"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: O δήμαρχος Αθηναίων μαθαίνει την πόλη

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Με μεγάλη χαρά είδα ένα ρεπορτάζ στο οποίο ο δήμαρχος Αθηναίων, ο σύντροφος Χάρης Δούκας, εξηγούσε ότι είχε βγει να περπατήσει, μαζί με αρμόδιους αντιδημάρχους
από το δημαρχείο, μέχρι έναν σταθμό του μετρό προκειμένου να διαπιστώσει «πόσο προσβάσιμο είναι το κέντρο της πόλης για τα άτομα με αναπηρία».

Καταλαβαίνω ότι μπορεί να σας φαίνεται αστείο το ότι ο δήμαρχος αγνοεί αυτό που όλοι όσοι κατοικούμε στην πρωτεύουσα (ή ακόμα κι αυτοί που είναι απλώς περαστικοί) γνωρίζουμε καλά: ότι η πρωτεύουσα δεν είναι καθόλου προσβάσιμη στα άτομα με αναπηρία και είναι δύσβατη ακόμα και για τους αρτιμελείς. 

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι ο δήμαρχος έχει πολύ σοβαρότερα πράγματα με τα οποία ασχολείται και είναι λογικό να μην έχει βρει τον χρόνο να μάθει ακόμα και τα βασικά για την πόλη του. 

Θυμίζω ότι τους πρώτους 10 μήνες της θητείας του είχε να διεκδικήσει την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, κι όλοι καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικότερη είναι αυτή η δουλειά από την πρωτεύουσα της χώρας και τι αφοσίωση απαιτεί. Δεν είναι εύκολο για κάποιον να είναι και υποψήφιος για διάδοχος του συντρόφου Ανδρουλάκη και να μάθει μια πόλη την οποία φαίνεται να αγνοεί εντελώς.

Ευτυχώς τους τελευταίους μήνες, και μετά την επανεκλογή του κραταιού Νικόλα, η μόνη σημαντική  δουλειά που έχει να κάνει ο σύντροφος Δούκας είναι να τον υπονομεύσει. Όμως αυτή η δουλειά γίνεται μόνη της, ο σύντροφος Ανδρουλάκης καταφέρνει μια χαρά να αυτοϋπονομεύεται κι έτσι ο δήμαρχος έχει ελεύθερο χρόνο προκειμένου να ασχοληθεί και με την Αθήνα.

Αντί λοιπόν να τον επικρίνω και να τον κοροϊδεύω, προτιμώ να τον χειροκροτήσω και να ενθαρρύνω το ενδιαφέρον του, το οποίο ειλικρινά πιστεύω ότι δεν είναι για τις κάμερες. Ποιος άλλωστε θα έστηνε ένα επικοινωνιακό σόου, του οποίου το κεντρικό μήνυμα είναι η παντελής του άγνοια για την πόλη που διοικεί;

Στηρίζοντας λοιπόν την προσπάθειά του, τον προτρέπω, αφού πρώτα μάθει αν το κέντρο της πόλης είναι προσβάσιμο στα άτομα με αναπηρία, να μη μείνει εκεί και να συνεχίσει την εξερεύνηση της Αθήνας. Έτσι ίσως ανακαλύψει ότι η πόλη είναι έρμαιο των ορέξεων των πειρατών της εστίασης, που καταλαμβάνουν όποιον χώρο τους κάνει κέφι, καμβάς των κομπλεξικών βανδάλων, που μουτζουρώνουν από μνημεία μέχρι παιδικές χαρές, η παιδική χαρά κάθε συνδικαλιστή ή κάθε διαμαρτυρόμενου, ένα απέραντο πάρκινγκ για κάθε τροχοφόρο, και γενικώς να ανακαλύψει επιτέλους μια πόλη, για την οποία δεν μοιάζει να ξέρει πολλά και η οποία έχει τη μεγάλη τύχη να τον έχει δήμαρχο.

Κι επειδή ο ίδιος φαίνεται να μη νοιάζεται ιδιαιτέρως για την πόλη, έχω να του προσφέρω κι ένα κίνητρο: 

Αν θέλει να έχει την παραμικρή ελπίδα να ικανοποιήσει τις μεγάλες φιλοδοξίες του...

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΑ: Δήμαρχος Famagusta

 Γράφει ο ΣΤΕΝΤΩΡ

Δεν είναι ένα μήνυμα λίγων δευτερολέπτων.  

Είναι ένα βιντεσκοπημένο οδοιπορικό ασυνήθιστα μακρύ για το TikTok. 

Σε αυτό ο δήμαρχος Αθηναίων ξεναγεί τους θεατές του στην Αμμόχωστο. Δείχνει –κυριολεκτικά– στην κάμερα τα ερείπια της έρημης πόλης και εξηγεί τι ήταν το καθένα πριν από την εισβολή του 1974. Το σποτ του Χάρη Δούκα συνοδεύεται βέβαια από διακηρύξεις για τη βαρβαρότητα της εισβολής και τα εθνικά δίκαια. 

Ολα σωστά. Σκηνοθετημένα εθναρχικώς

Δημαρχιακώς όμως; 

Δεν επιβεβαιώνονται με αυτές τις πανελλήνιας εμβέλειας καμπάνιες όσοι λένε ότι ο δήμαρχος της Αθήνας βλέπει το δημαρχείο σαν φυλακή; 

Οτι νιώθει στην πόλη μεταβατικός, μέχρι να ‘ρθει η στιγμή να διασταυρωθεί με το αρχηγικό του πεπρωμένο η μοίρα του έθνους; 

Η Αθήνα μπορεί μέχρι τότε...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πασοκολυγισία σημαίνει τα καλά και συμφέροντα

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Πασοκολυγισία (η) 1. η δυνατότητα κάποιου να αλλάζει άποψη ανάλογα με το συμφέρον και τη σκοπιμότητά του
«ευτυχώς ο σύντροφος διαθέτει πασοκολυγισία και μπορεί να λέει πόσο λάθος ήταν η συμπόρευση με την Κωνσταντοπούλου στους ίδιους ανθρώπους στους οποίους λίγες μέρες πριν έλεγε πόσο απαραίτητη είναι»

Δεν θεωρώ τη σταθερότητα στις απόψεις σώνει και καλά αρετή και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πολλοί την αναφέρουν ως τέτοια. Όσο ζούμε μαθαίνουμε και καθετί καινούργιο μπορεί να μας κάνει να αναθεωρήσουμε ακόμα και τις πιο ισχυρές βεβαιότητες.

Οι άνθρωποι που μένουν σταθεροί στις απόψεις τους για δεκαετίες είναι συνήθως ξεροκέφαλοι εγωιστές που φοβούνται να παραδεχτούν τα λάθη τους.

Από την άλλη το ακρόαμα των στελεχών του ΠΑΣΟΚ που μέσα σε λίγα λεπτά περνούν από το αίτημα για προσπέραση της Προανακριτικής στο αίτημα για Προανακριτική ή από τη διαπίστωση του πόσο λάθος ήταν η συμπόρευση με την αρχηγό του Μπιμπίλα στη βεβαιότητα ότι η συμπόρευση ήταν απολύτως σωστή (ή και το ανάποδο) δείχνει πλήρη απουσία σοβαρότητας.  

Ταυτοχρόνως όμως είναι ιδιαιτέρως θεαματική και ...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο «τυφώνας Κατερίνα»

 

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Μωρέ μπράβο δημοσιότητα η κ. Κατερίνα Μπατζελή!
Τρεις μέρες τώρα έχει μεγαλύτερη έκθεση στα ΜΜΕ από όση είχε συνολικώς τους ένδεκα μήνες που χρημάτισε υπουργός. Τη βλέπουμε σε κανάλια και δικτυακούς τόπους. Διαβάζουμε αναλύσεις για το «τι θέλει η Κατερίνα» και «πού πάει το ΠΑΣΟΚ». Με τόσα (νέα και παραδοσιακά) μέσα ενημέρωσης, είναι αδύνατον να κάνουμε στατιστική απεικόνιση των αναταράξεων που προκάλεσαν οι δηλώσεις της κ. Μπατζελή, αλλά χθες –μόνο σε μία εφημερίδα– διαβάσαμε πέντε άρθρα (χώρια τα μικροσχόλια) για το πρόβλημα στο ΠΑΣΟΚ.

Να σημειώσουμε (παρενθετικώς για όσους, παρά την ομοβροντία, δεν άκουσαν τίποτε) ότι το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κινήματος βγήκε σε ένα περιφερειακό κανάλι και δήλωσε ότι
«είναι τοξική και λανθασμένη η δήλωση ότι τον κ. Ανδρουλάκη κάποιος τον τραβάει από το δεξί του πέτο. Ομως το ΠΑΣΟΚ, ένα κόμμα θεσμικό και σοβαρό, δεν μπορεί να κατρακυλάει σε τοξικότητα τύπου “13-0”. Αποφάσισε η Δικαιοσύνη. Κλείσαμε με αυτό. Διότι να ακολουθούμε τη γλώσσα της Νέας Δημοκρατίας, επιβεβαιώνει ότι σε τραβάει από το δεξί πέτο κάποιος» (Blue Sky, 29.3.2025).

Το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να την παραπέμψει στην επιτροπή δεοντολογίας. 

Μετά πετάχτηκαν οι διάσημοι «κύκλοι» του κ. Χάρη Δούκα οι οποίοι, αντί να ασχολούνται με τα τετράγωνα της πόλης που θέλουν φροντίδα, ξοδεύονται για τις γωνίες του λόγου στο ΠΑΣΟΚ. Μάλλον κυριαρχούν παλιά γινάτια και παρελθούσες ανασφάλειες. 

Ετσι άρχισε το δημοσιογραφικό «πατιρντί» που λέγαμε στον πρόλογο· δώσε στον δημοσιογράφο «αιχμές» στον λόγο ενός στελέχους και πάρ’ του την ψυχή. Δεν λέμε, είναι σημαντικό τι λένε τα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, παρά την ισχνή δημοσκοπική επίδοση του ΠΑΣΟΚ. Αλλά πάλι, η κ. Μπατζελή δεν είναι βουλευτής, ούτε καν τομεάρχης. Είναι απλώς ένα από τα 364 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής. Προς τι λοιπόν τόσος χαλασμός;

Το μυστήριο για τον μιντιακό αντίκτυπο της «διαφωνίας Μπατζελή» πυκνώνει από το γεγονός ότι στη Ν.Δ. έχουμε σχεδόν αντάρτικο για τις μισθολογικές αυξήσεις των ενστόλων. Καμιά δεκαριά βουλευτές και δύο (τουλάχιστον) εν ενεργεία υπουργοί πιέζουν να αυξηθούν οι μισθοί και των αστυνομικών, λιμενικών, πυροσβεστών κ.λπ. Παραδόξως, ελάχιστοι ασχολούνται με αυτό.  

Οχι διότι στη μία περίπτωση έχουμε ένα απλό μέλος της Κ.Ε., η οποία είπε κάτι που δεν κοστίζει λεφτά, ενώ στην άλλη για κυβερνητικούς βουλευτές και υπουργούς, που ζητούν να ξοδέψουμε περισσότερα.  

Απλώς διότι ...

 

ΚΚΕδικα ΕΘΝΙΚΑ ΚΗΦΗΝΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑ: «Το τεμπελόσκυλο» σε οίστρο!

 Ο Δημήτρης Κουτσούμπας είναι ένας από τους πολιτικούς ρέκορντμεν. Εχει δουλέψει λιγότερο κι από τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ που ενσάρκωνε τον εκ πεποιθήσεως άεργο στην ταινία «Το τεμπελόσκυλο» (πρώτη προβολή 1963).

Ο Παπαμιχαήλ, που ενσάρκωνε τον αυτοκράτορα της ξάπλας Πολύδωρο, στην ταινία εργάστηκε, έστω και δι’ ολίγον, ως εισπράκτωρ χρεών. Ο Κουτσούμπας ουδέποτε την πάτησε!

Τον ζει το κόμμα (ένα είν’ το κόμμα, το ΚΚΕ) από τότε που τέλειωσε το πανεπιστήμιο. Από το 1974!

Χθες ο Κουτσούμπας, που διευθύνει το κόμμα που με τσαμπουκά δεν δίνει λογαριασμό στο κράτος για τους χορηγούς του, είπε:

«Είναι απορίας άξιο πώς υπάρχουν κόμματα που πλασάρονται και για “αντισυστημικά” και δεν αρθρώνουν ποτέ κουβέντα για τον πυρήνα της αντιλαϊκής πολιτικής. Υποθέτουμε, εύλογα λοιπόν, ότι και αυτά συμφωνούν με τις παραπάνω κατευθύνσεις, άρα πολύ απλά είναι γιαλαντζί αντισυστημικά, όπως άλλα στο παρελθόν, και ο λαός αργά ή γρήγορα τους παίρνει χαμπάρι. Ή συμφωνείς και τα υποστηρίζεις ή διαφωνείς και τα αντιπαλεύεις! Καθαρά και ξάστερα, τα αντιπαλεύεις και στη Βουλή και στους δρόμους!».

Οσα είπε μπορούν να γίνουν πιστευτά από τους φανατισμένους οπαδούς του ΚΚΕ. Ομως οι εχέφρονες αρνούνται να καταπιούν τέτοια… φόλα.

Συστημικότερο κόμμα από το ΚΚΕ δεν υπάρχει. Πώς είναι δυνατόν ένας σχηματισμός που, έστω θεωρητικά, υπερασπίζεται τον σταλινισμό να γίνεται ανεκτός από το σύστημα που -υποτίθεται ότι- θέλει να ανατρέψει;

Πώς είναι δυνατόν ο καπιταλισμός να δέχεται ως ανεκτή συμπεριφορά την άρνηση του «αντικαπιταλιστικού» ΚΚΕ να συμμορφωθεί με τον νόμο περί των οικονομικών των κομμάτων;

Πώς είναι δυνατόν τα συστημικά κόμματα να αναγνωρίζουν ότι το «επαναστατικό» ΚΚΕ ανήκει στο λεγόμενο «δημοκρατικό τόξο»;

Μήπως ...

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: "Ζωή σε λόγου σας..."


Toυ ΙΩΣΗΦ ΦΟΥΣΕ

Παρακολούθησα την ταινία του πρωτομφανιζόμενου σκηνοθέτη Διαμαντή Καραναστάση
με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Ζωή σε λόγου σας"...

Πρόκειται για ένα άρτιο καλλιτεχνικό αποτύπωμα, ένα διαμαντάκι της σύγχρονης 7ης τέχνης, μια βαθιά διείσδυση στις σκοτεινές πτυχές του πόνου και του πένθους...

Ο Καραναστάσης δεν υπερβάλει αλλά και δεν κοινοτοπεί. Προσεγγίσει τη θεματική του με ρεαλιστική ωμότητα, χωρίς να αφαιρεί πολλαπλές παραλλαγές μιας συμβολικής απεικόνισης, χωρίς μονοδιάστατες ερμηνείες για τον προβληματισμένο και υποψιασμένο θεατή...

Ο πόνος και το πένθος, για τον Καραναστάση είναι το αχώριστο δίδυμο μιας φυσικής ακολουθίας της ίδιας της ύπαρξης, η έκθεση του ΕΓΩ στις προσταγές μιας συμπαντικής νομοτέλειας...


Ως νέος Φελίνι, έχει προφανώς τη μούσα του, τη δικιά του Τζουλιέτα Μασίνα, τη Ζωή Κ. που προσδίδει στο δημιούργημα χαρακτηριστικά αριστουργηματικής υπεροχής.

Η προσέγγιση του ρόλου λιτή, ανεπιτήδευτη, κυματίζει όχι από τον λόγο αλλά από την έκφραση και τη σωματική συμμετοχή, σαν προέκταση μιας ψυχικής τρικυμίας χωρίς μπουνάτσα.

Το κλείσιμο των ματιών, τα χείλη σαν να τα χάραξε γραφίτης, η απλότητα της συνύπαρξης με το Θείο Πένθος, δεν είναι μόνο σκηνοθετικές προσταγές αλλά και μια μετάλλαξη της ίδιας της ύπαρξης, μια πλήρης μεταφορά στο άλλο σώμα, στο σώμα της ηρωίδας που επί δύο ώρες μεταπηδά από κηδεία σε μνημόσυνο και τούμπαλιν, για...

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τιμοκατάλογος παρουσίας σε εκδηλώσεις πένθους...

 Του ΙΩΣΗΦ ΦΟΥΣΕ

- Κηδεία €150
- Μνημόσυνο 40ήμερο €100
- Μνημόσυνο 6μηνο €80
- Μνημόσυνο ετήσιο €60
- Καθ έκαστο Ψυχοσάββατο €40 (fixed τιμή)

Σε περίπτωση που ο θάνατος του οικείου σας προσώπου, δύναται να αξιοποιηθεί για κατηγορίες τύπου "δολοφόνοι", "εγκληματίες", "εγκληματική οργάνωση", "ματωμένα χέρια", η παρουσία της προέδρου μας δεν επιβαρύνεται με κόστος δια τους συγγενείς...

Για πληροφορίες και κρατήσεις, καλέστε στο τηλεφωνικό κέντρο του κόμματός μας,

Δευτέρα - Παρασκευή 09:00 - 18:00
Σαββάτο 10:00 - 13:00 (κύριον Μπιμπίλα)...

Αν...

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΑ (και λοιπά αριστερά) ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: "Όχι στα όπλα, ναι στο κοινωνικό κράτος" και αν μας την πέσουν θα αμυνθούμε με... καρδούλες!

 Toυ ΙΩΣΗΦ ΦΟΥΣΕ

Η Ε.Ε. εξετάζει ένα πρόγραμμα ενίσχυσης των αμυντικών της δυνατοτήτων προϋπολογισμού €800 δις
. μεγάλο μέρους του οποίου πιθανότατα θα εξοικονομηθεί από δανεισμό με εγγύηση την ίδια την Ένωση.

Παρατηρώ διαφωνίες.
"Γιατί να δανειστούμε για όπλα και να μην δανειστούμε για επιδόματα", λένε πολλοί

Καλά, άλλο πράγμα δεν κάνουμε ως Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες από το να δανειζόμαστε για επιδόματα και το "κοινωνικό κράτος"...δανεικά που πχ έκαναν θρεφτάρια τους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους της Ολυμπιακής, και θα τα πληρώσουν οι οικονομικά ανίσχυροι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα μέσω φόρων.

Ευχαριστούμε αλλά δώσαμε, δώσαμε...

Το θέμα είναι να μην χρειαζόταν να δανειστούμε, ή έστω να ήταν πολύ χαμηλό το χρέος μας ώστε να σήκωνε δάνεια για επενδύσεις στον αμυντικό τομέα. Δυστυχώς, υπήρξαμε ανοικοκύρευτοι, και τώρα που έχουμε ανάγκη τα λεφτά, δυσκολευόμαστε...

Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει και άλλος δρόμος. Εκτός και να περιμένουμε στη στραβή να μας σώσει ο πατριωτισμός των Ευρωπαίων - όπως προτείνει η Ζωή - ή ο Ύψιστος που θα κάνει τα τείχη της Ιεριχούς να πέσουν με σάλπιγγες....ή με καρδούλες...

Δεν υπάρχει κράτος ή ομοσπονδία κρατών που να μην έχει στρατό. Το ότι δεν έχει η Ε.Ε. και περίμενε από τις ΗΠΑ να την προστατεύουν ισοβίως, αποδείχθηκε πόσο κοντόφθαλμό ήταν. Τρεχάτε τώρα ποδαράκια μου...

"Μα ποιος απειλεί;;...", λένε κάποιοι "πατριώτες" κιόλας "...την Ευρώπη και πρέπει να έχει στρατό;;;"... 

Καλό ερώτημα...

Καλό όμως θα ήταν να μας απαντήσουν - και ως Τραμπικοί κιόλας - ποιος απειλεί τις ΗΠΑ και ξοδεύουν $1 τρις το χρόνο για αμυντικές δαπάνες (όχι €800 δις την πενταετία όπως η Ε.Ε.)... 

Οι ΗΠΑ ξοδεύουν κάθε χρόνο 400% του Ελληνικού ΑΕΠ, 4 Ελλάδες ετησίως για όπλα. Μάλλον θα τους απειλεί η Γροιλανδία.

Την Κίνα στρατιωτικά ποιος την απειλεί και ξοδεύει $250 δις τον χρόνο;;; 

Το νησάκι της Ταϊβάν;;;

Δεν επενδύεις σε άμυνα κατ ανάγκη γιατί κάποιος σήμερα σε απειλεί. 

Επενδύεις για να μην μπορεί και κάποιος στο μέλλον να σε απειλείσει...

Elementary Dr Watson...

Εκτός και αν...

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΟΥ αριστερού εθνικού ψωνισμένου σούργελου κωμωδία

Υπαρκτού ξυλολιο-ξεφτιλαρόπληκτου σουργελοκατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία

Εθνικής ξυλολιόπληκτης υπογραφοσυλλέκτριας κωμωδία

Επιφανών εθνικών ξεφτιλισμένων ξυλολιολόγων κωμωδία

Επιφανών εθνικών ξεφτιλαράδων κωμωδία

Σαν σήμερα (4/4/ΧΧΧΧ)

 

1912: Το Θιβέτ γίνεται με τη βία επαρχία της Κίνας.

1913: Ο ανθυπολοχαγός Εμμανουήλ Αργυρόπουλος, πιλοτάροντας ένα «Μπλεριό 11», χάνει τη ζωή του, λόγω πτώσης του αεροσκάφους του. Είναι ο πρώτος νεκρός της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας.

1949: Δώδεκα έθνη υπογράφουν τη Διακήρυξη του Βορείου Ατλαντικού, δημιουργώντας το ΝΑΤΟ.

1968: Η ΑΕΚ νικά στο Παναθηναϊκό Στάδιο τη Σλάβια Πράγας με 89-82 και στέφεται Κυπελλούχος Ευρώπης στο μπάσκετ. Τον αγώνα παρακολούθησαν 80.000 θεατές - ρεκόρ όλων των εποχών για αγώνα μπάσκετ σε Ελλάδα και Ευρώπη.

1975: Οι Μπιλ Γκέιτς και Πολ Άλεν ιδρύουν στο Αλμπουκέρκι του Νέου Μεξικού τη Microsoft

1617: Πεθαίνει ο σκοτσέζος μαθηματικός Τζον Νάπιερ ο οποίος ανακάλυψε τους λογαρίθμους.

1968: Δολοφονείται ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ








2019 Αυτοκτόνησε σε ηλικία 49 ετών o frontman των Prodigy Keith Flint

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μαθητές ΣΜΥΝ, Ελύτης, Δραγούμης και Γιαννόπουλος

 Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΠΟΛΩΣΗ

Τους μαθητές της ΣΜΥΝ τούς εξοντώσατε.  

Εντάξει. 

Εξοντώστε όμως τώρα και τον Οδυσσέα Ελύτη, που λέει: «Θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο, που να ‘ρθει με την ευχή της Παναγίας και να καθαρίσει τον τόπο απ’ όλων των λογιώ της Τουρκιάς και της γηραιάς Ευρώπης τ’ απομεινάρια…» («Ναυτίλος του Αιώνα, Ιδιωτική οδός, Πρόσω ήρεμα, Α’»). 

Εξοντώστε και τον Ιωνα Δραγούμη, που φωνάζει: «Τι θα πει ραγιάς; Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος. Τη ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα. Τον κυνηγάς και κρύβεται. Τον δέρνεις και ακόμα σκύβει. Τον σκοτώνεις και σωπαίνει».

Αποτάξτε και τον Περικλή Γιαννόπουλο:
«Πάψτε σαπιοδάσκαλοι και σαπιορήτορες – αναφορατζήδες – να εξευτελίζετε τη φυλή. Πάψτε παλιόγριες τις κλάψες, τα σάλια, τα μελάνια και πιάστε το σπαθί. Τα πάντα στη ζωή, η φύσις το λέει, κατακτώνται με το σπαθί. Κι έτσι είναι και μόνο έτσι πρέπει να είναι»

Βέβαια, οι μαθητές της ΣΜΥΝ δεν φτάσανε σε αυτό το σημείο, αλλά για τους… «σαπιοδάσκαλους» μάλλον το ξεπεράσανε. 

Αλλωστε τους ακούσανε και μικρά παιδιά και δεν κάνει. Ασχέτως αν οι πάσης φύσεως ΛΟΑΤΚΙ ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΑΔΙΚΟ: Ο μισθολογικός «πλειστηριασμός» ως σύμπτωμα ξεκουρδίσματος.

Του  Μιχάλη Τσιντσίνη

Οταν οι γιατροί πήραν αυξήσεις, ήταν αυτές «αυξήσεις Αδώνιδος»;
 

Ηταν ένα πριμ που η κυβέρνηση χορηγούσε στον υπουργό για να τονώσει το πολιτικό του κεφάλαιο; 

Ή ήταν η αυτονόητη προσπάθεια της πολιτείας να ενισχύσει τα κίνητρα παραμονής των ιατρών στο δημόσιο σύστημα υγείας (προσπάθεια μάλλον πενιχρή σε σχέση με το δέλεαρ που προσφέρει σε έναν καλό επιστήμονα η ιδιωτική αγορά υγείας);

Κατά ανάλογο τρόπο, η πολιτεία, που επενδύει δισεκατομμύρια σε εξοπλισμούς, έκρινε λογικά ότι πρέπει να δώσει πιο ανταγωνιστικές αμοιβές στα στελέχη που θα χειρίζονται αυτά τα όπλα – καθώς οι αξιωματικοί, ιδίως στο Ναυτικό, χρειάζεται να έχουν μεγάλο απόθεμα αυταπάρνησης για να αντισταθούν στους πειρασμούς του ιδιωτικού τομέα.

Ηταν οι αυξήσεις στο στράτευμα, «αυξήσεις Δένδια»; 

Ή μήπως οι αντιδράσεις των υπουργών Υγείας και Ναυτιλίας, που δημοσίως επιχείρησαν να υπαγορεύσουν στην κυβέρνηση τη μισθολογική πολιτική που πρέπει να ακολουθήσει, εκκινούν από τα προσωπικά ελατήρια που της αποδίδονται; 

Οσοι ψάχνουν τέτοια ελατήρια, βλέπουν το ασυνήθιστο διάβημα του Γεωργιάδη και του Κικίλια ως «γινάτι των δεύτερων»: 

Ο δεύτερος του Βόρειου Τομέα Αθηνών είδε τον πρώτο –Κωστή Χατζηδάκη– να αναβαθμίζεται σε αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. 

Ο δεύτερος της Α΄ Αθηνών είδε τον πρώτο –Κυριάκο Πιερρακάκη– επίσης να προβιβάζεται σε υπουργό Οικονομικών.

Μπορεί οι ίδιοι οι δεύτεροι να αποκόμισαν από τον ανασχηματισμό αυτό που επιθυμούσαν – ο Γεωργιάδης την παραμονή του στο Υγείας και ο Κικίλιας τον ελλιμενισμό του σε ένα χαρτοφυλάκιο πιο ασφαλές από την Πολιτική Προστασία. Ομως, όσοι ασχολούνται με τις διακυμάνσεις της μικροπολιτικής ψυχολογίας εξηγούν ότι «ριγμένο» σε κάνει να νιώθεις η τύχη του άλλου. Ακόμη κι ο σωσμένος νιώθει ριγμένος όταν τον προσπερνάει ο ανταγωνισμός.

Τα πράγματα θα ήταν πολύ απλά για την κυβέρνηση αν αφορούσαν την οικονομία των υπουργικών εγώ. Η παροχολογική Βαβέλ του Σαββατοκύριακου όμως έδειξε ένα ξεκούρδισμα πολύ ευρύτερο – που παρέσυρε και τη μισή κοινοβουλευτική ομάδα σε ένα πλειοδοτικό ντελίριο.  

Εχει απομείνει στην κυβέρνηση πολιτικό σθένος για να αντισταθεί σε αυτή τη γενικευμένη πλειοδοσία, η οποία εκδηλώνεται πλέον και από τα ίδια της τα στελέχη με αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα;

Λίγες ημέρες πριν από την υποτροπή της ενδονεοδημοκρατικής φαγούρας, στις 26 Μαρτίου, το υπουργείο Οικονομικών επαιρόταν σε πανηγυρική του ανακοίνωση ότι οι αυξήσεις που έχουν γίνει από το 2023 για όλους τους εργαζομένους στο Δημόσιο (περιλαμβανομένου και του επιδόματος επικινδυνότητας που λαμβάνουν όλοι οι ένστολοι) έχουν δημοσιονομικό κόστος 2,07 δισ. ευρώ ετησίως. Σύμφωνα με το ίδιο ανακοινωθέν, το μισθολογικό κόστος του Δημοσίου αυξήθηκε από 18,824 δισ. το 2022 στα 20,929 δισ. το 2025.

Το ερώτημα δεν είναι πόσο θα φτάσει αυτό το νούμερο το 2027.  

Το ερώτημα είναι ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Βουλευτομαχία στη Νέα Δημοκρατία

 Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Υπάρχουν συμπολίτες που ξαφνιάζονται από την ευκολία με την οποία κάποιοι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας δημιουργούν πρόβλημα στο κυβερνητικό έργο πλειοδοτώντα
ς (με τα λεφτά των πολιτών φυσικά, δεν είναι τίποτα κορόιδα) στις αυξήσεις που θα πρέπει να πάρουν οι ένστολοι. 

 «Μα τώρα που η κυβέρνηση έχει τόσες δυσκολίες;» αναρωτιούνται επειδή δεν καταλαβαίνουν ότι ακριβώς επειδή η κυβέρνηση έχει τόσες δυσκολίες, είναι απαραίτητο για τους βουλευτές να αδιαφορήσουν για την ωφέλιμη διαχείριση του δημόσιου χρήματος και να πλειοδοτήσουν. Στο κάτω κάτω το πιο ισχυρό ένστικτο στη φύση είναι αυτό της επιβίωσης.

Οι κυβερνητικοί βουλευτές βλέπουν τις δυσκολίες και καταλαβαίνουν ότι στις επόμενες εκλογές (και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της αντιπολίτευσης) το κόμμα τους δεν θα πιάσει το 41%. Και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είναι καν κοντά. Πράγμα που σημαίνει ότι πολλοί από αυτούς θα πρέπει να εγκαταλείψουν τα βουλευτικά έδρανα. Οπότε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης τούς επιβάλει να προσπαθήσουν να μην είναι από αυτούς που θα φύγουν αλλά από αυτούς που θα μείνουν. 

Πρέπει λοιπόν να κολακεύσουν και να γοητεύσουν τους πιθανούς τους ψηφοφόρους ακόμα κι αν η εκστρατεία γοητείας δημιουργεί πρόβλημα στην κυβέρνηση. Με δεδομένο μάλιστα ότι οι πραγματικοί αντίπαλοι κάθε υποψήφιου βουλευτή είναι οι συνυποψήφιοι από το ίδιο κόμμα, ο πλειστηριασμός γίνεται για έναν βουλευτή τόσο απαραίτητος όσο ο αναπνευστήρας σε έναν ψαροτουφεκά.  

Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για τους βουλευτές που έχουν εξασφαλισμένη την έδρα μεν αλλά τους νοιάζει και η θέση με την οποία θα εκλεγούν δε. Για όποιον έχει αρχηγικές φιλοδοξίες, διαφορετική είναι η πρώτη θέση και διαφορετική η τρίτη.

«Και γιατί ζήτησαν αυξήσεις για τους ένστολους και όχι π.χ. για τους δασκάλους;» θα αναρωτηθεί κάποιος αλλά η απάντηση είναι κι εδώ απλή. Ο κάθε βουλευτής έχει το προσωπικό του ύφος κι αυτό το ύφος καθορίζει τη δεξαμενή από την οποία αντλεί ψήφους. Κατά πάσα πιθανότητα οι βουλευτές (ακόμα κι αν είναι υπουργοί) που ζήτησαν αυξήσεις ένστολων θεωρούν τους ένστολους δικό τους κοινό. Γιατί να πλειοδοτήσουν για ανθρώπους που ψηφίζουν άλλους όταν μπορούν να πλειοδοτήσουν για ανθρώπους στων οποίων την ψήφο μπορούν να ελπίζουν;

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, στη Νέα τη Δημοκρατία ξεκίνησαν οι ατομικές εκστρατείες όχι παρά τις απώλειες του κόμματος στις δημοσκοπήσεις αλλά εξαιτίας αυτών. 

Για τους πιο μικρούς είναι ένας αγώνας για επιβίωση του οποίου το όνομα είναι «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». 

Για τα πιο μεγάλα ονόματα είναι το πάτημα του γκαζιού σε μια κούρσα που ελπίζουν ότι σε λίγα χρόνια μπορεί να τους οδηγήσει στον θρόνο της ηγεσίας του κόμματος.  

Και στις δύο περιπτώσεις όσο τα νούμερα των δημοσκοπήσεων δεν βελτιώνονται ο αγώνας θα εντατικοποιείται.  

Και στις δυο περιπτώσεις υπάρχει ένας κίνδυνος:

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Βουλευτές ή λόχος ατάκτων ψηφοθήρων;

Του ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

Είναι το ίδιο ένας παίκτης του Αχαρναϊκού, που παρότι είναι άξιος βρίσκεται εκτός ενδεκάδας, με έναν βουλευτή του ελληνικού Κοινοβουλίου
–με μισθό 5.000 ευρώ, κρατικό αυτοκίνητο, έξοδα κίνησης, ασφάλεια, επίδομα οργάνωσης γραφείου, οικογενειακή παροχή, επιδότηση διαμονής, ταχυδρομικά τέλη και δωρεάν διόδια– που, παρότι άξιος, βρίσκεται εκτός κυβέρνησης;  

Αν κρίνουμε από τους δεκάδες βουλευτές (και κάποιους υπουργούς) της κυβέρνησης, που μοιάζει να απηύδησαν στο μέσο της τετραετίας με το πόσο σκληρά τους έχει φερθεί η ζωή, ο παίκτης του Αχαρναϊκού καλά θα κάνει να μη διαμαρτύρεται. Γιατί υπάρχουν και πολύ χειρότερα, άνθρωποι που πραγματικά περνάνε δύσκολα. 

Σύμφωνα με το Σύνταγμα οι βουλευτές δεν εκλέγονται για δύο, αλλά «για τέσσερα συνεχή έτη, που αρχίζουν από την ημέρα των γενικών εκλογών». Οι τελευταίες εκλογές έγιναν στις 25 Ιουνίου 2023. Από τότε έχουν περάσει 646 ημέρες και απομένουν 815 για την τυπική ολοκλήρωση της τετραετίας.  

Ας το οπτικοποιήσουμε: αν ξεκινούσαν στις 25/7/2023 με ένα αυτοκίνητο από την Αθήνα για Θεσσαλονίκη θα πλησίαζαν τώρα στις Ράχες Φθιώτιδας, όπου μπορείς να απολαύσεις έναν καφέ μπροστά στη θάλασσα, μαζί με σπιτικό γλυκό του κουταλιού. Εκεί φτάνουν, καθώς διαβάζετε αυτές τις γραμμές, χωρίς μάλιστα να έχουν πληρώσει ούτε διόδια ούτε βενζίνη. 

Ωστόσο, λες και χτύπησε την Κ.Ο. της ΝΔ κάποιος μεταδοτικός ιός, στις ημέρες μετά τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης μοιάζει να εξελίσσεται μια αλυσιδωτή αντίδραση με τα παρακάτω χαρακτηριστικά: Δεκάδες βουλευτές (και κάποιοι υπουργοί) μοιάζουν να κήρυξαν την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου στο μέσο της τετραετίας. Ολημερίς τουφεκάνε σταυρούς και παραγγέλνουν δημοσκοπήσεις, λες και ανοίγουν οι κάλπες αύριο το πρωί. Ετσι, ενώ απομένουν 815 ημέρες για τη λήξη της θητείας τους, διαβάζουμε διαρροές για το ποιος είναι δεύτερος ή τέταρτος σε σταυρούς στην Α’ ή σε κάποιον άλλο τομέα της Αθήνας, ενώ οι δηλώσεις και οι παρεμβάσεις πολλών ξεχωρίζουν για το στοιχείο του εντυπωσιασμού και της δωρεάν επίδειξης κοινωνικής ευαισθησίας. Σαν να διεξάγεται κάποιος διαγωνισμός με έπαθλο τη θέση στην επόμενη Βουλή για εκείνον που θα τάξει τα περισσότερα

Θα πείτε «μην κάνεις τον χαζό, όλοι καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει»

Προφανώς, τα ακούμε και τα διαβάζουμε: 

Κάποιοι βουλευτές από την επομένη του ανασχηματισμού δεν περιμένουν πια να γίνουν υπουργοί, άλλοι φοβούνται την πτώση των ποσοστών της ΝΔ και σκέφτονται αν βγάζει έδρα στην περιφέρειά τους ο Βελόπουλος ή η Λατινοπούλου. 

Κάποιοι υπουργοί αισθάνονται αδικημένοι γιατί… παρέμειναν στην κυβέρνηση (συνεχίζοντας αδιαλείπτως από το 2019), άλλοι φαντάζονται τον εαυτό τους αρχηγό και μια ημέρα πρωθυπουργό. 

 Ολα θεμιτά να τα κουβαλάει κανείς μέσα του, να τα συζητά με τους φίλους του, να νιώθει πικραμένος ή να έχει φιλοδοξίες για το μέλλον.  

Αυτά είναι όμως τα συμφραζόμενα της θέσης του υπουργού ή του βουλευτή; 

Αποκλειστικά και μόνο η αγωνία για το προσωπικό μέλλον του, ή η αγωνία για τα προβλήματα των άλλων, του συνόλου των πολιτών που εκλέγουν τους 300; 

Λέγεται ότι ο Κωστής Χατζηδάκης, ο τέταρτος ή πέμπτος άνθρωπος (έχει χαθεί πια ο λογαριασμός) που καλείται να ξαναπιάσει το νήμα του συντονισμού και της επαφής με την Κ.Ο. από τότε που το άφησε ο Γρηγόρης Δημητριάδης, εργάζεται πυρετωδώς και μεθοδικά. Θα κριθεί από τα αποτελέσματα.  

Το πρόβλημα, πάντως, με τα φαινόμενα αυτά μεταξύ των κυβερνητικών βουλευτών δεν αφορά μόνο την κυβερνητική πλειοψηφία, που ακούγεται σαν ξεκούρδιστη λατέρνα.  

Διότι τέτοιου τύπου πολιτικές συμπεριφορές συμβάλλουν στην απαξίωση της πολιτικής, καθώς συνιστούν κοροϊδία των ίδιων των ψηφοφόρων που εξέλεξαν τους βουλευτές. Πολύ απλά γιατί οι εν λόγω βουλευτές και υπουργοί τούς αντιμετωπίζουν ως πελατεία μιας ατομικής επιχείρησης, και όχι ως πολίτες που στήριξαν ένα κόμμα και ένα κυβερνητικό πρόγραμμα. 

Γι’ αυτό πληρώνονται, άραγε, οι εκπρόσωποι του έθνους; 

Μήπως τους πέφτει λίγη η θέση του βουλευτή; 

Και...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΑΔΙΚΟ: Υπουργοί ή συνδικαλιστές;

 Γράφει το ΕΜΟ ΤΕΑΜ

Δε σταματούν τα αυτογκόλ στην Κυβέρνηση, που πραγματικά είναι πλήρως απορρυθμισμένη
και με εμφανείς πλέον τις προσωπικές ατζέντες.

Έχει την πλάκα του πως οι δελφίνοι συνωστίζονται: αρχίζουν ανοιχτά να φωνάζουν παρών για την επόμενη μέρα, αν και αυτή δε φαίνεται καθόλου στον ορίζοντα!

Μην τυχόν και δεν ξέρουμε τις αρχηγικές φιλοδοξίες τους!

Εκτός αν ξέρουν κάτι και μας το κρύβουν!

Εμείς θα μείνουμε στις ευχές που ανταλλάσσουν μεταξύ τους, τύπου καλό Πάσχα και του Κρόνου (αυτόν δεν τον καθάρισε ο Δίας;)


Με βάση τα δημοσκοπικά δεδομένα αλλά και τον κατακερματισμό και την έλλειψη ηγέτη της αντιπολίτευσης με πρωθυπουργικά στοιχεία, το κυρίαρχο σενάριο για τις ερχόμενες εκλογές όποτε κι αν αυτές γίνουν (μπορεί και το 2026;) είναι πρώτη ΝΔ με διαφορά, χωρίς όμως αυτοδυναμία.

Οπότε θα κινηθούν να ρίξουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη που θα κερδίσει τρίτη φορά εθνικές εκλογές, μετά από 7-8 χρόνια διακυβέρνησης, που σημαίνει καταρχάς φθορά;

Προς τι ο πληθωρισμός παροχών προς τα σώματα ασφαλείας;

Καίγονται για τα σταυρουδάκια;

Είναι συνδικαλιστές των ενστόλων και όχι Υπουργοί;


Το Μαξίμου επικοινώνησε τη δυσαρέσκεια του και κάτι παραπάνω θα ξέρει για τις γέφυρες και τις διαβεβαιώσεις που έδωσαν ορισμένοι προ του ανασχηματισμού όταν πίστεψαν πως κινδύνευε η καρεκλίτσα τους.

Συμφωνούν όμως πολλοί για τις αυξήσεις και αυτό είναι σημαντικό.

Όπως συμφωνούσαν και για τις μειώσεις μέσα στα Μνημόνια, έχοντας ψηφίσει όλες τις διατάξεις που φτωχοποίησαν τους εργαζόμενους συνολικά – και τους ένστολους για τους οποίους τώρα κόπτονται.

Η Κυβέρνηση είναι χάλια λοιπόν, αλλά η Αντιπολίτευση είναι χειρότερη!

Στο ΠΑΣΟΚ τσακώνονται με τον Ανδρουλάκη να πρέπει να θεσμοθετήσει ετήσιες εκλογές για να έχει 9 μήνες χωρίς αμφισβήτηση.

Στον ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν το φάσμα του 3%.

Η Ζωή απολαμβάνει τη δεύτερη θέση, που ήρθε μιας και ο κόσμος νιώθει το κενό αντιπολίτευσης από τους λοιπούς.

Στο μυαλό του κόσμου η Ζωή είναι συνεπής προς αυτά που πιστεύει. Δεν έκανε ούτε κωλοτούμπες, ούτε τετραγώνισε τον κύκλο.

Αυτό είναι λοιπόν που σώζει την Κυβέρνηση, η μη ύπαρξη εναλλακτικής πολιτικής λύσης προς το παρόν.

Κάπως έτσι για να πούμε την αλήθεια γράφτηκε και...