’
ένα σχεδόν λεκτικό lapsus. Δεν "καθαρίζεις" δίχως ανάληψη του κόστους!
Και το κύριο "προαπαιτούμενο", η αρχή όλων, είναι ένα "mea culpa". Μια
ειλικρινής "συγγνώμη" προς λαό και αντιπάλους, που θα εγκαινίαζε
ενδεχομένως μια νέα εποχή αλήθειας, τόσο απαραίτητης για την πραγματική
έξοδο από την κρίση. Και αυτή δεν ακούστηκε. Συνεχίζουμε με μισόλογα,
επικοινωνιακές αφηγήσεις, επιλεκτική αποδοχή γεγονότων και φυσικά,
κακοδιοίκηση. Γι’ αυτό και δεν είμαστε αισιόδοξοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου